Σαν ενα καζάνι που βράζει.
Έτσι βράζω από θυμό για την αδικία.
Σαν λάβα που καίει.
Έτσι καίνε τα δάκρυα τα μάγουλα μου από αγανάκτηση.
Και καθώς αφήνομαι να κάνω ελεύθερη πτώση μέσα στη δίνη της ατέρμονης διαφθοράς ενός σάπιου συστήματος..
Θυμάμαι πως μπορώ να τρέξω.
Να τρέξω γρήγορα.
Να τρέξω μέχρι να τρέμουν τα πόδια μου από κούραση.
Μέχρι το σώμα μου να πέσει σε ύπνο βαθύ.
Μέχρι το μυαλό μου να σβήσει.
Μέχρι και την τελευταία σκέψη που με πνίγει.
Θέλω να ξεράσω το δηλητήριο που ποτίζει το σώμα μου.
Να το φτύσω κατάμουτρα στην υποκρισία.
.
.
.
Take me back..
Where it happened..
Babybird°
