Maybe tomorrow°

 Έτρεχα να προλάβω βιαστικά το τρένο για το σπίτι.

Σιχτιρίζοντας για τον συνωστισμό, καταφέρνω να μπω σε κάποιο από τα μεσαία βαγόνια, φοράω τα ακουστικά και είμαι έτοιμη να απολαύσω αυτά τα δέκα λεπτά διαδρομής, χαμένη στις σκέψεις μου.

Στην playlist έχει έρθει ένα τραγούδι από τις χρυσές εποχές της ανεμελιάς. Δυναμώνω να ξεκουφαθώ το τζόβενο και, εκεί που μουρμουράω τους στίχους...

*So maybe tomorrow I will find my way home...*

Μου έρχεται η μυρωδιά σου. Το άρωμά σου.

Ασυναίσθητα κοιτάω τριγύρω να σε αναζητήσω.

Δε σε βλέπω και πάω να σου στείλω μήνυμα...

Μου έρχονται αστραπιαίες εικόνες από τις βόλτες μας με το αμάξι σου, πάντα λουσμένο με εκείνο το άρωμα. 

Κάτι ξενύχτια που μας έβρισκαν να γυρνάμε με την ανατολή του ήλιου σπίτι, με τα ρούχα μου να μυρίζουν τσιγάρο και μια ανεπαίσθητη νότα από το άρωμά σου.

 Αρκετή για να κοιμηθώ γλυκά εκείνα τα βράδια που μεθυσμένοι αποκοιμιώμασταν χωρίς να με πάρεις για καληνύχτα...

Και, έτσι αστραπιαία, όλα σκοτεινιάζουν καθώς το τρένο μπαίνει σε ένα τούνελ. Χάνεται το σήμα στο κινητό μου και μαζί του χάνονται και οι αναμνήσεις σου.

Σβήνω το μήνυμα.

Συνεχίζω να μυρίζω το άρωμα που σε θυμίζει και χαμογελάω.

*Το άρωμα; Είχε το όνομα ενός millionaire. Εκείνος, πάλι, έγινε στ' αλήθεια. Τα υπόλοιπα ας μείνουν ανάμεσα σε μένα και τη μυρωδιά του!

🩵

ΦιλούΡες ψιΧούΛες μου!