Ροζ ΦώΤα°

 

Κάπου εκεί γύρω στις 10 κάθε βράδυ μένω μόνη. 

Μόνη σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με τις σκέψεις να γυρνάνε σαν σε δίνη μέσα στο μυαλό μου. 

"Τόσες σκιές μας αγκαλιάζουν όπως το κρύο που πέφτει εδώ" τραγουδάει ο PanPan και εγώ κοντεύω τα 38 και αναζητάω αυτή την αγκαλιά που όταν θα με κρατήσει θα διώξει το κρύο απο γύρω μου. 

Και καθώς παίζουν μποξ οι σκέψεις μου, υπερνικάει πάλι η λογική που χαστουκίζει με βία το λιγοστό ρομαντισμό που μου εχει απομείνει. "Σκάσε μαρή που θες και έρωτες στα γεράματα!" 

Σκάω. 

Ξεσκεπάζω τα πόδια μου από το πάπλωμα γιατί με έχει κόψει κρύος ιδρώτας στην ιδέα πως τόλμησα να ονειρευτώ πως ερωτεύομαι. 

Βάζω τη μουσική στο τέρμα, να τρίζουν τα πάντα γύρω μου, στριφογυρίζω και χάνομαι μέσα της..

👾