Τι ειρωνεία;!

Είναι κάποιες ώρες χωρίς ήχο..
Μιλάς και η φωνή σου πέφτει στο κενό.
Το μόνο που μπορείς να διακρίνεις είναι μια σειρά από εικόνες να τρέχουν βιαστικά μπροστά σου.  Τσιρίζουν στα αυτιά σου προσπαθώντας να σε  ξυπνήσουν από τον λήθαργο. Γδέρνουν μανιασμένα, με σύρματα τους τοίχους του μυαλού σου , προσπαθώντας να σε ανατριχιάσουν και να σπάσουν την κλωστή που σε κρατάει μετέωρο , πάνω από το απόλυτο κενό. Θέλουν να πέσεις. Να χαθείς στο σκοτάδι που κρύβεται κάτω από τα πόδια σου. Όμως εσύ δεν μπορείς να ακούσεις τίποτα. Μόνο βλέπεις τυχαίες αναμνήσεις να ξεπηδάνε στο δρόμο σου και σφίγγεις γροθιές τα χέρια σου , να αντέξεις στον παρόν και να μη πέσεις στο χάος που οδηγεί στο παρελθόν.

Είναι άλλες ώρες χωρίς εικόνα..
Ανοίγεις τα μάτια σου και δεν βλέπεις τίποτα, παρά μόνο έναν κατάμαυρο πίνακα να εκτίνεται στο οπτικό σου πεδίο.
Απλώνεις τα χέρια σου, να ψηλαφίσεις το χώρο. Ότι πιάνεις , μετά από λίγο γίνεται καπνός. Στάχτη που λιώνει στα χέρια σου και εξαφανίζεται. Τα πάντα εξαϋλώνονται και διασκορπίζονται στον χώρο . Κι όμως εσύ δεν βλέπεις τι ήταν αυτό που θρυμμάτισες. Κι αν ήταν κάτι σημαντικό για σένα; … Προσπαθείς να βρεις  τις άκρες του μανδύα που σκεπάζει το φώς σου..  Ένα βήμα ακόμα και είσαι πολύ κοντά, νιώθεις την αύρα της ελευθερίας από το σκοτάδι, να σε αγγίζει. Ένα βήμα...και πέφτεις στο κενό.. Και είναι τόσο σκοτεινά όλα γύρω σου που δεν μπορείς να δεις τίποτα. Ακούς μόνο, τον αέρα που σφυρίζει στα αυτιά σου ,θυμωμένα, όπως χάνεσαι στο άπειρο.

Είναι και ώρες χωρίς αφή..
Βλέπεις τα χρώματα να μπλέκονται μπροστά στα μάτια σου και να σχηματίζουν εικόνες. Πρόσωπα γνώριμα σε σένα. Δικά σου κομμάτια, που έχεις χάσει πια,  και αφήνουν το πάζλ της ζωής σου ΜΙΣΟ . 
Και αυτές τις εικόνες, τις συνοδεύουν μουσικές. Αρμονίες που μοιάζουν να σου δημιουργούν ευχάριστα συναισθήματα .  Χαμογελάς και γυρνάς γύρω από τον εαυτό σου γρήγορα.. Πιο γρήγορα.. Ακόμα πιο γρήγορα….  Σαν μια σβούρα. Όσο στριφογυρνάς, περνάνε οι φωτογραφίες και δημιουργούν ένα φιλμ.
Και τότε απλώνεις τα χέρια σου να αγκαλιάσεις τη στιγμή. Αλλά τα χέρια σου δεν φτάνουν να ακουμπήσουν τους ανθρώπους. Τους βλέπεις, τους αισθάνεσαι, τους ακούς  που μιλάνε, τους φωνάζεις… Κι όμως, δεν μπορείς να νιώσεις το βάρος της επαφής στα δάχτυλα σου. Δεν μπορείς να κλείσεις στην αγκαλιά σου τις στιγμές. Υπάρχει μια αόρατη δύναμη που παγώνει την αφή σου..
Οι αναμνήσεις σε φωνάζουν να γυρίσεις... Επιτέλους τις ακούς. Φωνές γνώριμες. Πότε γλυκές, πότε αυστηρές και επιβλητικές.
Διακρίνεις τα πρόσωπα τους… Επιτέλους βλέπεις. Το δυνατό φως του ήλιου σχεδόν σε αναγκάζει να μισοκλείσεις τα μάτια σου για να διακρίνεις τις φυσιογνωμίες.

Και είναι ΑΥΤΗ Η ΣΤΙΓΜΗ τόσο όμορφη.


Όμως…. ΠΟΤΕ ΔΕΝ θα αγγίξεις τις εικόνες και τους ήχους που κατάφεραν να ζωντανέψουν από το παρελθόν και να φτάσουν με θράσος να σταθούν μπροστά σου.
Γιατί είναι στιγμές από μια ώρα χωρίς… αφή…

«Δεν μπορείς να έχεις πάντα όσα θέλεις….»

Εγώ όμως δεν παύω να ονειρεύομαι τα «θέλω μου».




* 4 - 3 - 0 - 8 

Ο εραστής μου

Σχεδόν στα μέσα του καλοκαιριού.
Έχει τόσο αφόρητη ζέστη έξω. Ο βόμβος από τα τζιτζίκια που νομίζουν πως τραγουδάνε τον «πόνο» τους, μου ζαλίζει τα αυτιά. Θέλω να ακούσω τη φωνή σου. Να ταξιδέψω με τις μελωδίες σου. Ένας μικρός πονοκέφαλος, μου χαλάει τη διάθεση και η ώρα δεν λέει να περάσει.. Το ρολόι ,κάθε φορά που βρίσκομαι στον καναπέ μου, σε αυτή τη θέση, δείχνει πάντα 4 το απόγευμα..

Μέτραγα τα χρόνια που κρατάει η σχέση μας..
Ήμουν 10 χρονών όταν , μια μόνο στιγμή ήταν αρκετή για να αποφασίσω να έρθω κοντά σου. Σε θαύμαζα , άκουγα τον ήχο σου στα αυτιά μου και μαγευόμουν.
Στα διαλείμματα στο σχολείο, περνούσα καμιά φορά από την αίθουσα που βρισκόσουν με την ελπίδα να μην είναι κανείς άλλος μαζί σου, να σε πλησιάσω , να σε ακουμπήσω και να εξερευνήσω κάθε νότα του κορμιού σου.

14 ολόκληρα χρόνια μετά, σε έχω ακόμα στη ζωή μου.
Δεν με παράτησες ποτέ, όσες φορές και αν πήγα άθελα μου να σε προδώσω.

Στεκόσουν ακούνητο, στη θέση σου, να με περιμένεις. Υπήρχαν μέρες που καθόσουν κλεισμένο σε ένα δωμάτιο, χωρίς φώς, με τη σκόνη να πλακώνει το σώμα σου , όμως ήξερες πως δεν θα αργήσει η στιγμή που θα έρθω πάλι να σε βρω.

Ήσουν εκεί, στις μεγαλύτερες χαρές μου, όταν ήμουν ερωτευμένη και ήθελα να το φωνάξω χωρίς λόγια, μόνο με πράξεις. Πράξεις κωδικοποιημένες, σε μια γλώσσα που μόνο εσύ και εγώ μιλάμε. Για να μη μας καταλαβαίνει κανείς..

Με μοιραζόσουν συχνά με άλλα πράγματα και ανθρώπους που νόμιζες πως είχαν καλύτερη θέση στην καρδιά μου. Ήξερες όμως πως κάποτε θα καταλάβαινα τι σημαίνεις για εμένα και θα επέστρεφα στην αγκαλιά σου, και έτσι, πάντα με περίμενες υπομονετικά. Με έβλεπες να δίνω αξία σε πρόσωπα που δεν μπορούσαν να με κάνουν χαρούμενη όσο εσύ, και όταν ερχόμουν απογοητευμένη πίσω σε εσένα, στην αρχή με βασάνιζες, προσπαθώντας να με κάνεις να πιστέψω πως ήταν δύσκολο να επιστρέψω κοντά σου. Όμως στο τέλος μου έδινες να καταλάβω πόσο πολύ Σ'ΑΓΑΠΩ..

Ήσουν εκεί, στις μεγαλύτερες απογοητεύσεις μου. Με έβλεπες να κλαίω από πάνω σου , χωρίς δάκρια. Αισθανόσουν το άγγιγμα μου , που σου μετέφερε τον πόνο μου. Και τότε μου άνοιγες και εσύ την καρδιά σου, με αγκάλιαζες με τη φωνή σου και μου έπαιρνες κάθε στεναχώρια.

Ποτέ δεν τραβήχτηκες, όταν πάνω στα νεύρα μου χτυπούσα τα χέρια μου με μανία πάνω σου, βρίζοντας για την στραβή μου τύχη ή την ανικανότητα μου να βρω μια λύση στο πρόβλημα μου.

ΕΣΥ, μου έδινες πάντα τη λύση. Έπαιρνες τα δάχτυλα μου και τα ακούμπαγες πάνω στην καρδιά σου. Και έχεις τόσο μεγάλη καρδιά, γεμάτη συνδυασμούς που μόνο εγώ ξέρω να ξεκλειδώσω.. Μου ψιθύριζες να συνεχίσω, να εξερευνήσω τα άδυτα σου , να μην τα παρατήσω.

ΕΣΥ, μου πρόσφερες πάντα πίστη, αγάπη και ηρεμία.
ΕΓΩ, σου πρόσφερα τη χαρά μου, τον πόνο μου και τις ανησυχίες που βασάνιζαν το μυαλό μου.

Μου χεις χαρίσει τόσα, και είχα φανεί μαζί σου τόσο εγωίστρια..

Τελικά υπάρχουν ανιδιοτελείς σχέσεις. Και είναι σα τη ΔΙΚΗ ΜΑΣ.

* Ευτυχώς που δεν είσαι άνθρωπος. Γιατί οι άνθρωποι συχνά απογοητεύουν.
Είσαι απλά ένα «ξύλινο όργανο , με πολλές χορδές  που καταφέρνουν να αγγίξουν και τις πιο ξύλινες καρδιές.»
Έχεις την πιο μεγάλη καρδιά και μου χεις δώσει την ευκαιρία να γνωρίσω μαζί σου τον έρωτα , την χαρά , την ευτυχία , την απογοήτευση , τη δυστυχία και την… σωτηρία της ψυχής!

Πρόσφατα, μου χάρισες ένα από τα πολλά κλειδιά που ανοίγουν όλες τις πόρτες της καρδιάς σου.
Ξέρω πως πρέπει να περάσω πάρα πολλές δύσκολες στιγμές μέχρι  να κατακτήσω όλους του πύργους στο απόρθητο φρούριο σου. Να εγκαταλείψω πολλά για να είμαι συνέχεια δίπλα σου.
Δεν φοβάμαι όμως πλέον τίποτα, γιατί ΕΣΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ με πλήγωσες. ΠΟΤΕ δεν με έκανες να ζω στο ψέμα, να βασανίζομαι από τους φόβους μου ή να συνυπάρχω με τις τύψεις μου.
Αντίθετα, έκλεινες τις «πληγές» που άλλοι «ασυναίσθητα» άνοιγαν, μου σιγοτραγουδούσες την αλήθεια, έπαιρνες μακριά τους φόβους μου και σκότωνες τις ενοχές μου.

Είσαι αυτό που με κάνει να πιστεύω ότι υπάρχουν και  μακροχρόνιες σχέσεις που σου χαρίζουν ευτυχία!
Κάποτε με εμπιστεύτηκες… και είναι σειρά μου τώρα να σε εμπιστευτώ και εγώ!!!

Η αόρατη σκιά...

I love you so it’s scares me to death
I can’t say anymore than I love you…

Κάτι άλμπουμ με παλιές φωτογραφίες..
Ένα άρωμα γνώριμο στις αισθήσεις σου…
Το καλοκαίρι που πλησιάζει αλλά ποτέ ξανά δεν θα έρθει όπως το περίμενες..
Και μια λέξη που αρνείσαι να χρησιμοποιήσεις για οτιδήποτε ασήμαντο.

Επιλέγεις να χάσεις πολλά τρένα, από φόβο μήπως ο προορισμός τους δεν είναι αυτός που ονειρεύεσαι. Μήπως το ταξίδι δεν είναι τόσο απρόβλεπτα ανατρεπτικό όσο εκείνο που σου άφησε τα σημάδια του.
Κάθεσαι μόνος στην αποβάθρα και παρατηρείς βουβά. Βλέπεις από την απέναντι μεριά ένα πάλε ποτέ δικό σου κομμάτι να κάνει ένα βήμα μπροστά, να επιβιβάζεται στο ,αντίθετης κατεύθυνσης, τρένο. Πίσω του οι βαριές πόρτες κλείνουν με δύναμη και αυτό απομακρύνεται. Προσπαθείς να φωνάξεις, μα η φωνή σου πνίγεται από τη λογική και όχι από το συναίσθημα. Όσο και να φώναζες εξάλλου, κανείς και τίποτα δεν θα γυρνούσε πίσω.

Συνεχίζεις να είσαι μόνος. Περνάνε αμέτρητα βαγόνια μπροστά από τα μάτια σου. Δεν μπαίνεις σε κανένα μέσα. Απλά ξυπνάς από τις χαοτικές σκέψεις σου , στέκεσαι στα πόδια σου και αποφασίζεις να φύγεις όσο πιο μακριά γίνεται από τον σταθμό των τρένων.
Υπόσχεσαι ότι δεν θα επιστρέψεις ποτέ ξανά σε αυτές τις σκοτεινές αποβάθρες.
Ορκίζεσαι πως θα διαγράψεις όλα όσα σου στοιχειώνουν τα βράδια.
Αποφασίζεις, όταν ακούς αυτό το τραγούδι, να μην αλλάζεις σταθμό, αλλά να μένεις εκεί και να ακούς μέχρι και τον τελευταίο του στίχο.
Ακόμα και αν αυτή η τυχαία στιγμή θέλει εσκεμμένα να σε περιπαίξει, εσύ θα μείνεις εκεί να την ζήσεις μέχρι τέλους.

Ίσως να είναι όλα ένα παιχνίδι τύχης. Μια αστεία σύμπτωση. Ένα κωμικοτραγικό αστείο.
Ακόμα και αν δεν ξαναταξιδέψω με τρένα , πάντα θα θυμάμαι τον υπόκωφο ήχο που προκαλούν καθώς σέρνονται στις γραμμές , όπως έρχονται ή φεύγουν.

Έχω στην τσέπη μου ένα εισιτήριο αεροπλάνου. Ο προορισμός είναι ένα όνειρο  που δεν μοιάζει σε τίποτα με όσα έχω ξαναδεί. Έχει μέσα τη σκιά σου και αυτή θα κρατήσω για παρέα.


Εγώ και εσύ… Για «πάντα» μαζί..

"Ξεγέλασε με" , αν μπορεις...

Μεταξύ λογικής και παραλόγου.. Μεταξύ ουρανού και γης.. Κάπου στο ενδιάμεσο αιωρούμαι ..Είναι τόσο  παράξενο αυτό το συναίσθημα . Όταν δεν ξέρεις τι σου συμβαίνει. Όταν οι αισθήσεις σου παγώνουν και ο εγκέφαλος αρνείται να ερμηνεύσει αντικειμενικά τα ερεθίσματα που λαμβάνει. Είναι χαρά, ευτυχία, ενθουσιασμός, έρωτας, αγάπη, φιλία, ή απλά ένα αίσθημα επιβίωσης  ανάμεσα στο πλήθος? Μια ανάγκη που την προκαλούν οι καταστάσεις ή μια ανάγκη που προκαλείς εσύ ο ίδιος με την παράλογη λογική σου?

Είναι τόσο περίεργα απλή η κατάσταση της «επιθυμίας» σου για κάποιον ή κάτι που τελικά σε γεμίζει αμφιβολίες και φτάνεις να «πνίγεσαι σε μια κουταλιά νερό».
Έχω την τάση να μη δείχνω αυτά που θέλω. Να αποστρέφομαι τις επιθυμίες μου, να αρνούμαι αυτά που μου συμβαίνουν από φόβο μήπως στην πορεία πάψουν να συμβαίνουν. Υψώνω ένα τοίχο γύρω μου, βάζω τα στρατιωτάκια από Lego να φρουρούν την καρδία μου και όταν ο ταχυδρόμος μου φέρνει την αλληλογραφία σου, είναι η στιγμή που εύχομαι να βρω τη δύναμη να διαβάσω όλα τα γράμματα.
Όμως όπως συνήθως, έτσι και τώρα πάλι, δεν τα καταφέρνω. Είναι η πολλοστή φορά που ξεχωρίζω τους καλούς φακέλους από τους κακούς, παίρνω στα χέρια μου την κούπα μου γεμάτη με καφέ  , πετάω αποφασιστικά στα σκουπίδια την σωρό με τα καλά σου λόγια (αυτά που στο άκουσμα τους μου προκαλούν ένα γλυκό μούδιασμα) και προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου ότι έκανα πάλι το σωστό, βολεύομαι στον καναπέ μου. Μόνη μου, να διαβάζω και να επαναλαμβάνω οτιδήποτε θα μπορούσε να με απωθήσει από εσένα.

Εσύ : Δεν είσαι άνθρωπος. Είσαι η κατάσταση που αναστατώνει την ηρεμία μου. Ένα συναίσθημα που μου προκαλεί  ενόχληση. Έρχεσαι  στη ζωή μου και με βρίσκεις  πάντα τις πιο ακατάλληλες στιγμές. Παίρνεις υπόσταση σε διαφορετικά σώματα κάθε φορά, με προκαλείς να παίξω μαζί σου, προσπαθώντας να αγγίξεις κάθε μου συναίσθημα και να μπλέξεις ακόμα περισσότερο τα κουβάρια στο μυαλό μου.
Είχα δοκιμάσει να σε εμπιστευτώ. Να πιστέψω σε εσένα , να σε έχω μέσα μου και να μπορώ να χαμογελάω , να βγαίνω στην βροχή χωρίς ομπρέλα, να περπατάω στο κρύο χωρίς να με νοιάζει αν κρυώνω . Κάποτε με είχες κυριεύσει.
Μέχρι που με έμαθες πως δεν πρέπει να εμπιστεύομαι τίποτα και κανέναν. Ούτε καν τα δικά μου αισθήματα.  Έτσι αποφάσισα, σιγά-σιγά να μετακομίσω στον γυάλινο μου κόσμο. Σε αυτόν που κανείς δεν με βλέπει να αγαπάω, να θέλω, να διεκδικώ, να ζηλεύω, να πονάω… Οι άλλοι μπορούν να δουν μόνο την απαθή μου πλευρά , αυτή που συνέχεια γελάω, δεν με νοιάζει τίποτα, δεν δίνω σημασία σε κανέναν, δεν με αγγίζουν οι καταστάσεις ούτε τα λόγια κανενός…  Μέσα από τη φούσκα μου φαίνομαι ως κάποια που μπορείς να ασχοληθείς μαζί της όταν βαριέσαι και  να παραπετάξεις εύκολα όταν βρεις κάτι καλύτερο να ασχοληθείς. Έχεις την πεποίθηση ότι σε όλα αυτά εγώ θα γυρίσω απαθέστατα το κεφάλι μου από την άλλη, θα αδιαφορήσω και θα συνεχίσω να ταλαντεύομαι στο «τίποτα».
Δεν ξέρεις όμως, πως εγώ μέσα από την γυάλα μου σε βλέπω. Ακούω τη σκέψη σου να ουρλιάζει και να με κρίνει τόσο κυνικά . Θέλω να σου φωνάξω, πως δεν είμαι αυτή που φαίνομαι. Σε ικετεύω να προσπαθήσεις να σπάσεις τον γυάλινο μου κόσμο, να με κάνεις να πιστέψω ξανά σε αυτό το σιχαμένο συναίσθημα που με τρομάζει.

Αλλά μάταια. Μου επιβεβαιώνεις πως  δίκαια το φοβάμαι.  Πως καλά κάνω και αρνούμαι να δεχτώ αυτό το περίεργο αίσθημα ενθουσιασμού, έρωτα, αγάπης, τρέλας, πόνου, απώλειας ή ότι άλλο μπορεί να συνεπάγεται..
Γιατί ακόμα και αν σε αφήσω να μου κυριεύσεις ξανά το μυαλό.. ακόμα και αν αποφασίσω να σε βάλω στη ζωή μου, κάποια στιγμή θα με παρατήσεις πάλι, χωρίς λόγο και αιτία. Δεν θα σε νοιάξει αν τότε  σε παρακαλέσω να μείνεις.. Αν δεν αντέχω  χωρίς "εσένα". Θα μου γελάσεις σαρκαστικά και θα εξαφανιστείς.. Τόσο απλά….

Γι αυτό δεν μπορώ να σε αποδεχτώ. Εκτός και αν βρεις έναν έξυπνο τρόπο να με «ξεγελάσεις»……. !

Θα πάω στη Ζούγκλα.. με τον Ταρζάν!

Γιατί? Γιατί εκεί είναι δηλωμένες οι άγριες καταστάσεις που επικρατούν και είναι συνειδητή επιλογή σου να τις αντιμετωπίσεις, από τη στιγμή που βρίσκεσαι σε ένα «άγριο» περιβάλλον.

Πόσες δυνατότητες επιβίωσης έχεις όμως όταν δεν είσαι στη ζούγκλα του Ταρζάν, αλλά στην πραγματικότητα του 2012, με ανθρώπους «χιμπατζήδες» δίπλα σου που έχουν μείνει στην εποχή των Νεάντερνταλ ? Που δεν έμαθαν τρόπους συμπεριφοράς, που βλέπουν ένα τσαμπί με μπανάνες να κρέμεται ακριβώς δίπλα τους, αλλά επιλέγουν να σε «σκοτώσουν» για να πάρουν τη μισοφαγωμένη μπανάνα από τα χέρια σου?

Σε μια σύγχρονη ζούγκλα συναντάς όλα τα είδη «ζώων» ακόμα και αυτά που νόμιζες πως έτειναν προς εξαφάνιση. Και φυσικά υπάρχουν δύο στρατόπεδα. Ένα, των καλών ζώων που αντιδρούν μόνο από ανάγκη επιβίωσης σε περίπτωση επίθεσης από «εχθρό» και ένα δεύτερο, αυτό των επιθετικών ζώων-κυνηγών που ολημερίς και ολονυχτίς ψάχνουν το επόμενο θήραμα τους, παραμονεύουν πίσω από θάμνους, πάνω σε δέντρα, μέσα σε «βρώμικες» λίμνες, γίνονται «χαμαιλέοντες» και την κατάλληλη στιγμή βγάζουν τα νύχια τους και τους τεράστιους χαυλιόδοντες τους και κατασπαράζουν τη λεία τους.

Όταν μεγαλώνεις και συνειδητοποιείς τι γίνεται έξω από τη «φούσκα» σου, αρχίζεις να διακρίνεις τις πολλές διαφορετικές στολές ενός χαμαιλέοντα. Έρχεται δίπλα σου συνήθως ως «γνωστός», ως «φίλος», αυτοχρήζεται σωτήρας σου και ιχνηλάτης της πορείας σου, μπορεί να πάρει τη μορφή «ερωτικής σχέσης» σου, ενός περιστασιακού ή μακροχρόνιου συντρόφου σου που «θέλει να ζήσετε τα πάντα μαζί» κλπ κλπ…….
Εσύ ως «αντιλόπη» (ζώο ΦΥΤΟφάγο), δεν μυρίζεσαι εύκολα τον κίνδυνο, τυφλώνεσαι από την ασφάλεια, την διπλωματία ή την γοητεία που σου εκπέμπει ο/η εκάστοτε χαμαιλέοντας και παραδίνεσαι ακούσια μπροστά στο «άκακο προσωπείο» του. Και είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς πως ο γατόπαρδος (ΣΑΡΚΟφάγο ζώο) είχε το απόλυτο καμουφλάζ και κατάφερε να βρει και αυτή τη φορά την εύκολη τροφή του.

Η πρώτη φορά που είσαι εσύ το θύμα και ο άλλος ο θήτης, συγχωρείται. Δεν ήξερες πως έχεις μπει σε ένα κλουβί με puma, ουρακοτάγκους, τίγρεις , χιμπατζήδες, ανακόντα, αλιγάτορες, ταραντούλες και μυρμηγκοφάγους, που όλα τους έχουν το χάρισμα του χαμαιλέοντα.
Το θέμα είναι την δεύτερη φορά που θα σε πλησιάσει κάποιο ύπουλο ζώο, να ξεχάσεις την άκακη φύση σου και να αμυνθείς προκειμένου να επιβιώσεις.
Και δεν σου μιλάω για επίθεση με δόντια, νύχια,  αλλά ούτε με όπλα εποχής Νεάντερνταλ.

Στη σύγχρονη κοινωνική ζούγκλα που είσαι αναγκασμένος να ζήσεις, ο καλύτερος τρόπος να ξεφύγεις από τον «κάπως» επιθετικό και χαιρέκακο διπλανό σου, είναι να ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ.
Ένα χαμόγελο αληθινό και ζεστό, που θα εκπέμπει πραγματική εσωτερική ισορροπία και ηρεμία, αρκεί για να κάνει τους χαμαιλέοντες δίπλα σου να αλλάξουν πολλάαα χρώματα!!!!
Είναι επίσης αρκετό , για να αναρωτηθούν  τι έκαναν λάθος αφού δεν κατάφεραν  να σε ρίξουν στα δίχτυα τους  και να θρηνήσουν με οδυρμούς την πανωλεθρία τους!

Πολλές φορές δεν χρειάζεται καν να μπεις στη διαδικασία να εξηγήσεις σε κάποιον ότι καταλαβαίνεις πως υποκρίνεται, πως παίζει ρόλους και κινείται με συμφέροντα.
Είναι καλύτερο να τον αφήσεις να τελειώσει την παράσταση, να χειροκροτήσεις ως ευγενικός θεατής και να φύγεις ως «κύριος», διακριτικά και με αξιοπρέπεια ˙ δίνοντας έτσι στον άλλον την ψευδαίσθηση ότι είναι εξυπνότερος από εσένα, ένα άπιαστο λαγωνικό και ένας άψογος δολοπλόκος!


Μακάρι να μπορούσαμε να ζούμε σε μια πιο αξιοκρατική και «διαφανή» ζούγκλα , αλλά αφού εδώ θα πρέπει να επιβιώσω, σας χαμογελώ αληθινά με όλη την καρδία μου και σας χαιρετώ!
Στέλνοντας πολλά φιλιά στις στραβωμένες σας μουτσούνες, που σίγουρα κάποιοι θα έχετε αυτή τη στιγμή , απορώντας από ανασφάλεια μήπως είστε και εσείς ένας… χαμαιλέοντας! 

                               

"Money____OR___Honey??!"

Money    OR     Honey?? 

Πολλών γυναικών το όνειρο είναι να βρουν μια μέρα έναν «πρίγκιπα» και να γράψουν το δικό τους παραμύθι.. Να έρθει πάνω στο άσπρο του άλογο, να τους απλώσει το χέρι αποφασιστικά και να τις ταξιδέψει σε μέρη άγνωστα και παραδεισένια. Ακριβά ρούχα, αμάξια, ένα παλάτι για σπίτι με υπηρετικό προσωπικό ως must των περιστάσεων και φυσικά ως background σε όλα αυτά, μια ζωή που συνδυάζει απόλυτα έρωτα και χρήμα..
Και «έζησαν αυτοί καλά και…» κάπως έτσι τελειώνουν όλα τα παραμύθια, όπως και το παραπάνω, διότι επρόκειτο περί ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑΣ..
Στην πραγματικότητα «…εμείς ζούμε καλύτερα» από αυτούς στα παραμύθια??

Αν μελετήσω τα γεγονότα καθαρά μαθηματικά (δηλαδή τελείως τυποποιημένα ώστε να καταλήξω σε ένα συμπέρασμα με απαγωγή εις άτοπο ή βασισμένο στη λογική και όχι επηρεασμένο από το συναίσθημα ) ..έχω τα εξής:
Έστω ότι βρισκόμαστε σε κοινωνία με 2 ιδιωτικά αγαθά.
Χ= αγαθό «χρήμα/money»= 5 δρχ,        Ψ= αγαθό «Honey»=5δρχ
και θέτω τα αγαθά ως ιδιωτικά γιατί δεν μοιράζονται ελεύθερα σε όλους , διατίθενται σε περιορισμένη ποσότητα και για περιορισμένο αριθμό ατόμων.  Επίσης για να τα αποκτήσεις πρέπει να καταβάλλεις το αντίτιμο- τίμημα…

Ο καταναλωτής Α έχοντας 5 δρχ, μπορεί να αγοράσει  ή το Χ ή το Ψ.
Συμπέρασμα 1 : « Προκειμένου να αποκτήσει το Χ , θυσιάζει το Ψ και το αντίστροφο».

Συμπέρασμα 2: Σε μια κοινωνία λοιπόν που η ζωή κάθε άλλο παρά χαρίζεται, είναι καίριο  ζήτημα το ΤΙ αγαθό θα επιλέξεις να αγοράσεις.

Μεταξύ μας, πάντα από πολύ μικρή με προβλημάτιζε αυτό το ζήτημα. Τι θα έπρεπε να διαλέξω όταν θα ερχόταν εκείνη η «κούφια» ώρα?  Όχι πως με περιμένει έξω από την πόρτα αυτή τη στιγμή ο πρίγκιπας και παράλληλα η λουσάτη του ζωή στο παλάτι.. Ούτε βέβαια με πήραν ακόμα τηλέφωνο από τη μεγάαααλη πολυεθνική που είχα στείλει το βιογραφικό μου.
Ξέρεις ποια λέω μωρέ, την Υ.D.A.F.* που δίνει μηνιαίο μισθό 15.000€ μαζί και μία Maserati για τις καθημερινές μετακινήσεις στην πόλη.
*Y.D.A.F= YourDreamsAlwaysFail , Idiot ! ! ! !

Αλλά έστω ότι είχαμε 2 πιο «ρεαλιστικά» σενάρια :
Στο 1^ο , θα ερχόταν ο ιππότης μου, κούκλος, γυμνασμένος, Θεός, τον οποίο ήταν ζήτημα δευτερολέπτων να ερωτευτώ ΦΟΥΛ , και μου έλεγε «Γειά σου, είμαι ο Έρωτας της ζωής σου. Σου προσφέρω αγάπη, τρελό και παθιασμένο έρωτα για ‘μια ζωή’, συντροφικότητα ,προστασία και σεβασμό.. ΑΛΛΑ δεν μπορώ να σου προσφέρω μια πολυτελή ζωή. Ίσως χρειαστεί να φοράς συχνά τα ίδια ρούχα, ίσως τα βράδια σε ζεσταίνει η αγκαλιά μου και όχι το καλοριφέρ, ίσως αντί για χαβιάρι αναγκαστείς να τρως συχνά ξερό ψωμί και ξαναζεσταμένο φαγητό. Δέχεσαι να έρθεις μαζί μου και να παλέψουμε MAZI???....»

Στο 2^ο πάλι, την ώρα που ο ιππότης μου , χτυπάει το κουδούνι της πόρτας μου, εγώ δεν το ακούω γιατί μιλάω απορροφημένη στο τηλέφωνο. Με την Πολυεθνική ντεε, όχι με την Μαρίκα.
(*Την Μαρίκα θα την πάρω μετά , να της πω , ότι από Δευτέρα θα την πηγαίνω στη λαϊκή να ψωνίζει, με την νέα μου Maserati και όχι με το λεωφορείο της γραμμής… )
 Η Πολυεθνική λοιπόν, κατενθουσιασμένη με τις απίστευτες χρηματοοικονομικές μου ικανότητες, ζητάει να υπογράψουμε συμβόλαιο «αιώνιας πίστης και καθόλου πάθους» . Το χρυσό συμβόλαιο περιλαμβάνει ατελείωτες ώρες δουλειάς , καθόλου χρόνος για προσωπική ζωή, αλλά ποιος τo υπολογίζει αυτό , όταν θα γυρνάς με μια Maserati  στο υπερ-lux σπίτι σου που οι καναπέδες του θα σε «αγκαλιάζουν» ζεστά» για να ξεκουράζουν το βασανισμένο σου κορμί, που η plasma-500 ιντσών τηλεόραση σου θα σου «μιλάει» μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.. που οι «δούλες» του παλατιού θα σε ταΐζουν χαβιάρι για πρωινό, που θα κάνεις μπάνιο με γάλα καρύδας και ακριβά αιθέρια έλαια…
___________________________________________________________________________

Πόσο δύσκολο είναι να διαλέξει κάποιος μεταξύ του “honey” και του “money”.. ?
Αν κάποιος με ρώταγε όμως, ΕΓΩ τι θα διάλεγα θα του φώναζα πως..
Αν έχεις το “honey” μπορείτε να γίνετε μαζί, διπλά «πλούσιοι» . Εσύ θα έχεις ΑΥΤΟΝ και αυτός, ΕΣΕΝΑ. ΑΞΙΑ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΗ.. Σου ακούγεται all time classic,στερεοτυπικό και πολύ romantic για τις αντιλήψεις σου.
Προτιμώ όμως να μείνω μια  Σου-ρεαλίστρια της ΔΕΚΑΡΑΣ , παρά μια ΛΟΥΣΑΤΗ ρεαλίστρια, full-time business-woman.

Βέβαια πολλοί είχαν τα μυαλά μου και κατέληξαν στα φανάρια να πουλάνε χαρτομάντιλα.
Ήξεραν όμως ότι ανέβηκαν έστω και για λίγο στον κόσμο της σαπουνόφουσκας και του παραμυθιού, με ιππότες και αληθινές μάχες...
Καλύτερα να είσαι ηττημένος στη μάχη και ας  ξέρεις πως πάλεψες με τον ΑΝΙΚΗΤΟ μαχητή , τον «’Ερωτα».
Τι κατάλαβαν όσοι δεν ήταν ποτέ στα «μετόπισθεν» ? Όσοι κέρδισαν την εύκολη πρόκληση της άνετης ζωής με αντάλλαγμα την ίδια τους τη ζωή?
…ΔΕΝ κατάλαβαν ΤΙΠΟΤΑ. Είμαι τόσο σίγουρη.  Πούλησαν την ψυχή τους, για λίγα χάρτινα νομίσματα παραπάνω… Η ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΟΥ «ΕΙΝΑΙ».. Όταν το δικό σου , καταδικό σου «εγώ», αγοράζεται από το εκάστοτε δημόσιο, για χρήματα…

BULLSHITS , honey..
.. It’s not about the money..
..We don’t need your money, honey..

… we love each other and… LOVE IS FOR FREE….!

"Αυτή μέχρι και μουστάκι θα σε βάλει να ξυρίσεις!"

“Αυτή μέχρι και το μουστάκι θα σε βάλει να ξυρίσεις! ..
Να μου το θυμηθείς. Αυτή αν δεν σε κάνει φλώρο, εμένα να μη με λένε Μεμά!”

Εσύ, το μεγαλύτερο αλάνι, ο άντρας που ΟΛΕΣ ζητούσαν απεγνωσμένα στο κρεβάτι τους, που το άρωμα σου προκαλούσε ζάλη και ταραχή, εσύ που το όνομα σου αποτελούσε πηγή ατελείωτων συζητήσεων μεταξύ γυναικών που έπνιγαν την απελπισία τους σε mohitos, μέχρι τελικής πτώσεως…. Εσύ λοιπόν, εδώ και 2 μήνες, ολόκληρους, είχες μπει επιτέλους σε ρυθμούς σχέσης.
Της έφερες μάλιστα λουλούδια την ημέρα της γυναίκας, εσύ που μέχρι χθες στα λουλούδια είχες αλλεργία!! Έκανες και σχέδια για διακοπές μαζί, εσύ που μέχρι χθες δεν μπορούσες να προγραμματίσεις με ποια από όλες θα πας για καφέ το επόμενο πρωί!
Αγόοοορι μου, έρωτας είναι θαρρώ ότι νιώθω, αγγίζω και ζω, όπως λέει και το άσμα..

Δεν ήταν πολύς καιρός πριν, που συζητάγαμε σε μια παρέα για τα συμπτώματα του έρωτα και έπαιρνες όρκο ότι είχες κάνει τα εμβόλια σου από μωρό, ότι ήσουν γεμάτος αντισώματα και ακόμα και μετά από ισχυρή μετάλλαξη του «ιού» εσύ θα στεκόσουν βράχος.
Γιατί να μην είχα ένα μαγνητόφωνο τότε να καταγράψω τις βαρυσήμαντες δηλώσεις σου που τελικά πήρες πίσω εν μια νυχτί?!

(Η ιστορία σας ξεκίνησε κάπως έτσι!)
… Είχατε βρεθεί σε κοινή παρέα, ο καθένας με διαφορετικές σχέσεις τότε. Απλοί γνωστοί! Μέχρι που.. αρχίσατε να βγαίνετε φιλικά για καφέ (της παρηγοριάς, από τους καφέδες που ανταλλάσσεις «άσχημες» εμπειρίες της νυν σχέσης σου και παράλληλα τραβάς πλώρη για την νέα σου κατάκτηση, αυτή που βρίσκεται αυτή τη στιγμή δίπλα σου και χαμογελάει πίνοντας το freddo της!)
Την είχες καλέσει μετά τον καφέ από το φοιτητικό σπίτι σου, 2 τετράγωνα πιο κάτω από την καφετέρια , για να της δείξεις το κρυφό ταλέντο σου στη διακόσμηση εσωτερικών χώρων!
Βάλατε να δείτε ταινία μαζί, ξαπλωμένοι στον καναπέ, είχαν ήδη περάσει κατά πολύ τα μεσάνυχτα και… κάτι το κρασί που ακολούθησε μετά τον καφέ, κάτι οι πολύωρες συζητήσεις σας, κάποια στιγμή γύρισες και την βρήκες να κοιμάται αγκαλιά με το μαξιλάρι…
Ήταν η στιγμή που ένιωσες κάτι να τσιμπάει το σφιχτό σου ποπίνι, κοινώς κωλομέρ*ι !
Δεν ήταν σκόρος, ούτε κοριός, ήταν ο διαολεμένος Έρωτας που παραλίγο να του ξεφύγεις. Σε πέτυχε την τελευταία στιγμή και ήρθε για να σου αλλάξει τη ζωή!
ΛΟΙΠΟΝ, ΕΔΩ ΕΝΤΟΠΙΖΩ, ΤΗΝ ΑΦΟΠΛΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΟΧΙΑΣ! ΝΑ ΣΕ ΤΥΛΙΞΕΙ ΣΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΤΗΣ..
Πως μπορούσες να μην υποκύψεις στην ομορφιά της εξάλλου, ενώ αυτή κοιμόταν «αγγελικά» δίπλα σου?!
…..
Όχι μόνο πήγατε διακοπές εκείνο το καλοκαίρι , αλλά ακολούθησε και ο χειμώνας για σκι στον Παρνασσό και το επόμενο καλοκαίρι και αρκετά καλοκαίρια ακόμα..

Στο είχα πει εξαρχής! ΑΥΤΗ, μέχρι και το μουστάκι θα σε έβαζε να ξυρίσεις!
Στο ξύρισε το μουστάκι, σε βοήθησε να σταματήσεις το κάπνισμα και όλες τις κακές συνήθειες και εν ολίγοις σου έβαλε τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι! Μέχρι εδώ, ήμουν με το μέρος σου φίλε μου! Έφταιγε για όλα αυτή! ΑΥΤΗ σε άλλαξε, σε πήρε από την κοσμάρα σου και σε έβαλε στην ρόζ σαπουνόφουσκα της! Έπρεπε να πάρεις την εκδίκηση σου! Γιατί ένα πρωί ξύπνησες και τα μάγια είχαν λυθεί. Δεν ήθελες να έχεις δίπλα στην οδοντόβουρτσα σου τη δική της, ούτε τα ρούχα της να σου πιάνουν τη μισή ντουλάπα.
Ήθελες να γυρνάς ξημερώματα σπίτι, μετά από clubbing με την αγοροπαρέα σου και φυσικά μετά από τρελό γκομένισμα μέχρι τελικής πτώσης… και προσγείωσης στο κρεβάτι σου για αχαλίνωτα sport!
Ήταν πασιφανές, έπρεπε να βάλεις μπροστά το σχέδιο εξόντωσης της Barbie που μέχρι σήμερα, δήλωνες τρελά ερωτευμένος μαζί της!!

ΕΔΩ λοιπόν,έτσι ξαφνικά, αλλάζω στρατόπεδο και πάω με το μέρος της! Όχι γιατί με πλήρωσε αδρά για να την υπερασπιστώ, αλλά γιατί εδώ μιλάει το γυναικείο φίλτρο!
*Και γιατί κάτι ξέρω και εγώ από «αθεράπευτα εργένηδες!», οπότε συμπάσχω..
                                                      _______________________
ΔΕΝ αλλάζεις καλό μου αγόρι, πάντα θα έχεις ανοσία στον έρωτα και το πολύ-πολύ να σε χτυπήσει ξόφαλτσα κανένα κρυολόγημα, να πεις πως αρρώστησες και με συνοπτικές διαδικασίες , σε συνδυασμό με ένα γερό αντιπυρετικό, να γίνεις σύντομα καλά..

Προς όλες τις επιλαχούσες κοπέλες που τυχαίνει να τυλίξουν στα δίχτυα τους έναν αμετανόητο εργένη ή ένα αγόρι με διχασμένη προσωπικότητα ( αναφέρομαι σε όσων η προσωπικότητα πάλλεται μεταξύ μονογαμίας και πολυγαμίας) :

ΚΑΝΕΙΣ δεν θα αλλάξει για εσένα. Θα αλλάξει λόγω κάποιων παροδικών καταστάσεων , μέχρι να θυμηθεί τον παλιό καλό του εαυτό και να επανέλθει στις παλιές «καλές» του συνήθειες!!! Και τότε εσύ καλή μου Barbie, θα αποτελείς παρελθόν, ξαναζεσταμένο φαγητό που ο κύριος βαρέθηκε να τρώει ή τέλος πάντων για να μη μακρηγορώ .. θα είσαι εκτός του προγράμματος του!

Γιατί πολύ απλά ακόμα και το μουστάκι να του ξυρίσεις , θα φυτρώσει καινούργιο! Και μπορεί να προτιμήσει τον εαυτό του, αξύριστο, έχοντας πλέον δοκιμάσει 2 διαφορετικές «εμφανίσεις».

Όσο για εσένα αγαπημένε μου «Μεμά» , βρες άλλο όνομα να σε βαφτίσουμε γιατί ο φίλος μας, φλώρος δεν έγινε , ούτε θα γίνει ΠΟΤΕ, με ή χωρίς μουστάκι!!