Rainbow°

 Σήμερα, καθώς επέστρεφα σπίτι, αποφάσισα να αλλάξω τη καθιερωμένη μου διαδρομή. 

Πήγα προς τη θάλασσα και χάθηκα στις σκέψεις μου, αναλογιζόμενη όλους εκείνους τους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μου ως τώρα και με απογοήτευσαν.

Καθώς το μυαλό μου περιπλανιόταν στις αμφιβολίες και τα ερωτηματικά, αναρωτήθηκα αν έχει πια αξία να πιστεύω στους ανθρώπους. 

Τα μάτια μου άρχισαν να βουρκώνουν, και το τοπίο γύρω μου έγινε θολό. 《Οι προσδοκίες γεννάνε μόνο απογοητεύσεις》,έλεγα και ξαναέλεγα στον εαυτό μου.

Τότε, σχεδόν από ένστικτο, σήκωσα το βλέμμα μου ψηλά στον ουρανό. Κι εκεί, ανάμεσα στα σύννεφα του απογεύματος, εμφανίστηκε ένα ουράνιο τόξο. 

Ξαφνικά θυμήθηκα. Υπάρχει ελπίδα. Οι άνθρωποι, ναι, ίσως να συνεχίσουν να με απογοητεύουν. 

Μα η φύση; Εκείνη ποτέ. Εκείνη πάντα θα βρίσκει έναν τρόπο να μου υπενθυμίζει την ομορφιά που παραμένει, ό,τι κι αν γίνει.

Και έτσι αποφάσισα να χαθώ. Να γίνω σύννεφο. 

Πουδρένιο, ροζ, χρωματιστό.

Να πετάξω μακριά από όσους βλέπουν στα μάτια μου μια ευκαιρία να παίξουν.

Να ανέβω ψηλά, για να μη με φτάνει κανείς απάνθρωπος, αλαζόνας, σκληρός, λιγόψυχος. 

Λυπάμαι που συναντάω ανθρώπους που αποφεύγουν να με κοιτάξουν στα μάτια. 

Που τα λόγια τους γίνονται ένα λαμπερό περιτύλιγμα κενών πράξεων.

Μα κοίτα, που αν και υπάρχουν αυτές οι σκοτεινές ημέρες, ξεπετάχτηκε ξαφνικά ένα πελώριο ουράνιο τόξο να φέρει πίσω το χαμόγελο στο πρόσωπο μου.

Σας ευχαριστώ όλους εσάς που καταφέρατε να με κάνετε πιο δυνατή. Να αλλάξω υπόσταση και να περιπλανηθώ ακόμη περισσότερο αναζητώντας το "ανώτερο εγώ μου" με οδηγό ένα χαμόγελο, που ακόμη και αν υπάρχουν φορές που "τρεμοπαίζει" από συγκίνηση, δε σβήνει..

🌈

Noche°

 

Τη νύχτα.

Τη νύχτα βγαίνουνε οι σκέψεις ορμητικά.

Ξεχύνονται. Σαν χείμαρρος. 

Σκέψεις που θυμίζουν έρωτες που έφυγαν με εκείνο το τρένο που εσύ ποτέ δεν πρόλαβες να μπεις.

Σκέψεις που έχουν άρωμα αγκαλιάς. 

Αγκαλιάς μεγάλης. 

Μιας σκιάς που τώρα κρύβεται καλά στις πιο ανήλιαγες γωνίες του μυαλού σου. 

Μιας σκιάς που σε κρατούσε προσεκτικά για να μη σπάσεις.

Βγαίνω από το γραφείο βιαστική να προλάβω το λεωφορείο. Και τότε κοιτάω μπροστά τον μισοσκότεινο ουρανό.

Ο κρύος αέρας παγώνει την ανάσα μου. Κουμπώνω το μπουφάν μου και περπατάω στην προβλήτα μόνη. 

Ξαφνικά, μια σκιά πέφτει πάνω μου. Πλησιάζει τρυφερά το πρόσωπο μου και μου ψιθυρίζει "είμαι ακόμα εδώ, δίπλα σου, μακριά αλλά εδώ"...

Γυρνάω να σου απαντήσω μα ο αέρας δυναμώνει. 

Κοιτάω το φεγγάρι μελαγχολικά. Και τότε παρατηρώ πως δίπλα του τρεμοπαίζει ένα αστέρι. 

Είσαι ακόμα εδώ. 

Στη σκέψη μου. 

Καλέ μου.

Εσύ. 

Είσαι ακόμα εδώ. Και με τη σκέψη σου επιτέλους χαμογελώ. Για λίγο, μα θα έρθω πάλι να σε βρω. 

Μέσα στο σκοτάδι. 

Όταν όλοι κοιμούνται. 

Μέσα σε ακατάστατα κρυμμένα αντικείμενα. 

Σε φωτογραφίες τσαλακωμένες που σε τίποτα δε θυμίζουν πια εμένα ή εσένα.

🩷

2024°

Κάπου πριν το τέλος του 2024, είπα να κάτσω λίγο στον πρασινοκυπαρισσοτιρκουάζ καναπέ μου, με μια κούπα ζεστό καφέ, και να γράψω ένα σύντομο απολογιστικό σημείωμα. Να έχω να θυμάμαι.

Παίρνω μια βαθιά ανάσα, και το μόνο που έχω να πω είναι ένα μεγάλο ΟΥΦ.

Αγαπητό μου 2024,

σε παραχώνω στις αποσκευές μου και σε στριμώχνω δίπλα στις ζόρικες στιγμές που με έβαλες να περάσω, για να φτάσω καταϊδρωμένη στη γραμμή του φετινού τερματισμού. Αυτή η θέση σου αξίζει. Να βρεθείς χωμένο βαθιά στο χρονοντούλαπο, και να σφηνώσω δίπλα σου τις στιγμές σου, ώστε καμία – μα καμία – να μη μπορέσει ούτε για αστείο να αποδράσει!

Αποχαιρετώ τα χέρια του Ε. που με κράτησαν όρθια όταν τα πόδια μου δε με κρατούσαν να σταθώ, και τα μελαγχολικά του μάτια που μου έλεγαν αντίο σιωπηλά, όταν αποφάσισα να αλλάξω σελίδα.

2024, θα σε θυμάμαι για τα σκατά που έφαγα και για το συναίσθημα του έρωτα που μου θύμισες πως ακόμα ζει κάπου μέσα μου περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία για να βάλει φωτιά στα όνειρά μου!

Παίρνεις μαζί σου αναμνήσεις, μέρη και καταστάσεις.

Cheers στον έρωτα και την αγάπη. 

Σε αυτή την αγάπη που άλλοι έχουν και άλλοι ακόμα αναζητούν.

Και στην ελπίδα πως, μια μέρα, όλοι θα πνιγούμε στη ζεστή αγκαλιά της από ευτυχία!

P.s.: Δε μπορώ να μη κλείσω για φέτος με το τραγούδι που άκουσα περισσότερο και με το οποίο ταξίδεψα χιλιόμετρα πέρα - δώθε, χαμένη μέσα σε σκέψεις αναμιγμένες με δόσεις πραγματικότητας, φαντασίας και νοσταλγίας! 

🩷

Dare or not?

Σε βλέπω. 

Νιώθω την παρουσία σου ακόμα κι αν στέκεσαι σιωπηλός, πίσω από την οθόνη. 

Σε βλέπω, όσο κι αν επιλέγεις την ανωνυμία, όσο κι αν κρύβεσαι στη σκιά. 

Η απόσταση αυτή ίσως σου φαίνεται ασφαλής, ίσως σε προστατεύει. Όμως ξέρεις και εσύ ότι, ταυτόχρονα, σε κρατάει πίσω.

Πόσο θα μείνεις ακόμα εκεί; 

Η ζωή κυλάει γρήγορα και οι ευκαιρίες έρχονται και φεύγουν, αφήνοντας πίσω ερωτηματικά. 

Αν πραγματικά υπάρχει κάτι που νιώθεις, τότε γιατί δεν κάνεις το βήμα; Δεν σου ζητάω μεγάλες δηλώσεις ή φαμφάρες. Μερικές φορές, μια απλή λέξη αρκεί για να γίνει η αρχή.

Δεν υπάρχει ιδανική στιγμή. Μόνο το τώρα. Άσε τον φόβο, την αμηχανία, την ανασφάλεια. Ο κόσμος είναι πιο όμορφος όταν τολμάμε να δείχνουμε τον εαυτό μας, τις αληθινές μας σκέψεις και τα συναισθήματα μας.

Τόλμησε. Σου υπόσχομαι, το ταξίδι αξίζει περισσότερο απ’ ό,τι φοβάσαι.

Πατάω το play και σε κρατάω στη σκέψη μου για λίγο πάλι ακόμα.. Μα όχι για πολύ..

❤️

Homesick°

 

Έχεις νιώσει ποτέ ότι δεν ανήκεις πουθενά? 

Δεν άνηκα εκεί που μεγάλωσα. Ονειρευόμουν από μικρή να φύγω. Προσπάθησα αρκετές φορές. Και τελικά τα κατάφερα.

Δεν ανήκω εδώ που είμαι. Και όσο και αν προσπαθώ, μέσα από τις καθημερινές επιτυχίες και αποτυχίες, αυτό το εμετικό roller coaster με κάνει να συνειδητοποιώ πόσο πολύ δεν ανήκω ούτε εδώ. 

Ξέρεις γιατί νιώθουν κάποιοι άνθρωποι πως δεν ανήκουν πουθενά? Γιατί δεν μεγάλωσαν σε φωλιά. Με την ασφάλεια, την ηρεμία και την παιδική ανεμελιά. Γιατί χτυπιόντουσαν σα καρυδότσουφλα στον αέρα και πήγαιναν πότε δεξιά, πότε αριστερά. 

Δεν θέλω τίποτα δικό μου. 

Δεν ανήκω πουθενά. 

Και όσα θέλησα τα πήρε ο αέρας.

Τα ξέπλυνε η βροχή. 

Τα πάγωσε το χιόνι. 

Το μόνο που ξέρω να κάνω καλά είναι να χαμογελάω, να κοιτάω πίσω μου μα και μπροστά. Να τρέχω να ξεφύγω, τρέχω γρήγορα. Τρέχω καλά. 

Βάζω φωτιές στις αναμνήσεις, αφού πρώτα τις αγκαλιάσω με έρωτα και τρέλα και προχωράω. Γρήγορα. Στροβιλίζομαι και αφήνομαι στη δίνη να με κρατάει από όλα μακριά. 

Nullpunkt°

 

Σήμερα θα βάλω αυτό το τραγούδι και θα προσπαθήσω να μη γράψω πολλά. 

Έχω τόσα που θέλω να σου πω, αλλά τα πήρα μαζί μου. Τα παράχωσα βιαστικά μέσα στο σακίδιο μου, εκεί γύρω στις 12 παρά 10.. Τα φόρτωσα στην πλάτη μου, φόρεσα το παλτω μου και έφυγα. 

Έχεις δει αυτή την ταινία? 

Θα ήθελα να είμαι σαν τον Τζόελ.. θα ήθελα να μπορούσα να διαγράψω όλα τα αισθήματα που ένιωσα για εσένα, χωρίς καν να σε έχω αγγίξει ποτέ μου..

Μπήκα στο λεωφορείο για το σπίτι. Ο ήλιος καίει το πρόσωπο μου και όπως κλείνω τα μάτια μου για λίγο, προσπαθώ να βρω τον τρόπο να ξεχάσω τη μορφή σου. 

Και όπως ο ήλιος με ζαλίζει, όσες στιγμές είχα κοντά σου, περνάνε παίζοντας ανάποδα, από το τέλος ως την αρχή. 

Έφυγες. 

Δεν ήρθες ποτέ. 

Δεν υπήρξες ποτέ. 

Ακόμη και αν στη σκέψη μου σε κράτησα επιτέλους αγκαλιά, πήγα μια βόλτα μαζί σου δίπλα στη θάλασσα, και χαμογελούσα χαζεύοντας το χαμόγελο σου..

Φοβάμαι πως θα με ξεχάσεις τόσο σύντομα.

Αν δεν με έχεις ήδη ξεχάσει..

Αλλά δε θα μάθω ποτέ. Γιατί επέλεξες να πάρεις τα πάντα μαζί σου. 

Και εγώ προσπαθώ να μη θυμάμαι πια. 

Where the wild roses grow°

 

Σήμερα ο καιρός είναι μουντός. 

Έβαλα να ακούσω μουσική αλλά δεν έβρισκα κάτι να με ευχαριστεί.. 

Έχω κάνει και τα μαλλιά μου μπούκλες comme il faut, τα οποία παρεπιπτόντως φριζάρανε από την υποβόσκουσα υγρασία, και τα οποία μου θυμίζουν εποχές Πανελλήνιας, όπως σου είπα και το πρωί που μιλήσαμε στα βιαστικά..

Με ανικανοποίητες μουσικές απαιτήσεις και μαλλιά μπούκλες κομιλφοποιημένες λοιπόν.. θυμήθηκα το κασετόφωνο! 

Και συγκεκριμένα αυτή την playlist : Back To Work | https://www.kasetophono.com/2017/03/back-to-work.html?m=1

Θες να την ακούσουμε μαζί και να σκεφτόμαστε ο ένας τον άλλον? Όπως τότε? 

Σωτήριο έτος του '17. Σωτήριο και αμαρτωλό.

Αμαρτωλό και καθοριστικό.

Καθοριστικό και ανατρεπτικό.

Έλα, πάτα μαζί μου το play και κράτα με στη σκέψη σου ακόμα μια φορά. Πριν φύγεις πάλι μακριά...