Ροζ ΦώΤα°

 

Κάπου εκεί γύρω στις 10 κάθε βράδυ μένω μόνη. 

Μόνη σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με τις σκέψεις να γυρνάνε σαν σε δίνη μέσα στο μυαλό μου. 

"Τόσες σκιές μας αγκαλιάζουν όπως το κρύο που πέφτει εδώ" τραγουδάει ο PanPan και εγώ κοντεύω τα 38 και αναζητάω αυτή την αγκαλιά που όταν θα με κρατήσει θα διώξει το κρύο απο γύρω μου. 

Και καθώς παίζουν μποξ οι σκέψεις μου, υπερνικάει πάλι η λογική που χαστουκίζει με βία το λιγοστό ρομαντισμό που μου εχει απομείνει. "Σκάσε μαρή που θες και έρωτες στα γεράματα!" 

Σκάω. 

Ξεσκεπάζω τα πόδια μου από το πάπλωμα γιατί με έχει κόψει κρύος ιδρώτας στην ιδέα πως τόλμησα να ονειρευτώ πως ερωτεύομαι. 

Βάζω τη μουσική στο τέρμα, να τρίζουν τα πάντα γύρω μου, στριφογυρίζω και χάνομαι μέσα της..

👾

Maybe tomorrow°

 Έτρεχα να προλάβω βιαστικά το τρένο για το σπίτι.

Σιχτιρίζοντας για τον συνωστισμό, καταφέρνω να μπω σε κάποιο από τα μεσαία βαγόνια, φοράω τα ακουστικά και είμαι έτοιμη να απολαύσω αυτά τα δέκα λεπτά διαδρομής, χαμένη στις σκέψεις μου.

Στην playlist έχει έρθει ένα τραγούδι από τις χρυσές εποχές της ανεμελιάς. Δυναμώνω να ξεκουφαθώ το τζόβενο και, εκεί που μουρμουράω τους στίχους...

*So maybe tomorrow I will find my way home...*

Μου έρχεται η μυρωδιά σου. Το άρωμά σου.

Ασυναίσθητα κοιτάω τριγύρω να σε αναζητήσω.

Δε σε βλέπω και πάω να σου στείλω μήνυμα...

Μου έρχονται αστραπιαίες εικόνες από τις βόλτες μας με το αμάξι σου, πάντα λουσμένο με εκείνο το άρωμα. 

Κάτι ξενύχτια που μας έβρισκαν να γυρνάμε με την ανατολή του ήλιου σπίτι, με τα ρούχα μου να μυρίζουν τσιγάρο και μια ανεπαίσθητη νότα από το άρωμά σου.

 Αρκετή για να κοιμηθώ γλυκά εκείνα τα βράδια που μεθυσμένοι αποκοιμιώμασταν χωρίς να με πάρεις για καληνύχτα...

Και, έτσι αστραπιαία, όλα σκοτεινιάζουν καθώς το τρένο μπαίνει σε ένα τούνελ. Χάνεται το σήμα στο κινητό μου και μαζί του χάνονται και οι αναμνήσεις σου.

Σβήνω το μήνυμα.

Συνεχίζω να μυρίζω το άρωμα που σε θυμίζει και χαμογελάω.

*Το άρωμα; Είχε το όνομα ενός millionaire. Εκείνος, πάλι, έγινε στ' αλήθεια. Τα υπόλοιπα ας μείνουν ανάμεσα σε μένα και τη μυρωδιά του!

🩵

ΦιλούΡες ψιΧούΛες μου! 

Catching flies°

 Δεν έχω σπίτι.

Ούτε μπροστά, ούτε πίσω. 

"Έχετε σε κάποιον να μιλήσετε?" Με ρώτησε η κοπέλα στο ταμείο.. 

"Κανέναν"... 

Έβαλα τα ψώνια βιαστικά στη σακούλα και έφυγα μονολογώντας. 

Κάποιες φορές αγανακτώ που δε μπορώ να αγαπηθώ. 

Που δε μπορώ να με αγαπήσω. 

Ύστερα σωπαίνω και προχωράω.

Δεν κλαίω. 

Δεν μου επιτρέπω να κλάψω. 

Απλώς προχωράω.

Αγανακτώ και προχωράω.

Και ονειρεύομαι.

Πως είμαι θάλασσα.

Αέρας.

Σύννεφο με βροχή ή ήλιος καλοκαιρινός. 

Βάζω δυνατά τη μουσική μου και περπατάω.. 

Και συνεχίζω.. 

Όπως ξέρω μόνο εγώ να προχωρώ. 

Με το κεφάλι ψηλά,

Με το κεφάλι σκυφτά.

Σέρνομαι και περπατώ..

180°

Ηταν κάπου στα 37 και κάτι όταν ο διακόπτης γύρισε κάπου στις 180° και όλα άλλαξαν γύρω μου.

Το άγχος μου για τη ζωή, για τη δουλειά, για τα χρήματα, τις υποχρεώσεις, τα άπλυτα στο καλάθι, τα ξεχασμένα ρούχα στην απλώστρα.

Δεν με ενδιαφέρει αν εσύ που ήρθες στη ζωή μου χθες, χαθείς αύριο.

Δε θα ασχοληθώ με τα άλυτα θέματα κανενός, μιας και άφησα στην άκρη ακόμα και τα δικά μου.

8.31 στο τρένο για Λυσάκερ, φοράω τα ακουστικά μου και ακούω στο τέρμα την τσιτάτη μουσική μου. Αυτή που με κάνει να χορεύω και να απολαμβάνω κάθε μικρή στιγμή της ως τώρα ζωής μου.

Και στη συμβουλή της ημέρας: αν δεν είσαι καλά εκεί που είσαι, βρες το δρόμο σου. Άνοιξε τα φτερά σου, άλλαξε φίλους, γκόμεν@, δουλειά, πόλη, χώρα, φύλο.

Στο τέλος της ημέρας nobody will give a piece of sh*t για τη δική σου ευτυχία.

Bonjour mon amourες!

 

Take me back°

 

Σαν ενα καζάνι που βράζει.

Έτσι βράζω από θυμό για την αδικία.

Σαν λάβα που καίει.

Έτσι καίνε τα δάκρυα τα μάγουλα μου από αγανάκτηση.

Και καθώς αφήνομαι να κάνω ελεύθερη πτώση μέσα στη δίνη της ατέρμονης διαφθοράς ενός σάπιου συστήματος.. 

Θυμάμαι πως μπορώ να τρέξω. 

Να τρέξω γρήγορα. 

Να τρέξω μέχρι να τρέμουν τα πόδια μου από κούραση.

Μέχρι το σώμα μου να πέσει σε ύπνο βαθύ.

Μέχρι το μυαλό μου να σβήσει.

Μέχρι και την τελευταία σκέψη που με πνίγει.

Θέλω να ξεράσω το δηλητήριο που ποτίζει το σώμα μου.

Να το φτύσω κατάμουτρα στην υποκρισία.

.

.

.

Take me back..

Where it happened..

Babybird°

Tilbud: Μανιφέστο καψούρας°

Πατήστε play, δυναμώστε να τρίξουν τα ηχεία και καψουρευτείτε οΡέ!

▶️

Τα εμπορικά έχουν στολίσει με φρενήρη ρυθμό για του Αγίου Βαλεντίνου. Μπαλόνια καρδούλες, λουλούδια, σΣοκολατάκια, σέξι εσώρουχα, δοΝνητές, βιταμίνες τόνωσης της σωματικής λειτουργίας.. 

Ανθοπωλεία, βιβλιοπωλεία, φαρμακεία, ζαχαροπλαστεία έχουν αυξήσει τις τιμές για να τις βάλουν tilbud λόγω ημερών και να ενισχυθεί ο τζίρος τους! 

Χθες σε ένα από τα μπαρ, πέτυχα Έλληνα σερβιτόρο. Ώ τι χαρά! Αφού ανταλλάξαμε βασικές πληροφορίες, πέφτει η ατάκα "τι να σου βάλω ΚούκΛα" και μετά την αστραπιαία σιωπή, σκάμε και οι δύο στα γέλια και η ζωή συνεχίζεται! 

Έχω επιστρέψει στο τραπέζι μου και κάπου εκεί αρχίζω να παρατηρώ τα ζευγάρια που έχουν βγει να πιούν λιγάκι παραπάνω με αφορμή τον επικείμενο και παρακείμενο Αγ. ΒΑΛ και εκεί απομονώνω για λίγο τα bit του dj και βάζω στο μυαλό μου το παλιό αξέχαστο "απόψε ήρθα για να πιω λιγάκι παραπάνω, τέτοια που είναι η ζωή, τέτοια και εγώ της κάνω" . 

Και καθώς μουρμουράω τη συνέχεια "Έχω στενάχωρη καρδιά και γλέντια δε χωράνε" σκάνε σφηνάκια στο τραπέζι μου και ψάχνω να δω ποιος νορβηγικός Θεός έβαλε το χεράκι του στις τσέπες των σκανδιναβών, ή ακόμα χειρότερα, σε ποιο κύκλωμα μαστροπείας κινδυνεύω να μπλέξω αν δεχτώ να πιω αυτό το απΣέντι που θα με σΈντι στα επείγοντα, που τυχαίνει να είναι και δίπλα μας. 

Πάνω σε αυτόν τον παρανοϊκό καταιγισμό σκέψεων, σκάει δίπλα μου ο Τζιουζέπε, όχι ο Βέρντι, αυτός που για χάρη του ακούς και Βέρτη.

Από ποιο σύμπαν κατέβηκες Θεέ μου;! Υπάρχουν από μηχανής Θεοί εδώ σε αυτή τη χώρα; 

Και να τα σφηνάκια, και να τα αστεία, και κάπου εδώ, θα βάλω μια άνω τελεία γιατί δε ρισκάρω να μου κατεβάσει το μπλόγκ το ΕΣΡ, αλλά θα σας πω μόνο αυτό.

Καψουρευτείτε, ερωτευτείτε, αγαπηθείτε, βγάλτε το ρημάδι το συναίσθημα από μέσα σας.

Ρισκάρετε, γιατί τι θα μείνει στο τέλος αυτής της ζωής πιο ακριβό από τον έρωτα, την καψούρα, την αγάπη, τη χυλόπιτα, την απογοήτευση.

Αφήστε τις ψηφιακές καρδούλες, και καψουρευτείτε με την δική σας καρδιά γιατί χανόμαστε παιδιά! 

Το είδος μας έχει αρχίσει και ξεχνάει τι θα πει να τολμάς, να ρισκάρεις, να κυνηγάς, να εκτεθείς, να ραγίσεις, να καείς...

Να βάλεις μΠουρΛότο για μια καΎλα ρε γαμώτο!

❤️

Svarttrost°

 

Πατήστε το play, και ελάτε μαζί μου στον 2ο όροφο εκείνου του εμπορικού για ένα λεπτό..

Συχνά σκεφτόμαστε περισσότερα απ’ όσα τολμάμε να κάνουμε.

Εγώ, για παράδειγμα.

Σκέφτομαι πως είμαι πουλί που πετά ψηλά.

Στην πραγματικότητα, μοιάζω με νεογέννητο κοτσύφι που κάνει ένα άλμα πίστης και σωριάζεται.

Στη δική μου περίπτωση, δεν υπήρξαν ποτέ φτερά πάνω από τα δικά μου.

Κανείς να με μάθει πώς να πέφτω χωρίς να φοβάμαι το έδαφος.

Κανείς να με κρατήσει, ακόμη κι αν ήμουν το πιο αδέξιο πουλί της φωλιάς. 

Σκέφτομαι πως είμαι ελεύθερη.

Κι όμως, έχω υψώσει κάγκελα τόσο ψηλά που δεν τα βλέπω πια.

Ζω μέσα σε μια γυάλα και τη λέω κόσμο.

Ζητάω αγάπη μα έμαθα να επιβιώνω με ψίχουλα.

Σκέφτομαι πως γελάω δυνατά.

Αθώα. Ξέγνοιαστα.

Όπως το παιδί που υπήρξα μόνο για πολύ λίγο.

Στην πραγματικότητα, υπάρχουν μέρες που η αδικία δεν φωνάζει, απλώς κάθεται στο στήθος και μου βαραίνει την αναπνοή. 

Καθώς περπατούσα στον δεύτερο όροφο ενός εμπορικού κέντρου, άκουσα μια μελωδία.

Γλυκιά. Καθαρή. Μελαγχολική.

Ένας άντρας 97 χρονών έπαιζε πιάνο με τα μάτια κλειστά.

Τα βλέφαρά του βαριά από τον χρόνο.

Τα δάχτυλά του δύσκαμπτα.

Κι όμως, οι νότες έβγαιναν σωστές. Πεισματικά σωστές.

Μου είπε, με βαριά νορβηγικά, σχεδόν ψιθυριστά, σα να μην ήθελε κανείς να κλέψει το μυστικό του, πως είναι ευτυχισμένος.

Έμεινε μόνος από επιλογή, αλλά θυμάται ακόμη να παίζει πιάνο. 

Και τότε κατάλαβα πως..

Η μνήμη του εαυτού σου είναι δύναμη.

Ίσως το να σιχαίνομαι τη σιωπή μου να είναι η αρχή.

Ίσως η φωνή δεν έρχεται με κραυγή αλλά με απόφαση.

Καμία φυλακή δεν κρατά για πάντα, όταν το πουλί μέσα της θυμάται πως έχει φτερά.

Εσείς, πόσα από όσα σκέφτεστε τολμάτε να κάνετε;

System Error: 404 Love Not Found

Enjoy spotlessly. But first press "play" to that song! 

Μη πιστεύεις στον έρωτα, είναι μια πλάνη. 

Μη πιστέψεις στην καψούρα, είναι καταστροφή. 

Μην βασιστείς στο πάθος, θα σε αφήσει κενή.

Μη πιστεύεις στην αλήθεια, είναι ένα ψέμα. 

Μην ακούς πολλά λόγια, είναι βοή.

Μην αγγίξεις την φωτιά, θα σε κάψει ζωντανή.

Κι αν έχω ανάγκη από έρωτα, καψούρα, πάθος; 

Αν θέλω να ακούω λόγια, να πιστεύω πως είναι όλα αληθινά και να παίξω με τη φωτιά; 

Ρώτησε μια φωνή.

Τότε μην φοβηθείς.

Αυτό σημαίνει πως είσαι ακόμα ζωντανή,

της απάντησε η προδομένη της ψυχή.