Κάτσε να δεις πως το λένε αυτό το συναίσθημα που σε πιάνει όταν μουδιάζεις στη σκέψη κάποι@..
Πως λέγεται αυτό που γεμίζει το στομάχι σου πεταλούδες όταν προσμενεις να δεις καποι@?
Αυτή η γλυκιά προσμονή ανανεμειγμένη με ένα γλυκόπικρο αίσθημα απογοήτευσης, ανυπομονησίας..
Περιμένω στο χολ του ιατρείου να δω αν τελικά θα ψοφήσω από γρίπη φέτος ή όχι ακόμη..
Και εκεί που νιώθω μια ζαλάδα, η μισή μου πλευρά είναι αναίσθητη οσάν να έχω πάθει πάρεση, χρειάζομαι ακουστικό βαρηκοΐας για να βεβαιωθώ αν μιλάνε σε εμένα και γενικά περνάω δεν περνάω τα ατομικά κτέο εφέτος, ακούω από το υπερπέραν αυτό το τραγούδι.. "What if God was one of us?" και γελάω από μέσα μου. Λες κι έχει έρθει ο ίδιος ο Θεός να με αποτελειώσει, να μου τρίψει στα μούτρα ότι όλα είναι ένα cosmic joke.
Ξεχνάω για λίγο τους 1..2..3.. φτυσικούς που βήχουν δίπλα μου κάνοντας με να νιώθω ότι είμαι σε πίστα με ζόμπι που κοντεύουν να με φάνε ζωντανή από άλλο μίξ ιώσεων.. και σκέφτομαι εσένα.
Εσένα βρε παπάρα. Που ήρθες και χωρίς να πεις πολλά, με άφησες να σε σκέφτομαι και να μη μπορώ να σε ξεχάσω. Που καταριέμαι την ατυχία μου την ξελογιάστρα που έπρεπε να σε δω μπροστά μου και που άφησα να μου συμβεί αυτό το μάιντ φακ από το πουθενά, που δε μου αρέσει καθόλου. Εσύ μου αρέσεις βέβαια αλλά αυτό είναι μια τελειωμένη ιστορία. Από αυτές που τελειώνουν πριν καν αρχίσουν. Τις φανταστικές, τις πλατωνικές, τις πλασματικές βρε παιδί μου, πως αλλιώς να τις πω αυτές που μόνο οι τρελοί τις νιώθουν και δεν υπάρχει καμία ανταπόκριση? Αυτές..
Cheers στις καψούρες που κάνουν καιρό να ξεπεραστούν, cheers στις χυλόπιτες, cheers στα αποθυμένα.
Θα μεθύσουμε απόψε κυρ Στέφανε για να ξεχάσουμε!
Niooovi φωνάζει ο γιατρός και δηλώνω παρουσία.
Υπόσχομαι πως δε θα γράψω ξανά για εσένα, δε θα σε σκεφτώ ξανά, θα τσιμπήσω τρεις φορές τα μάγουλα μου να ξυπνήσω πριν διανοηθώ να τολμήσω να πιάσω το κινητό να σου στείλω.
Κάπου στα δέκα μας, στα πάρτι, παίζαμε "Θάρρος ή Αλήθεια", "Αναπτήρα", "Ο κύριος την κυρία"... Παιχνίδια που τότε ήταν αθώα, αλλά τώρα μοιάζουν με μεταφορά της ζωής. Γιατί, τελικά, τι είναι πιο δύσκολο; Να πεις την αλήθεια ή να τολμήσεις να τη ζήσεις;
Εγώ διαλέγω το θάρρος.
Τι να την κάνω την αλήθεια αν δεν μπορώ να πάρω το αμάξι και να έρθω να σε βρω; Αν δεν μπορώ να σου τηλεφωνήσω για να ακούσω τη φωνή σου ή να σου στείλω ένα μήνυμα μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ένα Σαββατόβραδο, γυρνώντας από ποτό με τις φίλες μου;
Άντε, πες πως διαλέγω την αλήθεια. Να σου πω πως σε σκέφτομαι τις νύχτες πριν κοιμηθώ, πως μου αρέσεις εσύ και όλο σου το είναι. Και μετά; Τι να την κάνω μια αλήθεια που δεν έχει το θάρρος να σε βρει, να σε αρπάξει, να τα κάνει όλα άνω-κάτω;
Οι αλήθειες χωρίς πράξεις είναι απλά λέξεις που ξεθωριάζουν. Το θάρρος, όμως, είναι εκείνο που αφήνει το αποτύπωμα. Ακόμα κι αν καείς, ακόμα κι αν πονέσεις, τουλάχιστον έζησες.
Σκέφτομαι όλους τους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μου. Ξέρεις ποιους θυμάμαι πιο έντονα; Εκείνους που τόλμησαν. Εκείνους που είχαν το θάρρος να έρθουν κοντά μου, να με κοιτάξουν στα μάτια, να πουν τις αλήθειες τους με πράξεις, με αγκαλιές, με φιλιά, όχι με μισόλογα.
Πες μου τώρα εσύ:
Τι να το κάνουμε να μένουμε στα λόγια, όταν το θάρρος μας κάθεται φοβισμένο στη γωνία;
Καλό απόγευμα Κυριακής, αγαπούλες μου. Τολμήστε πριν να είναι αργά.
Νομίζω ότι μια τέτοια ημέρα επιβάλλεται να εξυμνήσω τον έρωτα και να τον αποθεώσω αλά ελληνικά. Οπως του αρμόζει.
Να τον ανεβάσω σε ένα τραπέζι μπουζουκιών, ακόμη και να τον ρίξω σε μια λαϊκή τριτο-τέταρτη πίστα σε μπουζουΚτσίΔικο της εθνικής Αθηνών- Λαμίας με ανερχόμενα ονόματα της ελληνικής νυχτερινής σόου-μπιΖ κατηγορίας "από φωνή-Μ%υνί"! Και δώστου τα γαρύφαλλα 🌺 και δώστου τα κουνίματα 🍑 και δώστου και οι γλάστρες! 🪴
Καψούρες μου, σήμερα γιορτάζει ο κόσμος όλος! Οι ερωτευμένοι, οι ελεύθεροι, οι πολιορκιμένοι, οι χωρισμένοι, οι κερατωμένοι!
Όλοι στο ίδιο τραπέζι θα μεθύσουμε και μαζί θα τραγουδήσουμε. Άλλοι θα γελάμε από ευτυχία που "δεν κόβεται στα τρία" και άλλοι θα έχουμε ένα κλαυσίγελο, θα μεθάμε και θα τραγουδάμε "χίλιες φορές να ήσουνα μια πόρνη αληθινή, μα είσαι το χειρότερο, πουτ@ν@ στην ψυχή" από τον γνωστό διεθνούς φήμης Νίκο... Σπαταλόπουλο.
Το σημερινό κείμενο δεν μπορεί να μην έχει πάρα άπλετη δόση κιτσερέλας, τρέλας και καΨούρας!
Γιαυτό θα το συνοδεύσω με ένα ΣκοΤςςςςονΔεΡόΞ (Scotch on the rocks), που όλοι είχαμε και στο χωριό μας, και με το φαινόμενο Ελ-Νίνο και το χιτ "14 Φλεβάρη"! ❤️
Και καθώς ψέλνω οσάν έφηβο κοράσιο το "έχω περάσει τα 25 και η καρδιά μου ❤️ μοιάζει 5", αλλάζω λίγο τη θεωρία ότι οι ερωτευμένοι δεν χρειάζονται αυτή την ημέρα για να γιορτάσουν καθώς είναι για αυτούς κάθε ημέρα γιορτή και σας λέω.. Γιορτάστε ΟρΈ! Πάρτε καρδούλες σοκολατάκια, γράψτε ερωτικά σκονάκια, φορέστε στριΝγκάκια και σέξι εσωρουχάκια, παρφουμαριστείτε και ξεχυθείτε "σε θάλασσες και ακτές" μαζί με την καψούρα σας! Είτε είστε 15, 25, 35, 45 κλπ κλπ ζήστε αυτή την εμπορευματοποιημένη μνεία στον έρωτα, γιατί ΣΑΣ ΑΞΙΖΕΙ!
Ο έρωτας και η καψούρα θέλει την τρέλα του, την αλητεία του όπως λέει και το άλλο γνωστό ελληνικό άσμα!
"Όσοι έρωτες κι αν ήρθαν ήταν σαν να μην υπήρχαν" γράφει ο Φοίβος και έχει δίκιο ρε παιδιά! Εγώ θα γιορτάσω σήμερα, σας το λέω.
Αν και άρρωστη, θα αμαρτήσω. Θα το ρίξω έξω. Στο ένα χέρι algofren στο άλλο χέρι το κρασί, την καρδιά μου να ευφραίν'... και wine not δηλαδή? Θα το κάψω απόψε αγορίνες & κοριτσάρες μου! Και αν μεθύσω, θα του στείλω μήνυμα του παπάρα να του πω πως "Σε γουστάρω ακόμα ρε βλήμα του ελέους! Πάρε το τρένο και έλα!" Τι κι αν δεν απαντήσει, ο έρωτας και η καψούρα θέλουν Τόλμη και Γοητεία, βεβαίως, βεβαίως!!!
Στέλνω σε όλους τις ευχές μου για μια ημέρα Σέξαλλη και επονείδιστη!!
Φιλούρες και αγαπούρες!!
Νιάαααου! ❤️
____________________________
"Kitscherella, My Love!"
I think a day like this calls for an epic tribute to love—Greek style, of course. The way it truly deserves.
I want to lift love up onto a bouzouki table, or even throw it onto a third-rate stage in some roadside bouzoukia joint on the Athens-Lamia highway. The kind of place where up-and-coming names in Greece’s late-night showbiz scene sing under the motto: “Great body, questionable vocals!” Let the carnations fly 🌺, let the hips sway 🍑, let the decorative dancers do their thing! 🪴
My love-struck souls, today the whole world celebrates! Lovers, singles, the pursued, the heartbroken, and yes—even the cheated-on!
Tonight, we all sit at the same table, drink, and sing our hearts out. Some of us will be laughing with joy, belting out “our love cannot be torn apart,” while others will be sipping their drinks with a half-smile, swaying to tragic lyrics like, "A thousand times, I'd rather you were a real prostitute, but you’re the worst—you're a traitor to the soul.”
Because today’s post cannot exist without a good dose of kitscherella, madness, and unfiltered passion!
And so, I shall accompany it with a Scotch on the rocks (because obviously, we all had that back in our village), and the ultimate Greek heartbreak anthem, “14th of February”. ❤️
As I sing along like a teenage girl to the lyrics “I may be over 25, but my heart feels like 5,”
I slightly reconsider the theory that "real lovers don’t need a special day to celebrate"—and instead, I tell you:
Celebrate, damn it!
Buy those heart-shaped chocolates, write sweet little notes, slip into those sexy undies, drown yourselves in perfume, and hit the town with your crush! Whether you’re 15, 25, 35, 45—live this consumerist tribute to love to the fullest, because you DESERVE it!
Love and passion demand a bit of craziness, a touch of rebellion—as the famous Greek song goes.
"No matter how many loves have come and gone, it's like they never even existed," wrote Greek songwriter Foivos. And he was right, my friends!
I, for one, am celebrating tonight.
Even though I’m sick, I shall sin. I shall party. One hand holding paracetamol, the other holding wine—because wine not? I’m burning it down tonight, my darlings! And if I get tipsy enough, I’ll text that idiot and say:
"I still want you, you clueless moron! Get on a train and come!"
And if he doesn’t reply? Who cares! Love and passion require Bold & the Beautiful levels of drama, darling!
Wishing you all a scandalous, sexy, and utterly shameless day of love!
Με ήλιο Φλεβάρη στο Βασίλειο της παγωμένης Νορβηγίας, χιόνια στο τοπίο για να μη βγαίνουμε και πολύ από το mood χειμώνα και ειδοποίηση που μόλις έσκασε από το YR για αναμενόμενη χιονόπτωση εντός της επόμενης ώρας.
Και ενώ η ημέρα με βρίσκει στο σπιτι, άρρωστη με γρίπη, χυμένη σα λιωμένο παγωτό στην καταπράσινη καναπεδάρα μου, μεταξύ ζαλάδας, αναγούλας και παραισθήσεων, απολαμβάνω τη στιγμή, ανοίγω Spotify και ξεθάβω ελληνικές χιτάρες δεκαετίας 880-90 ώσπου φτάνω σε αυτό.
Για όσους δεν έχετε ήδη πατήσει play πριν την ανάγνωση, κάντε το τώρα και ταξιδέψτε μαζί μου.
Κάπου μεταξύ '97, '00, '02, τότε που η ηλικιακή σειρά μου ετοιμαζόταν να μπει, αν δεν είχε ήδη μπει, στην εφηβεία, με την τηλεόραση να είναι το βασικό social media, και το alter να έχει φέρει τις "Πεταλούδες ελεύθερες πετούν", τις συμμαθήτριές μου να διχάζονται σε αυτές που γουστάρανε τον Χουάν και σε αυτές που προτιμούσαν τον τΖιβαέιρο Τόμας, οι διαφημίσεις έπαιζαν το εν λόγω τραγούδι.
"Και θα χαθώ θα χαθώ θα χαθώ ένα πρωί, σε μια ελεύθερη ιδέα αναρχική, εκεί που ο έρωτας θα είναι πάντα γιορτή, θα χαθώ, θα χαθώ ένα πρωί"...
30 χρόνια πριν, είχα ακόμα την ελευθερία να ονειρεύομαι πως μια ημέρα θα κάνω τους στίχους του τραγουδιού πραγματικότητα.
Στο τώρα, βλέπω γύρω μου δεσμεύσεις, υποχρεώσεις, συμβιβασμούς και κάθε μέρα ολοένα και περισσότερο αναβάλω το πλάνο αυτής της ελευθερίας. Αυτής της αναρχικής ιδέας, εκεί που ο έρωτας θα είναι πάντα γιορτή..
Βέβαια λένε πως η ψυχή ενός ανθρώπου δεν γερνάει ποτέ, οπότε υποθέτω πως ακόμα και αν το πρόσωπο μας θα έχει αλλάξει, αν το σώμα μας θα έχει βαρύνει, οι δυνάμεις μας δεν θα είναι ίδιες, το πνεύμα της αναρχίλας και της ανυπότακτης καρδιάς, θα μας επιτρέψουν να περιπλανηθούμε σε μέρη όπου ο έρωτας θα είναι πανηγύρι ελληνικό, καταβλακιώτικο, νησιώτικο ή ηπειρώτικο.
Σηκώνομαι να πάρω ένα παυσίπονο, να φύγουν τα οράματα γιατί πρέπει να μαγειρέψω η θνητή, και η κατάσταση σηκώνει ξέφρενο φαγοπότι με σουπίτσα και αναβράζον αναλγητικό.
Πίνω το soft paracet-drink μονοκοπανιά, με τη μύτη και τα μάτια κλειστά, ξυνίζω τα μούτρα μου και αναφωνώ ένα "αααα" όπως τότε, το πάλαι ποτέ, που κατεβάζαμε σφηνάκια βενζίνης και ανεβαίναμε στις μπάρες και στα τραπέζια να κουνήσουμε τις φιδίσιες κορμάρες μας και να μας ραίνουν με κανελογαρύφαλλα!
Βάζω στο play ξανά και ξανά τον Πέτρο, τραγουδάω μαζί του και ταξιδεύω πίσω στο χρόνο. . .
. . .《Βάζω τα ακουστικά στα αυτιά μου, πατάω το play στο walkman, ένα sony που η μάνα μου εδωσε μια περιουσία για να μου το πάρει, αλλά που να ήξερε πως γρήγορα θα απαξιωθεί από τα mp3 players, κάθομαι προ-πεντάδα στο σχολικό, και χάνομαι στις σκέψεις μου. Άραγε όντως του αρέσω του Κ.? Μου κάνει κάθε βράδυ αναπάντητες, μου στέλνει μηνύματα με ascii art, μου ζήτησε να κάτσουμε μαζί στο ίδιο θρανίο..》
《Πως να πω στη μάνα μου ότι θέλω καινούργιο ζευγάρι παπούτσια, κάτι Adidas gazelle, για να τρέχω σαν γκαζέλα εγώ το 1.80 παρά 20 ψηλά?!》
《Τι θα γίνω στη ζωή μου, δεν τα γουστάρω τα θεωρητικά, γράφω κάτω από τη βάση, και αυτά τα μαθηματικά που μου αρέσουν μου μοιάζουν σύνθετα πολύ και εγώ θέλω τη ζωή μου πιο απλή》
. . . .
30 ολόκληρα χρόνια αργότερα, σιχαίνομαι ακόμα τα "Ω ξειν’, αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις", ξύνω τον κ°λο μου μην ματιαστώ και βρίσκω ακόμη κάποιες μαθηματικές θεωρίες δύσκολες για τι δικό μου iq οπότε και δεν τις αγγίζω, πιστεύω ακόμα πως η ζωή θα έπρεπε να είναι απλή και όχι πολύπλοκη. Παρεπιπτόντως, ο Κ. εκείνο το γκομενάκι από το άλλο τμήμα με γούσταρε και τον γούσταρα και εγώ αλλά "πάάρτα μωρή μη στα χρωστάω 👋" ήταν που δεν ήθελα να το παίξω και 2πλο ταμπλό..
30 χρόνια μετά, προσποιούμαι πως εχω δαμάσει το αναρχικό θηρίο μέσα μου, έχω μετοικίσει στον Βορρά, και δεν ξεχνάω το ανυπότακτο κομμάτι της ψυχής μου που με οδήγησε ως εδώ και είναι αδύνατο να σταματήσει να "τρέχει" ώστε να φύγει ακόμα πιο μακριά, να κυνηγήσει όνειρα και ιδανικά.
Βάζω μια σειρά στο mute στο netflix, και όπως χτυπάει ο ήλιος πάνω στο πρόσωπο μου, αποκοιμιέμαι για λίγο, ονειρεύομαι και ταξιδεύω ως εκεί που θέλω να φτάσω. Ο Πέτρος παίζει ακόμα στο replay και εγώ σχεδιάζω νοερά αυτόν τον νέο έρωτα που έρχεται απο μακριά, με φόβο μην αργήσει πολύ και δεν του μείνουνε μαλλιά!
Θέλω να πω το όνομά σου, θέλω να σου μιλήσω ξανά, να σε δω.
Δε μπορώ να ξεχάσω τα μάτια σου. Εκείνη την τελευταία φορά που με κοίταξες. Που προσπάθησες να μου μιλήσεις και εγώ σου γύρισα την πλάτη, δήθεν αδιάφορα.
Ήσουν δικός μου για μια στιγμή.
Όχι μόνο μια. Περισσότερες από μία. Όσες φορές ήρθες σε εμένα. Όσες φορές η φωνή σου γινόταν τρυφερή. Όσες φορές το βλέμμα σου με αγκάλιαζε, όταν τα χέρια μας ήταν δεμένα.
Έχω θράσος. Το ξέρεις πως έχω. Αλλά με εσένα δεν μπόρεσα. Έκανα ένα βήμα μπροστά και ύστερα κόλωσα, άρχισα να τρέχω προς τα πίσω.
Ήθελα να κρυφτώ. Ήθελα να κρυφτούμε μαζί. Όπως εκείνες τις στιγμές που είχαμε οι δυό μας. Οι δύό μας, ανάμεσα στον κόσμο που περνούσε αθόρυβα.
Πόσο σε θέλησα.
Το χαμόγελο σου. Πόσο χαμογελάω όταν το σκέφτομαι.
Και ύστερα. Δάκρυα που συγκρατώ. Δε θέλω να τα αφήσω. Ούτε αυτά. Όπως δεν άφησα ούτε εμένα, ούτε εσένα.
Ξέρω πως με σκέφτεσαι. Σιωπηλά. Βουβά. Μήπως έχουμε και άλλη επιλογή?
Ξέρω πως με διαβάζεις.
Θέλω τόσο να σε συναντήσω ξανά. Μα πως..
Μόνη, χαμένη σε μια χώρα που δεν ανήκω. Και που μια ημέρα, αργά ή γρήγορα θα αφήσω πίσω μου και μαζί με αυτή θα αφήσω κάθε ελπίδα να σε συναντήσω τυχαία.
Εσένα και τα υπέροχα χείλη σου, που όταν χαμογελούσαν, ερχόταν καλοκαίρι στην παγωμένη καρδιά μου.
Μου λείπεις, το ξέρεις? Μου λείπει η γλυκιά αναστάτωση που ένιωθα όταν σε έβλεπα. Η χαζή προσμονή, η παιδιάστικη ανησυχία, αυτό το γαργαλιτό που μούδιαζε το μυαλό μου.
Είσαι ένα άρωμα. Το πιο αγαπημένο μου. Άρωμα από γιασεμί, τριαντάφυλλο και κεχριμπάρι. Ένα άρωμα που γνώρισα όταν σε συνάντησα και που λατρεύω να φοράω και να σε νιώθω κοντά μου. Ένα άρωμα που δε θέλω να ξεθυμάνει ή να τελειώσει ποτέ.
Θέλω μια στιγμή ακόμα κοντά σου. Θα μου τη δώσεις? Τι λες? . . . .
Σήμερα, καθώς επέστρεφα σπίτι, αποφάσισα να αλλάξω τη καθιερωμένη μου διαδρομή.
Πήγα προς τη θάλασσα και χάθηκα στις σκέψεις μου, αναλογιζόμενη όλους εκείνους τους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μου ως τώρα και με απογοήτευσαν.
Καθώς το μυαλό μου περιπλανιόταν στις αμφιβολίες και τα ερωτηματικά, αναρωτήθηκα αν έχει πια αξία να πιστεύω στους ανθρώπους.
Τα μάτια μου άρχισαν να βουρκώνουν, και το τοπίο γύρω μου έγινε θολό. 《Οι προσδοκίες γεννάνε μόνο απογοητεύσεις》,έλεγα και ξαναέλεγα στον εαυτό μου.
Τότε, σχεδόν από ένστικτο, σήκωσα το βλέμμα μου ψηλά στον ουρανό. Κι εκεί, ανάμεσα στα σύννεφα του απογεύματος, εμφανίστηκε ένα ουράνιο τόξο.
Ξαφνικά θυμήθηκα. Υπάρχει ελπίδα. Οι άνθρωποι, ναι, ίσως να συνεχίσουν να με απογοητεύουν.
Μα η φύση; Εκείνη ποτέ. Εκείνη πάντα θα βρίσκει έναν τρόπο να μου υπενθυμίζει την ομορφιά που παραμένει, ό,τι κι αν γίνει.
Και έτσι αποφάσισα να χαθώ. Να γίνω σύννεφο.
Πουδρένιο, ροζ, χρωματιστό.
Να πετάξω μακριά από όσους βλέπουν στα μάτια μου μια ευκαιρία να παίξουν.
Να ανέβω ψηλά, για να μη με φτάνει κανείς απάνθρωπος, αλαζόνας, σκληρός, λιγόψυχος.
Λυπάμαι που συναντάω ανθρώπους που αποφεύγουν να με κοιτάξουν στα μάτια.
Που τα λόγια τους γίνονται ένα λαμπερό περιτύλιγμα κενών πράξεων.
Μα κοίτα, που αν και υπάρχουν αυτές οι σκοτεινές ημέρες, ξεπετάχτηκε ξαφνικά ένα πελώριο ουράνιο τόξο να φέρει πίσω το χαμόγελο στο πρόσωπο μου.
Σας ευχαριστώ όλους εσάς που καταφέρατε να με κάνετε πιο δυνατή. Να αλλάξω υπόσταση και να περιπλανηθώ ακόμη περισσότερο αναζητώντας το "ανώτερο εγώ μου" με οδηγό ένα χαμόγελο, που ακόμη και αν υπάρχουν φορές που "τρεμοπαίζει" από συγκίνηση, δε σβήνει..
