180°

Ηταν κάπου στα 37 και κάτι όταν ο διακόπτης γύρισε κάπου στις 180° και όλα άλλαξαν γύρω μου.

Το άγχος μου για τη ζωή, για τη δουλειά, για τα χρήματα, τις υποχρεώσεις, τα άπλυτα στο καλάθι, τα ξεχασμένα ρούχα στην απλώστρα.

Δεν με ενδιαφέρει αν εσύ που ήρθες στη ζωή μου χθες, χαθείς αύριο.

Δε θα ασχοληθώ με τα άλυτα θέματα κανενός, μιας και άφησα στην άκρη ακόμα και τα δικά μου.

8.31 στο τρένο για Λυσάκερ, φοράω τα ακουστικά μου και ακούω στο τέρμα την τσιτάτη μουσική μου. Αυτή που με κάνει να χορεύω και να απολαμβάνω κάθε μικρή στιγμή της ως τώρα ζωής μου.

Και στη συμβουλή της ημέρας: αν δεν είσαι καλά εκεί που είσαι, βρες το δρόμο σου. Άνοιξε τα φτερά σου, άλλαξε φίλους, γκόμεν@, δουλειά, πόλη, χώρα, φύλο.

Στο τέλος της ημέρας nobody will give a piece of sh*t για τη δική σου ευτυχία.

Bonjour mon amourες!

 

Take me back°

 

Σαν ενα καζάνι που βράζει.

Έτσι βράζω από θυμό για την αδικία.

Σαν λάβα που καίει.

Έτσι καίνε τα δάκρυα τα μάγουλα μου από αγανάκτηση.

Και καθώς αφήνομαι να κάνω ελεύθερη πτώση μέσα στη δίνη της ατέρμονης διαφθοράς ενός σάπιου συστήματος.. 

Θυμάμαι πως μπορώ να τρέξω. 

Να τρέξω γρήγορα. 

Να τρέξω μέχρι να τρέμουν τα πόδια μου από κούραση.

Μέχρι το σώμα μου να πέσει σε ύπνο βαθύ.

Μέχρι το μυαλό μου να σβήσει.

Μέχρι και την τελευταία σκέψη που με πνίγει.

Θέλω να ξεράσω το δηλητήριο που ποτίζει το σώμα μου.

Να το φτύσω κατάμουτρα στην υποκρισία.

.

.

.

Take me back..

Where it happened..

Babybird°

Tilbud: Μανιφέστο καψούρας°

Πατήστε play, δυναμώστε να τρίξουν τα ηχεία και καψουρευτείτε οΡέ!

▶️

Τα εμπορικά έχουν στολίσει με φρενήρη ρυθμό για του Αγίου Βαλεντίνου. Μπαλόνια καρδούλες, λουλούδια, σΣοκολατάκια, σέξι εσώρουχα, δοΝνητές, βιταμίνες τόνωσης της σωματικής λειτουργίας.. 

Ανθοπωλεία, βιβλιοπωλεία, φαρμακεία, ζαχαροπλαστεία έχουν αυξήσει τις τιμές για να τις βάλουν tilbud λόγω ημερών και να ενισχυθεί ο τζίρος τους! 

Χθες σε ένα από τα μπαρ, πέτυχα Έλληνα σερβιτόρο. Ώ τι χαρά! Αφού ανταλλάξαμε βασικές πληροφορίες, πέφτει η ατάκα "τι να σου βάλω ΚούκΛα" και μετά την αστραπιαία σιωπή, σκάμε και οι δύο στα γέλια και η ζωή συνεχίζεται! 

Έχω επιστρέψει στο τραπέζι μου και κάπου εκεί αρχίζω να παρατηρώ τα ζευγάρια που έχουν βγει να πιούν λιγάκι παραπάνω με αφορμή τον επικείμενο και παρακείμενο Αγ. ΒΑΛ και εκεί απομονώνω για λίγο τα bit του dj και βάζω στο μυαλό μου το παλιό αξέχαστο "απόψε ήρθα για να πιω λιγάκι παραπάνω, τέτοια που είναι η ζωή, τέτοια και εγώ της κάνω" . 

Και καθώς μουρμουράω τη συνέχεια "Έχω στενάχωρη καρδιά και γλέντια δε χωράνε" σκάνε σφηνάκια στο τραπέζι μου και ψάχνω να δω ποιος νορβηγικός Θεός έβαλε το χεράκι του στις τσέπες των σκανδιναβών, ή ακόμα χειρότερα, σε ποιο κύκλωμα μαστροπείας κινδυνεύω να μπλέξω αν δεχτώ να πιω αυτό το απΣέντι που θα με σΈντι στα επείγοντα, που τυχαίνει να είναι και δίπλα μας. 

Πάνω σε αυτόν τον παρανοϊκό καταιγισμό σκέψεων, σκάει δίπλα μου ο Τζιουζέπε, όχι ο Βέρντι, αυτός που για χάρη του ακούς και Βέρτη.

Από ποιο σύμπαν κατέβηκες Θεέ μου;! Υπάρχουν από μηχανής Θεοί εδώ σε αυτή τη χώρα; 

Και να τα σφηνάκια, και να τα αστεία, και κάπου εδώ, θα βάλω μια άνω τελεία γιατί δε ρισκάρω να μου κατεβάσει το μπλόγκ το ΕΣΡ, αλλά θα σας πω μόνο αυτό.

Καψουρευτείτε, ερωτευτείτε, αγαπηθείτε, βγάλτε το ρημάδι το συναίσθημα από μέσα σας.

Ρισκάρετε, γιατί τι θα μείνει στο τέλος αυτής της ζωής πιο ακριβό από τον έρωτα, την καψούρα, την αγάπη, τη χυλόπιτα, την απογοήτευση.

Αφήστε τις ψηφιακές καρδούλες, και καψουρευτείτε με την δική σας καρδιά γιατί χανόμαστε παιδιά! 

Το είδος μας έχει αρχίσει και ξεχνάει τι θα πει να τολμάς, να ρισκάρεις, να κυνηγάς, να εκτεθείς, να ραγίσεις, να καείς...

Να βάλεις μΠουρΛότο για μια καΎλα ρε γαμώτο!

❤️

Svarttrost°

 

Πατήστε το play, και ελάτε μαζί μου στον 2ο όροφο εκείνου του εμπορικού για ένα λεπτό..

Συχνά σκεφτόμαστε περισσότερα απ’ όσα τολμάμε να κάνουμε.

Εγώ, για παράδειγμα.

Σκέφτομαι πως είμαι πουλί που πετά ψηλά.

Στην πραγματικότητα, μοιάζω με νεογέννητο κοτσύφι που κάνει ένα άλμα πίστης και σωριάζεται.

Στη δική μου περίπτωση, δεν υπήρξαν ποτέ φτερά πάνω από τα δικά μου.

Κανείς να με μάθει πώς να πέφτω χωρίς να φοβάμαι το έδαφος.

Κανείς να με κρατήσει, ακόμη κι αν ήμουν το πιο αδέξιο πουλί της φωλιάς. 

Σκέφτομαι πως είμαι ελεύθερη.

Κι όμως, έχω υψώσει κάγκελα τόσο ψηλά που δεν τα βλέπω πια.

Ζω μέσα σε μια γυάλα και τη λέω κόσμο.

Ζητάω αγάπη μα έμαθα να επιβιώνω με ψίχουλα.

Σκέφτομαι πως γελάω δυνατά.

Αθώα. Ξέγνοιαστα.

Όπως το παιδί που υπήρξα μόνο για πολύ λίγο.

Στην πραγματικότητα, υπάρχουν μέρες που η αδικία δεν φωνάζει, απλώς κάθεται στο στήθος και μου βαραίνει την αναπνοή. 

Καθώς περπατούσα στον δεύτερο όροφο ενός εμπορικού κέντρου, άκουσα μια μελωδία.

Γλυκιά. Καθαρή. Μελαγχολική.

Ένας άντρας 97 χρονών έπαιζε πιάνο με τα μάτια κλειστά.

Τα βλέφαρά του βαριά από τον χρόνο.

Τα δάχτυλά του δύσκαμπτα.

Κι όμως, οι νότες έβγαιναν σωστές. Πεισματικά σωστές.

Μου είπε, με βαριά νορβηγικά, σχεδόν ψιθυριστά, σα να μην ήθελε κανείς να κλέψει το μυστικό του, πως είναι ευτυχισμένος.

Έμεινε μόνος από επιλογή, αλλά θυμάται ακόμη να παίζει πιάνο. 

Και τότε κατάλαβα πως..

Η μνήμη του εαυτού σου είναι δύναμη.

Ίσως το να σιχαίνομαι τη σιωπή μου να είναι η αρχή.

Ίσως η φωνή δεν έρχεται με κραυγή αλλά με απόφαση.

Καμία φυλακή δεν κρατά για πάντα, όταν το πουλί μέσα της θυμάται πως έχει φτερά.

Εσείς, πόσα από όσα σκέφτεστε τολμάτε να κάνετε;

System Error: 404 Love Not Found

Enjoy spotlessly. But first press "play" to that song! 

Μη πιστεύεις στον έρωτα, είναι μια πλάνη. 

Μη πιστέψεις στην καψούρα, είναι καταστροφή. 

Μην βασιστείς στο πάθος, θα σε αφήσει κενή.

Μη πιστεύεις στην αλήθεια, είναι ένα ψέμα. 

Μην ακούς πολλά λόγια, είναι βοή.

Μην αγγίξεις την φωτιά, θα σε κάψει ζωντανή.

Κι αν έχω ανάγκη από έρωτα, καψούρα, πάθος; 

Αν θέλω να ακούω λόγια, να πιστεύω πως είναι όλα αληθινά και να παίξω με τη φωτιά; 

Ρώτησε μια φωνή.

Τότε μην φοβηθείς.

Αυτό σημαίνει πως είσαι ακόμα ζωντανή,

της απάντησε η προδομένη της ψυχή.

God, my fingers burn

 

Do°,

It’s been a year.

And just when I thought the memory of your aura had faded away from me…

you appeared last night in my dream.

And it was the sweetest dream in the world.

So sweet it made me smile like a fool all day.

I kept listening to that song, the one that reminded me of you, over and over again.

Almost obsessively, some would say.

Will I ever see you again, I wonder.

By chance, maybe, as I’m walking across the bridge to catch the train . . .

Just for a moment.

As long as it all lasted.

A single moment.

A blink of an eye.

°

You have changed so much that I don't know

If I can call you and tell you I care

And I would love to bring you down

Plant your feet back on the ground.

°

Play this song spotlessly guyZ.. It was true. 

Maybe I am foolish but i am not the only one..

The artist within°

 

"Every child is an artist. The problem is how to remain an artist once he grows up."

— Pablo Picasso

Το ξεκίνημα

Το πιάνο μπήκε στη ζωή μου στα 8. Εγώ το επέλεξα, εγώ το ζήτησα. Μεγαλώνοντας έγινε το καταφύγιό μου. Είμαι ξεκάθαρα καλλιτεχνική φύση, κι όμως κάπου στο λύκειο ήρθε η ώρα να διαλέξω. Ή αρχιτεκτονική ή πιάνο. Διάλεξα πιάνο.

Αλλά έπρεπε να διαλέξω και σχολή. Μεγαλωμένη με δύο γονείς μαθηματικούς, στράφηκα στα οικονομικά.

Η μάχη στο σπίτι

Όταν στα 16 δήλωσα πως δεν θέλω να σπουδάσω τίποτα άλλο πέρα από πιάνο, έγινε η «μικρή μάχη του Μαραθώνα» στο σπίτι.

«Κάνε όσα καλλιτεχνικά θες, αλλά σχολή θα βγάλεις και μετά κάνεις ό,τι θέλεις».

Κι έτσι βρέθηκα να μοιράζω τη ζωή μου:

12 ώρες πιάνο την ημέρα, κι έπειτα διάβασμα τα μεσάνυχτα για την εξεταστική.

Η μητέρα μου πίστευε πως δε θα πάρω ποτέ πτυχίο σχολής. Κι όμως, πήρα και πτυχίο και δίπλωμα πιάνου.

Το μεγάλο όνειρο

Μια καλοκαιρινή μέρα, η μητέρα μου με βρήκε να παίζω κάτι άγνωστο. «Άλλο είναι αυτό;» με ρώτησε.

«Ναι, ξεκινάω το πρόγραμμα για εξετάσεις στο κρατικό ωδείο του Τσαϊκόφσκι στη Μόσχα. Ξεκίνησα και ρώσικα· για να συνεχίσω τις σπουδές, πρέπει σε λίγους μήνες να έχω βασική γνώση».

Η σιωπή που ακολούθησε κράτησε μέρες. Ώσπου ήρθε η φράση:

«Αν θες να ακολουθήσεις το όνειρό σου, στήριξέ το μόνη σου».

Η παύση

Υπολόγισα ξανά και ξανά, αλλά τα νούμερα δεν έβγαιναν. Έκλεισα το πιάνο, κατέβασα τα στόρια, κλείδωσα την πόρτα του σαλονιού και έφυγα.

Δουλειές σεζόν, διπλές βάρδιες, ένας στόχος: να μαζέψω τα χρήματα. Αλλά το όνειρο πήρε αναβολή. Ήρθε το μεταπτυχιακό, μετά οι πρώτες σταθερές δουλειές, κι έτσι τα ρώσικα σταμάτησαν. Spasiba baby… ο χρόνος δεν έφτανε.

Νέοι δρόμοι

Το 2020 με βρήκε στην Ολλανδία. Χωρίς πιάνο, αλλά με την ανάγκη να κρατήσω ζωντανή τη δημιουργικότητά μου. Έπιασα μπογιές και πινέλα, και ανακάλυψα μια άλλη πλευρά του εαυτού μου. Ήταν μια φάση γεμάτη πειραματισμούς και χρώματα, που μου θύμισε πως η τέχνη βρίσκει πάντα τρόπο να εκφράζεται, ακόμη κι όταν αλλάζουν τα μέσα.

Το 2022, αντί για Μόσχα, φώναξα: «Στο Όσλο, αδερφές μου, στο Βορρά!». Ο βορράς με αγκάλιασε, έγινε το σπίτι μου.

Η επιστροφή

Και σαν νεογέννητο μωρό, τον Μάιο έφερε η ζωή στο σπίτι μου ένα νέο πιάνο. Φωτεινό, δυνατό, ηχηρό. Γέμισε ο κόσμος μου χαρά.

Τα μεγάλα όνειρα ίσως να είναι πια μακριά, αλλά κάθε φορά που παίζω ταξιδεύω, συγχωρώ και μπορώ να προχωράω μπροστά.

Επίλογος

Μπορεί να μην έζησα το όνειρο όπως το είχα σχεδιάσει, αλλά το ξαναβρήκα αλλιώς.

Και ίσως αυτό να είναι η ουσία: να μη σταματάς ποτέ να αναζητάς τον καλλιτέχνη μέσα σου.

. . .