Mόνο ΜΙΑ στιγμή.... :)

Η ζωή είναι στιγμές…  Ακούγεται πολύ κοινότυπο… Passé , trés Banal κλπ , κλπ..

Αν όμως κάτσεις να σκεφτείς τι θυμάσαι από τη ζωή σου μέχρι τώρα θα διαπιστώσεις πως έχουν αποτυπωθεί μόνο κάποιες στιγμές στο μυαλό σου, που συνδέονται με πρόσωπα και καταστάσεις …
Ήμουν στο αμάξι μου, την ώρα που ο ήλιος αρχίζει και κουράζεται να στέκει εκεί ψηλά και παίρνει το δρόμο προς τη Δύση, αφήνοντας σε να αιωρείσαι ανάμεσα στο μεσημέρι και στο επερχόμενο βράδυ..


Περίμενα υπομονετικά το φανάρι ,ακριβώς πίσω από τις διαβάσεις.. Και ήταν η στιγμή που πέρασε από μπροστά μου η μυρωδιά του ζεστού καφέ .. Βιαστική , όπως βιαστικά κυλάει και η καφεΐνη στο αίμα και τονώνει ακόμα και τα πιο τεμπέλικα σου νεύρα.


Αχ αυτός ο καφές… Χωράει σε τόσες στιγμές.. Όταν είσαι μόνος σου και χάνεσαι σε δαιδαλώδεις σκέψεις.. Όταν είσαι με παρέα και γελάς με τις ώρες σχολιάζοντας και την «κουτσή Μαρία» που θα περάσει από δίπλα σου.. Όταν προσπαθείς να λύσεις το «Κυπριακό» με την σχέση σου αλλά στην τελευταία του γουλιά απελπίζεσαι γιατί ήσουν τελικά ο «αδύναμος κρίκος» και δεν μπορείς να βρεις λύση στο πρόβλημα σου.. Και ξαφνικά, ένα τσάφ.. ανοίγει η γη και σε καταπίνει, παρασύροντας μαζί σου και όλες τις ελπίδες σου για σωτηρία του μεγάλου «νησιού»..


Και δεν είναι μόνο το άρωμα του καφέ , μια στιγμή στη ζωή σου..

Είναι μια σκισμένη σελίδα περιοδικού με ένα απλοϊκό φατσάκι ζωγραφισμένο πάνω της, που φυλάς σαν χρυσό σε ένα παλιό ημερολόγιο, για να σου θυμίζει τις βαρετές ώρες του Αστικού Δικαίου, που εσύ αντί να κρατάς σημειώσεις, μουτζούρωνες φυλλάδες και χάζευες τις φωτογραφίες του κάθε «Σάκη» ευχόμενη να σου στείλει ο Παντοδύναμος μια μέρα ένα τέκνον ( ή καλύτερα τεκνό!) σαν αυτό!

Είναι και ο ήλιος που σου καίει το πρόσωπο ένα φθινοπωρινό μεσημέρι καθώς περιμένεις το λεωφορείο για να γυρίσεις κουρασμένος από τη σχολή..

Είναι οι φάλτσες νότες που μουρμουράς κάθε φορά που ακούς ή θυμάσαι το αγαπημένο σου τραγούδι..

Η στιγμή που αντί να κοιτάς μπροστά σου, τσέκαρες τα μηνύματα στο κινητό σου και πέφτεις στις σκάλες του μετρό με αποτέλεσμα να νιώσεις τόσο άβολα ώστε να κοιτάξεις  πίσω σου για να βεβαιωθείς ότι δεν σε είδε κανείς και μετά να σηκωθείς βιαστικά για να το βάλεις στα πόδια, έχοντας ένα κρυφό γελάκι ανακούφισης!!

Οι όμορφες στιγμές είναι τρισδιάστατες ζωγραφιές με ήχους και εικόνες.. Που κάπου –κάπου σου ψεκάζουν και αρώματα , ώστε την επόμενη φορά που θα μυρίσεις το ίδιο άρωμα να ξυπνήσει μέσα σου η ανάμνηση και να κρυφογελάς, κάνοντας όσους σε βλέπουν να απορούν τι έχεις πάρει!

Πολλοί ψάχνουν το μυστικό για να είσαι ευτυχισμένος..
Να μπορείς να χαμογελάς ακόμα και όταν πέφτεις και χτυπάς, όταν τα μαλλιά σου κατσαρώνουν από τη βροχή μην υπακούοντας στο ανελέητο «ψήσιμο» που είχαν υποστεί ώστε να στέκουν επιτηδευμένα  ίσια μπροστά στα μάτια των φίλων σου! Μπλα..μπλα..μπλα…

Και εγώ επιμένω και σου λέω ότι δεν μπορείς να είσαι μίζερος όταν γεμίζεις τους «τοίχους» σου με αυτές τις «μαγικές» τρισδιάστατες ζωγραφιές!!

Ας έχεις μόνο τσαλακωμένες φωτογραφίες να σου θυμίζουν τις τρέλες που έκανες..
Ας έχεις μόνο τελειωμένα στυλό ,ξεχασμένα σε ένα συρτάρι…
Άδεια κουτάκια από τσίχλες , εισιτήρια cinema και άλλα ανόητα «σκουπίδια» παραχωμένα σε κουτιά!!

Όλα αυτά και άλλα τόσα είναι αυτά που σε κάνουν να θυμάσαι τις όμορφες στιγμές σου και να γελάς!!!

Και επειδή μου κορνάρουν πριν καν ανάψει πράσινο (κλασικοί  Έλληνες οδηγοί!) ….

Adios Amigos , φιλούρες στις μουτσούνες σας!
      
  

H θεία μου...η Δίκη!

-Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς….
Έτσι λέει μια παροιμία.  Σοφή ή όχι, δεν ξέρω. Πάντα είχα τις αμφιβολίες μου σχετικά με τις παροιμίες του λαού..
-Ρόδα είναι και γυρίζει.. Άλλο ένα «απόφθεγμα» βγαλμένο από τις εμπειρίες της ζωής.
*Έχω κουραστεί νομίζω, να παραλληλίζω τα λάθη μου με παροιμίες και να σκέφτομαι πως αν δεν «στρώσω καλά το κρεβάτι μου» , θα με τιμωρήσει η Θεία… Δίκη…

ΌΧΙ- δεν έχω κάνει καμία σκανταλιά, δεν έφαγα εγώ το γλυκό από το βάζο, δεν έσπασα ούτε εγώ το βάζο και αν στο κάτω-κάτω κατηγορηθώ για κάποιο «αποτρόπαιο έγκλημα»,σας δίνω το λόγο μου δεν ήμουν μόνη μου, είχα και συνεργό.  Όποτε Θεία Δίκη μου , εκτός του ότι δεν είσαι εσύ δική μου Θεία (εμένα τη Θεία μου τη λένε Μαρίκα) γιατί θα πρέπει να πληρώσω εγώ μόνο τα σπασμένα??

Ας τα πάρω με τη σειρά.
έστω  f(Χ)= Ψ ή πιο σωστά,
F(έγκλημα)= βάζο, (για όσους μισούσαν τα μαθηματικά, θυμίζω ότι
το έγκλημα στην προκειμένη περίπτωση είναι η Ανεξάρτητη μεταβλητή και το βάζο η εξαρτημένη. )
Τουτ’έστιν για να το κάνω κατανοητό, το βάζο παθαίνει ότι παθαίνει ανάλογα με τη βαρύτητα του εγκλήματος.
Και φυσικά το έγκλημα μπορεί να είναι αποτέλεσμα συνεργασίας ενός, δύο ή περισσότερων ατόμων.

Κρατάω ως ηθικούς αυτουργούς  του βάζου, μόνο 2 άτομα ,δεν μου αρέσει να μπλέκομαι με περισσότερους παράγοντες, εξάλλου κάθε εξωτερικός παράγοντας επηρεάζει διαφορετικά και ποικιλόμορφα το αποτέλεσμα.. Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι δηλαδή ( και άλλη παροιμία γαμώτο..)
Τέλος πάντων επί του θέματος, άπαξ και είναι ΔΥΟ σε ένα έγκλημα μοιράζονται την ευθύνη . ΕΚΕΙ θέλω να καταλήξω.
ΔΕΝ μπορείς αγορίνα μου να παίζεις στο παιχνίδι μου, να έχουμε κοινούς όρους στρατηγικής και να παίζουμε σε ΕΝΑ ταμπλό και ξαφνικά επειδή σε κάλεσαν να παίξεις σε παιχνίδι με περισσότερη δράση , παρατάς στη μέση το δικό μας και να αφήνεις εμένα «μόνη , σα το λεμόνι»… ή στην «καλύτερη» εκδοχή , να παίζεις παράλληλα και στα ΔΥΟ ταμπλό.
Γιατί αυτό δεν είναι ΔΥΟ , γίνεται ΤΡΙΟ. ( εγώ-εσύ ,το ένα ταμπλό, εσύ-αυτή, το άλλο ταμπλό!)

____________________
Σύνολο: 2 ταμπλό
               +3 άτομα
Ενώ εγώ στην αρχή είχα θέσει ως αυτουργούς , ΜΟΝΟ 2 άτομα.
Άρα η συνάρτηση μας παραβλέπει ένα σημαντικό ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟ
Άρα κάναμε κάποιο λάθος. Αλλά δεν το έκανα μόνη μου, το κάναμε ΜΑΖΙ το λάθος.


*Άρα γιατί να μηδενίσει εμένα η δασκάλα ? Να μηδενίσει και εσένα.
Ταυτόχρονα παρακαλώ πολύ, όχι ετεροχρονισμένα.

Και επιτέλους για να καταλήξω εκεί που θέλω, γιατί ο συλλογισμός μου πετάει από το ένα θέμα στο άλλο και χάνεται μεταξύ αριθμών και λέξεων , παραπατάει μεταξύ συναισθημάτων και λογικής..

-ΔΕΝ πιστεύω ότι αν στρώσω το κρεβάτι μου κάπως λάθος, δεν θα κοιμηθώ καλά.
Μπορώ να ξεπεράσω τη δυσκολία, πολύ απλά. Παίρνω το μαξιλάρι μου και κοιμάμαι σε άλλο κρεβάτι, στον καναπέ ή ακόμα και στο πάτωμα προκειμένου να σου αποδείξω ότι μεγάλη μου σκασίλα για το στραβοστρωμένο μου κρεβάτι.
-Και σίγουρα η ρόδα γυρίζει… Εκτός και αν…. χαλάσει το γρανάζι!! οπότε και πάλι σου αποδεικνύω ότι εγώ έχω τρόπο άμα θέλω να κάνω τη ρόδα να ΜΗ ξαναγυρίσει, γιατί ΔΕΝ θέλω να με πατήσει!! Και αν η ρόδα επιμένει να θέλει να γυρίσει, θα την ξεφουσκώσω, εν ανάγκη θα λυγίσω τα σίδερα για να μην είναι πλέον ρόδα και να πάψει να γυρνάει!!!


***Τον λογαριασμό στο παιδί που έκλεψε στα επιτραπέζια μαζί μου και αρέσκεται σε ύπουλες λύσεις παιχνιδιού σε ΔΥΟ ταμπλό!! Ναι, ναι, σε αυτόν που ήταν μαζί μου όταν προσπαθούσαμε να λύσουμε τη συνάρτηση, στον ηθικό αυτουργό του εγκλήματος, σε αυτόν που η Θεία Δίκη θα φωνάξει για το σπασμένο βάζο!!!!

Θεία Δίκη?? Μην είσαι ΆΔΙΚΗ, τιμώρησε τον εξίσου ΔΙΚΑΙΑ όπως τιμωρείς και εμένα!!!

Ήρθες πάλι τρελό ….καρναβάλι…

Το καρναβάλι έχει περάσει, οι καρνάβαλοι όμως ξέμειναν! Και είναι ανάμεσα μας, στο μετρό, το τρένο, το λεωφορείο, τον προαστιακό μη σου πω και τον Υπερσιβηρικό!!!

Γιατί μπορεί να περιμένουν μια φορά το χρόνο να βάλουν τις στολές τους και να βγουν απενοχοποιημένα στους δρόμους, ως sexy νοσοκόμες, καλόγριες, δασκάλες (και τέλος πάντων ως οτιδήποτε με πρώτο συνθετικό το sexy) , αλλά παραβλέπουν το γεγονός ότι οι απόκριες έχουν τελειώσει και συνεχίζουν με μανία να φοράνε την ίδια «στολή» . Ή σχεδόν την ίδια, είπαμε κρατάνε το sexy και αλλάζουν το δεύτερο συνθετικό!

Γιατί ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ γυναίκα ρε παιδί μου, αν δεν φορέσεις τη ζώνη σου για φούστα, το κορδονάκι των παπουτσιών για εσώρουχο ( το must είναι να φαίνεται πάνω και κάτω από τη «ζώνη» το «κορδόνι») και το at least 15ποντο γοβάκι σου για να βγεις για πρωινό καφέ!!!!

ΒΑΣΑΝΙΖΟΜΑΙΙΙΙ! Βασανίζεται και η ψυχή μου σε ένα «ξένο» σώμα, γιατί νιώθω από άλλο πλανήτη όταν βάζω τις φόρμες μου και πηγαίνω για ψώνια, όταν τα αθλητικά μου πατάνε εκεί που οι γόβες των sex-wanna be-symbols, αφήνουν τρύπες στο διάβα τους.
Μήπως είμαι ιερόσυλη? Μήπως ατιμάζω το γυναικείο φύλο όταν δεν βάφω τα μάτια μου με αυτές τις αυστηρά επιτηδευμένες κατάμαυρες γραμμές πάνω από τα μάτια (ala Cleopatra) στις 8 ή στις 10 και στις 12 το ΠΡΩΙ??

THANKS GOD- με έκανες «εξωγήινη». Αν και νομίζω πως μου έδωσες και μια δόση λογικής!
Ευτυχώς που όταν ήμουν μικρή δεν είχα συνδρομητικά κανάλια σπίτι μου , να βλέπω τσόντες. Κι έτσι «αναγκάστηκα» να ακολουθήσω μεγαλώνοντας, τον δύσκολο δρόμο της ζωής. Αυτόν που «πρέπει» να ντύνεσαι κάθε πρωί για να βγεις έξω, που απαρνείσαι τα ακροβατικά σε γόβες στιλέτα-φονικά όπλα και που δεν βάφεσαι 360-365 μέρες το χρόνο σαν το τρελό καρναβάλι.

Και οκ, βλέπεις μικρά κοριτσάκια, με το μαλλί βαμμένο πλατίνα και λες, φάση είναι θα τους περάσει, μα προχωράς και βλέπεις και μεγαλύτερες βουτυροκοπέλες που το παίζουν μπεμπέκες και ψωνίζουν ρούχα από το παιδικό τμήμα!! Σφίγγονται να χωρέσουν στα στοιχειώδη ενδύματα , ξεβάφουν το μαλλί (ala Julia –την Εθνική μας σταρ Volume 69), σουφρώνουν χείλη, παίρνουν ύφος divas, ξαμολιούνται στους δρόμους και..όποιον πάρει ο χάρος!!(ή ορθότερα-όρθια,πλάγια,ξαπλωτά κλπ, όποιους "πάρουν" οι ίδιες!)
Ας μπει επιτέλους μια τάξη, ας «απαγχονιστούν» οι στραβοί σχεδιαστές που μπερδεύουν τα παιδικά πατρόν με αυτά των ηλικιών 17plus… Ή τουλάχιστον ας τους στείλουμε έναν οφθαλμίατρο.. Κλονίζεται το οπτικό μου νεύρο, καταρρέει το νευρικό μου σύστημα..

Τι άλλο θα δουν τα ματάκια μας σε εμάς τις.. καλόγριες! Γιατί εγώ προσωπικά τώρα που μεγάλωσα και μπορώ να δω χωρίς γονική συναίνεση πλέον τα xxx-κανάλια και να σερφάρω ελεύθερα στο διαδίκτυο , ή να σπάσω πλάκα με τον φίλο μου χαζεύοντας «ταινίες κουλτούρας» , αρχίζω και σιγουρεύομαι πως ο κόσμος μας έχει γεμίσει γυναίκες βγαλμένες από τέτοιες ταινίες «μεγάλου μήκους» (και βάθους!!! Βεβαίως βεβαίως!!!)

Τουλάχιστον ας αποκτήσετε έναν σοβαρό στόχο βρε κοπελιές μου, και ας αναβαθμιστείτε από απλές ΚΟΙΝΕΣ( με ΟΛΗ τη σημασία της λέξης) καθημερινές κομπάρσες σε ηθοποιούς με Α’ (το χειρότερο!) Β’ ρόλους! (εξαρτάται από τα γούστα της καθεμίας, αν αρέσκεστε σε απλό dueto ή επιδίδεστε από trio και πάνω...)
Γκούχου-γχούχου..βηχαλάκι, θα κρύωσα, η αλλαγή καιρού θα φταίει..


Τα ρουφιχτά φιλιά μου στις στραβωμένες σας μουτσούνες, που για να ξεστραβώσουν ή θα με λιθοβολήσουν ή θα με ντύσουν-«γδύσουν» σας και τις υπόλοιπες προαναφερόμενες «γυναικάρες!»

http://www.youtube.com/watch?v=ci97t51A0iA

"ΕΓΩ..Ο Απαισιότατος...ΦΙΛΟΣ..."

>Φίλος δεν είναι μόνο αυτός που θα σε πάρει να βγείτε για ποτό επειδή χώρισες και είσαι στις μαύρες σου.. Είναι  αυτός που θα παρατήσει το πιο ΙΝ party του μήνα, με τις πιο καυτές γκόμενες, για να έρθει σπίτι σου, να σε βρει κάτω από τόνους χρησιμοποιημένων χαρτομάντιλων , μουτζουρωμένη με την πάλε ποτέ πανάκριβη «αδιάβροχη» μάσκαρα σου, για να κάνετε μαζί voodoo στον «μακάριο» πρώην σου ενόψει χωρισμού!

>Φίλος δεν είναι μόνο αυτός που θα σε μεθύσει ώστε να ξεχάσεις τα λάθη και τα πάθη σου αλλά και αυτός που θα φροντίσει να σε ξεμεθύσει μετά με ένα καφέ hand-made ή έστω αγοραστό ρε παιδί μου.. Ας μην τον έχει φτιάξει με τα χεράκια του! Επειδή ή δεν έχει ούτε μπρίκι σπίτι του γιατί μένει μόνος του, ή γιατί θα στον κάνει τόόσο νερο-μπλούμ που θα προτιμούσες να πιείς ένα γύρο ακόμα σφινάκια και να ξεραθείς επιτόπου!)

>Φίλος δεν είναι μόνο αυτός που θα σου βρεί τον αμέσως επόμενο αντικαταστάτη της σχέσης σου, για να σε βοηθήσει να «πνίξεις» κάπου τον πόνο σου. Το μόνο που θα «πνίξεις» έτσι, είναι το ΚΟΥΝΕΛΙ, το οποίο μεταξύ μας, στο τέλος θα σου κάτσει και βαρύ γιατί δεν είσαι συνηθισμένη εσύ σε «λαγούς στιφάδο» αλλά σε ακριβό «χαβιάρι» που ικανοποιεί ΟΛΕΣ τις  «αισθήσεις» σου, όχι μόνο τις «βιολογικές» σου ανάγκες! Και ο νοών νοείτω …….! Φίλος λοιπόν είναι αυτός που θα σου επιβάλλει να «πάρεις το χρόνο σου» από τον έναν κούνελο στον άλλον και θα περάσει από εξονυχιστικό έλεγχο το υποψήφιο σου θύμα, ώστε να βεβαιωθεί ότι η softex δεν θα γίνει πλούσια εξαιτίας της επιπολαιότητας σου!

«Φίλε έλα απόψε που πονάω» δεν λέει ο Πουλόπουλος? Και ο Ρέμος το έχει πει και ο Πάριος και ο Μακρόπουλος και ο Οικονομόπουλος και ο κάθε Καημενό-πουλος που «πονάει» και ζητάει απεγνωσμένα μανίκι να μουσκέψει!

«Μην αντιστέκεσαι λοιπόν, κάνε ένα βήμα και εσύ!» Εσύ που θες να κατέχεις τον τίτλο του φίλου, όχι μόνο αυτού που «ενδιαφέρεται» να περνάει καλά αλλά και αυτού που θέλει να περνάει «δύσκολες ώρες» δίπλα σε αυτούς που νιώθει πραγματικά φίλους του.

>Φιλία δεν είναι μόνο οι ατελείωτες ώρες καφέ μαζί.. Το αχαλίνωτο clubbing παρέα, που συνεπάγεται αχαλίνωτα «όργια» εδάφους και αέρος ή στην καλύτερη, αγκαλιές με μια λεκάνη όπου θα εναποθέτεις κάθε 5 λεπτά ΟΛΟ τον εσωτερικό σου κόσμο.. Οι ατέρμονες ώρες πάνω από ένα τηλέφωνο την επόμενη, για ανταλλαγή εμπειριών και εντυπώσεων από το προηγούμενο βράδυ…

ΝΑΙ δεν λέω. Να είσαι και τέτοιος φίλος, αλλά αυτή είναι ΜΟΝΟ η μία πλευρά του νομίσματος.
Γύρνα και από την άλλη το δίφραγκο σου.
-Έχεις κρατήσει ποτέ τον φίλο σου να μην πέσει κάτω επειδή πολύ απλά στο δημοτικό δεν έμαθε να μετράει καλά και μπέρδεψε τα 5 ποτά με τα 5 μπουκάλια του Γιάννη του Περπατητή?
-Έχεις φτιάξει ποτέ ένα νερόπλυμα  για καφέ, να κάτσεις να ακούς με τις ώρες τους βαρείς «όρκους» του/της φίλης σου που σου λέει ότι «ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΑΚΑΝΩ ΤΑ ΙΔΙΑ ΛΑΘΗ» ή το άλλο κλισέ «ΧΩΡΙΣΑ, πάει τέλος, ήταν η τελευταία φορά που τον συγχώρεσα τον μ-λ-κ-3^Α! »
-Έχεις χάσει την διασκέδαση σου για να περάσεις μαζί με τον/την φίλη σου στιγμές κρίσης και υστερίας?

Ευκαιρίες να περάσεις καλά , με ένα ποτό στο χέρι και ένα τσούρμο άλλους να χτυπιούνται δίπλα σου σε ρυθμούς house, rnb ή καμμένου ελληνικού… υπάρχουν πολλές…
Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ όμως να είσαι ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ που θα επιλέξει ο άλλος για «χαρτομάντιλο» του ή για σάκο του box πάνω στα νεύρα του… ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ….

Ο πραγματικός φίλος, σε αγαπάει ακόμα και όταν σε βλέπει στις χειρότερες στιγμές αδυναμίας σου, εκεί που εσύ ο ίδιος μισείς τον εαυτό σου, ο πραγματικός φίλος, σου θυμώνει μα πότε και για τίποτα δεν σε βγάζει από την ζωή του, γιατί πολύ απλά ήσουν, είσαι και θα είσαι η προτεραιότητα του.. Ο πραγματικός φίλος, δεν σε τιμωρεί για τα λάθη σου και δεν προσπαθεί να σε αλλάξει, σε θέλει γι αυτόν τον «απαίσιο» χαρακτήρα που έχεις…

Δεν αυτοχρήζομαι –Η- καλύτερη super ouaou φίλη που ποτέ της δεν έκανε λάθη, όμως μπορώ με σιγουριά να παραδεχτώ ότι όταν αποκαλώ κάποιον φίλο μου, είμαι ικανή να τρέξω στις 5 τα ξημερώματα για χάρη του, να χαρώ με την επιτυχία του και να στενοχωρηθώ με την λύπη του, να παρατήσω ότι και αν κάνω, απλά γιατί θα είμαι η μία και ΜΟΝΑΔΙΚΗ που θα έχει ανάγκη να δει  ο ΦΙΛΟΣ MOY.. Γιατί εγώ ποτέ δεν θα κρατήσω κακία επειδή ο φίλος μου δεν με πήρε πίσω όταν είδε την αναπάντητη μου… Ας μη με πάρει ποτέ τηλέφωνο, φτάνει να ξέρω πως είμαι στο μυαλό του ως κάτι ξεχωριστό και όταν θελήσει θα ξέρει που να με βρει. Εξάλλου κάποτε, δεν υπήρχαν ούτε κινητά, ούτε τηλέφωνα, ούτε αυτά τα διαόλια τύπου msn/facebook/skype κλπ…

Εγώ «ο απαισιότατος» λοιπόν, δεν ζητάω με αυτόν τον τρόπο πίσω τους «φίλους» που αλλαξοπίστησαν επειδή δεν με δέχτηκαν όπως είμαι…
Θέλω μόνο, να ξέρω πως από εδώ και πέρα όταν θα δοκιμάζω τις αντοχές της καινούργιας αδιάβροχης μάσκαρας μου, θα με κοιτάνε μόνο όσοι μπορούν να δεχτούν τις παραξενιές μου χωρίς υστερίες, υπερβολές και εγωισμούς..

Γιατί πολύ απλά βαριέμαι να ψάχνω στη Νικολούλη αυτούς τους «φίλους» που επειδή οι καθημερινοί μας ρυθμοί δεν συμβάδιζαν αποφάσισαν να με διαγράψουν από την λίστα τους.

Τις φιλούρες μου, στις στραβωμένες σας μουτσούνες!
Οι κορυφαίοι νευρολόγοι συνιστούν ΞΥΔΙ!!!

Ένας καφές... μέσα στην Άνοιξη!

Καθόμουν στον καναπέ μου, βολεμένη, μόνη μου με μία κούπα καφέ… Ώρες-ώρες νομίζω πως στις φλέβες μου κυλάει κατεξοχήν καφεΐνη! Είναι η μεγαλύτερη και πιο στενή «σχέση» που έχω κάνει μέχρι τώρα! Μετράει οχτώ χρόνια κι όμως.. ποτέ δεν βαρέθηκα αυτή τη «συνήθεια» , ποτέ δεν παράτησα την κούπα μου γεμάτη και πάντα απολάμβανα τις στιγμές που μοιραζόμουν εγώ και ο καφές μου!
Ήμουν χαμένη στις σκέψεις μου όταν συνειδητοποίησα ότι μου μύριζε κάτι διαφορετικό.. Δεν ήταν η μυρωδιά του γαλλικού με γεύση φουντούκι.. Όχι.. Δεν ήταν ούτε  το άρωμα καραμέλας… Ήταν ένα άρωμα τόσο «μακρινό» , κι όμως τόσο γνώριμο..
 Ήμουν σίγουρη τι ήταν.. Μύριζε ΆΝΟΙΞΗ… Και είχε έρθει τόσο αποφασιστικά ώστε κατάφερε να με σηκώσει από τον τέλειο καναπέ μου και με τράβηξε έξω, στο μπαλκόνι. Δεν σηκώθηκα για να ξεπιαστώ αλλά για να σιγουρευτώ ότι είχε έρθει όντως, δεν είναι ψέμα και αυτή τη φορά ήρθε για να μείνει όχι μόνο για όσο διαρκεί συνήθως βάση εποχικού ημερολογίου, αλλά για να μου αλλάξει και τις μέχρι τώρα λανθασμένες extreme νοοτροπίες μου!

Είμαστε άπληστοι εμείς οι άνθρωποι, επιθυμούμε, διεκδικούμε, ζηλεύουμε, αγωνιζόμαστε για κάτι ή κάποιον και όταν τελικά καταφέρουμε να έχουμε αυτό που τόσο πολύ ονειρευόμασταν, ξαφνικά βαριόμαστε και αποφασίζουμε να το πετάξουμε στα σκουπίδια ή στην καλύτερη να το «καταχωνιάσουμε στο συρτάρι με τα αζήτητα». Ψάχνουμε απεγνωσμένα το «κάτι παραπάνω» χωρίς να συνειδητοποιούμε πως ποτέ δεν θα βρούμε το τέλειο, ή ακόμα και να το βρούμε, δεν θα το εκτιμήσουμε γιατί πολύ απλά δεν θα το έχουμε καν παρατηρήσει!
 Λένε πως μόνο όταν «χάσεις» κάτι, καταλαβαίνεις πόσο πολύ το ήθελες και μετανιώνεις..
Όταν φεύγει το καλοκαίρι, αφού οι διακοπές σου τελείωσαν και ξεροψήθηκες αρκετά για φέτος, ανυπομονείς να έρθει σύντομα ο χειμώνας, να φορέσεις τα χοντρά σου πουλόβερ, να δείξεις στους φίλους σου τις ολοκαίνουργιες σου μπότες και να χουχουλιάζεις τυλιγμένη  στα πολύχρωμα κασκόλ σου… Περιμένεις με τόση αγωνία αυτή την κρύα εποχή και φτιάχνεις από τώρα στο νου σου σενάρια επένδυσης της νέας σου γκαρνταρόμπας !

Μόνο που όταν τελικά έρθει ο χειμώνας και πρέπει να είσαι έξω με καταιγίδες και με χιόνια για να πάς στη σχολή, στη δουλειά σου ή τέλος πάντων οπουδήποτε μακριά από το ζεστό σου σπίτι, τότε καταριέσαι τον ουρανό που δεν σταμάτησε να ρίχνει αστροπελέκια και ζητάς απεγνωσμένα την ανακάλυψη της χρονο-μηχανής για να πας κατευθείαν σε μία παραλία να λιάσεις την ατελείωτη κορμάρα σου και να ακούς το κύμα να σκάει στην άμμο ή στην χειρότερη το «τάκα-τούκα» από τους επίδοξους wanna be πρωταθλητές στις.. ρακέτες!  Αδυνατείς να προσαρμοστείς στην μέση λύση.  Αυτή της Άνοιξης ή του φθινοπώρου. Τότε που κάνει μία κρύο μία ζέστη, που φοράς το παλτό σου και αν ζεσταθείς απλά το βγάζεις, που μπορείς να πιείς τον καφέ σου και κρύο μα και ζεστό.. Που μπορείς να έχεις στην τσάντα σου και γυαλιά ηλίου και όμπρελα!......

Και αφού επιζητάς συνεχώς την αλλαγή στην καθημερινότητα σου για να μην «βαριέσαι» και ψάχνεις τους νέους ιππότες με τις turbo-μηχανές αντί για τα κλασσικά και παραδοσιακά άσπρα άλογα… τότε γιατί πίνεις πάντα τον καφέ σου σκέτο/μέτριο/γλυκό??
 Γιατί ενώ έχεις πάρει τόσα καινούργια ρούχα, δεν αποφασίζεις να πετάξεις το παλιό σου λιωμένο και χιλιοφορεμένο σου τζίν? Εκείνο που κάποτε είχες δώσει μία περιουσία για να το αγοράσεις, που τραβούσες με μανία να ξεχειλώσει όταν είχες πάρει 5-6 κιλά παραπάνω και δεν έλεγε να κλείσει το φερμουάρ του???

Γιατί πολύ απλά… η σχέση σου με το παλιό σου τζίν είναι μία σχέση που έχει δοκιμαστεί και έχει ΑΝΤΕΞΕΙ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ.. Δεν ήταν ένα ρούχο που ψώνισες παρορμητικά, για να φορέσεις λίγες φορές και μετά να ξεχάσεις την ύπαρξη του, μετανιώνοντας οικτρά για την υπερκαταναλωτική και «βουλιμική» σου τάση..
 Ήταν το τζίν που φορούσες όταν πρωτοβγήκες για καφέ με τον Τάκη, αυτό που «λούστηκε» με το ποτό της κολλητής σου όταν είχατε μεθύσει σε ένα club, αυτό που στις τσέπες του έκρυψες αμέτρητα σκονάκια στις εξεταστικές της σχολής σου… Αυτό που πέρασες ΠΟΛΥΤΙΜΟ χρόνο μαζί του και έχεις να θυμάσαι όμορφες και άσχημες στιγμές…

Και θα μου πεις τώρα εσύ, ΚΟΥΡΑΦΕΞΑΛΑ. Πως πολύ απλά μπορώ να πετάξω το παλιό de-mode τζιν μου και να βάλω το καινούργιο (αυτό που μου κάνει και καλύτερο κώ^ο ) . Πως όλα είναι θέμα συνήθειας και πως είμαι φανερά αρνητική στην κάθε αλλαγή..
 Γλυκούλι-γλυκούλι… Καθόλου αρνητική δεν είμαι. Ίσα-ίσα, έχω τυγκάρει τις ντουλάπες μου με ρούχα και τζιν! , κάποια δεν τα έχω βάλει ποτέ, γιατί τελικά ήταν λάθος επιλογές..
Πάντα κάνω το λάθος τον χειμώνα να ζητάω απεγνωσμένα να έρθει ως δια μαγείας το καλοκαίρι για να πάρω τα μπογαλάκια μου και να πάω να αράξω σε κανένα νησάκι , και ΠΑΝΤΑ το καλοκαίρι που «σβήνω και χάνομαι» από τον καύσωνα, παρακαλώ να διακτινιστώ στα Ιμαλάϊα και να παγώσει ο πισινό$ μου από το τσουχτερό κρύο!!
 ΟΜΩΣ, ξέρω πως όσα τζιν και αν ψωνίσω, δεν θα αλλάξω με τίποτα το παλιό μου levis που κοντεύει να μετρήσει την πρώτη του δεκαετία ζωής..
Ξέρω, πως θέλω κάθε μου μέρα να ξεκινάει με μία κούπα καφέ, πάντα χωρίς ζάχαρη , γιατί λατρεύω αυτή την πικρή γεύση στο στόμα , (αν και…που και που ρίχνω λίγη ζάχαρη έτσι για αλλαγή!) …
Επίσης, μόλις συνειδητοποίησα πως υπάρχουν και άλλες εποχές του χρόνου που συνδυάζουν όλα όσα θα ήθελα να έχω για να μη «βαριέμαι» τα ίδια και τα ίδια..

Μπορεί όλα αυτά να είναι θέματα συνηθειών, αλλά αρχίζω και πιστεύω πως ότι αγαπάς πραγματικά , τελικά δύσκολα το αλλάζεις και δεν μπορείς χωρίς αυτό…
Είτε μιλάμε για ένα ρούχο, είτε για τον καφέ σου.. Ή για την αγαπημένη σου εποχή…
ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ !!!!

ΜΑΖΙ ΣΟΥ

Κι όμως .. Ακούω τον άνεμο να μιλάει στη θάλασσα..
Και τα «παιδιά» της, να παίζουν ανακατεύοντας την άμμο..
Γαργαλώντας τα βότσαλα και ζαλίζοντας τις χάρτινες βάρκες..

Αυτές τις βάρκες που σε πάνε ταξίδια μακρινά..
Όταν αφήνεις τον ήλιο να σου καίει το πρόσωπο,
κλείνεις τα μάτια σου και πετάς, στα πιο γλυκά όνειρα, μέσα σε απαλά σύννεφα..

Και εκεί, όλοι χαμογελάνε και γελάνε δυνατά..
Χορεύουν στους ρυθμούς της αγάπης, της πίστης, της γαλήνιας ευτυχίας
που δεν μπορείς να βρεις πουθενά αλλού..

Μπορείς να πετάξεις επιτέλους..
Αρκεί να πιάσεις το μπαλόνι με το αγαπημένο σου χρώμα
να κρατήσεις από το χέρι τον «παιδικό» σου έρωτα και να δεις από ψηλά όσα μαζί ονειρευόσασταν..

Πόσο μικρή μπορεί να είναι η ζωή και πόσο μεγάλη αυτή η ΣΤΙΓΜΗ της ευτυχίας?
Μια στιγμή που κοιτάς ένα ζευγάρι μάτια να σου γελάνε ..
Που ακουμπάς τα όνειρα που κάποτε έκανες μα δεν θα μπορείς να ξανακρατήσεις γιατί εσύ επέλεξες να αφήσεις από τα χέρια σου…


Και πόσο γρήγορα διαλύεται ο καπνός?
Πόσο εύκολα εξαφανίζεται η ύλη και μένει μόνο η σκέψη και η ανάμνηση?


Όσο υπάρχουν τα όνειρα σου να μην φοβάσαι..
Δεν είσαι μόνος..
Και αν θες να αγγίξεις για μια στιγμή τις επιθυμίες σου..
Πάρε μια βαθιά ανάσα, κράτα την αναπνοή σου και βούτα στα άδυτα της δικιάς σου θάλασσας..
Αναζητώντας μαργαριτάρια που θα γυαλίζουν βαθιά μέσα τους
και κοχύλια που θα σου λένε λόγια παραμυθένια ˙
για την αφελή Χιονάτη που δάγκωσε το μήλο και «κοιμήθηκε» μέχρι να την ξυπνήσει ο
πρίγκιπας της, με ένα φιλί,
να την κρατήσει από το χέρι και να την πάει με το άλογο του, σε ένα παλάτι, μακριά από την παλιά ζωή της…


Σίγουρα θα ακούς και εσύ τον άνεμο, που σε αγκαλιάζει και σου μιλάει..
 Είδες? ΔΕΝ είσαι μόνος... Και ήδη το ταξίδι σου έχει ξεκινήσει!!!

Είμαι κουρσάρος σε θάλασσες ονείρων.. Σε θάλασσες δικές μου.. Εκεί που υπάρχει πραγματική ευτυχία.. το ΣΗΜΕΡΑ υπάρχει...

Ποιος είπε πως αν μία «σχέση» , μια δράση ή μια αντίδραση, μια κατάσταση, δεν συνεπάγεται από αντίστροφη παροχή χρηματικού ποσού, τότε όλα είναι άδικα?

Κάποιες φορές δεν μπορεί ΚΑΝΕΙΣ να σε ακούσει, να ασχοληθεί μαζί σου, με τις ανησυχίες ή τις αδυναμίες σου, τα λάθη ή τους φόβους σου. Ακόμα και αυτοί που ορκίζονται σε άρρηκτη αγάπη, ακόμα και αυτοί ΨΕΜΑΤΑ λένε, στα δύσκολα κλείνουν τα μάτια, παύουν να ακούν και αν γυρίσουν να σου δώσουν «σημασία» θα αρκεστούν σε μια επιφανειακή απάντηση ή σε μια σκληρή επίκριση, ίσα για να νιώσουν πως κάτι έκαναν.. Όντως, κάτι έκαναν, σε έπεισαν ακόμα περισσότερο ότι δεν πρέπει να ασχολείσαι μαζί τους.


Με κρίνεις.. Αλλά ίσως να κάνω κάτι που εσύ δεν έκανες ποτέ σου γιατί δεν έδωσες την ελευθερία στον εαυτό σου να γράψει ή να πει όσα μπορεί να στροβιλίζουν στο μυαλό σου. Δεν φταίω εγώ που φοβάσαι να αντιμετωπίσεις τις σκέψεις σου, γραμμένες, επειδή, έτσι, θα σε κοιτάνε στα μάτια και θα σε καρφώνει η αλήθεια που προσπαθείς να αγνοήσεις.

Είναι η εύκολη λύση, η κατάκριση. Κάποτε ένα άτομο που πέρασε από τη ζωή μου, μου είπε κάτι που δεν θέλω να ξεχάσω ποτέ. «… Το να κάνεις αυτό που σε γεμίζει, αυτό που έχεις ανάγκη έχει μεγάλη αξία. Αυτή η αξία μπορεί να μην επιστρέφεται σε εσένα με χρήματα, αλλά με ψυχική ικανοποίηση.»
 Έτσι, γίνεσαι πλούσιος εσύ και γεμίζεις με “χρυσό” τον κόσμο σου. Έναν κόσμο μέσα στον οποίο μόνο ΕΣΥ θα μπορείς να ζεις και δεν θα φοβάσαι μήπως σου “κλέψει” κανείς βίαια το πιο πολύτιμο σου αγαθό. ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ. Είναι δικαίωμα σου να ζεις όπως εσύ επιλέγεις. Όποιος προσπαθήσει να σε κρίνει γι’ αυτό , ποτέ δεν κατάφερε να βιώσει έστω και στιγμιαία την δική του, ολόδική του ελευθερία.

Και τελικά μπορεί αυτή η «άρρηκτη» αγάπη των άλλων , να κρύβει μέσα της κακία. Κάποιοι έχουν την ικανότητα να υποκρίνονται τόσο καλά, να κρύβονται πίσω από ρόλους ζωής και να προσπαθούν με την «αγάπη» τους να σε τσαλακώνουν.

Χαίρονται νομίζοντας πως σε εξουσιάζουν, με το λόγο, που «κόκκαλα δεν έχει μα κόκκαλα τσακίζει».

Κανείς δεν σε εξουσιάζει. Σε δοκιμάζει. Σε μαθαίνει να βιώνεις πολύ έντονα τα αρνητικά συναισθήματα ώστε να είσαι έτοιμος να δώσεις απλόχερα σε κάποιον που αξίζει, ότι πιο γλυκό κρύβεις μέσα σου.

Γιατί , στη φύση υπάρχει ισορροπία. Για κάθε τι, υπάρχει κάπου και το αντίστροφο του, ΣΙΓΟΥΡΑ. ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ.

Και κρατάω ακόμα μέσα μου, πολύ καλά κρυμμένα αυτά που κανείς μέχρι τώρα δεν άξιζε να πάρει. Δεν αρκούν στιγμιαία λόγια ή πράξεις για να σε φέρουν κοντά σε κάποιον.
Χρειάζεται, «παντοτινή» προσπάθεια, να είσαι εκεί, δίπλα στον άλλο, να του κρατάς το χέρι με το οποίο μπορεί να «γύρισε να σε χαστουκίσει» άθελα του σε στιγμές αδυναμίας .

Υπάρχουν άνθρωποι για παράδειγμα, που από μικροί, οι γονείς τους , τους αφήναν τα τρέχουν μόνοι τους, να πέφτουν , να χτυπάνε, να κλαίνε˙ και ποτέ δεν τους κράτησαν το χέρι, απλά για να τα προστατέψουν από ένα «απλό» κίνδυνο…

Μην περιμένεις κανέναν λοιπόν να σου κρατήσει το χέρι και να ζήσει για σένα όσα εσύ φοβάσαι να ζήσεις ˙ δεν το έκαναν ποτέ πραγματικά ούτε οι δημιουργοί σου…

Ακόμα και όσοι είπαν πως σε αγάπησαν ,δείλιασαν μια μέρα και έφυγαν ξεχνώντας ότι μπορεί να κρατάς άθελα σου ένα κομμάτι του εαυτού τους.. 

Γι αυτό, πάντα θα πιστεύω πως...

Ήρθαμε μόνοι μας σε αυτόν τον κόσμο...

…Είμαστε μόνοι μας στη ζωή, με μόνη πραγματική συντροφιά τον εαυτό μας και

….ολομόναχοι θα φύγουμε….
   
Y.Γ.: τα λόγια στους τίτλους ανήκουν σε ένα κομμάτι που κρατάω και δεν θα επιστρέψω ποτέ.. τα "δώρα"δεν επιστρέφονται ούτε χαρίζονται ξανά, όσα δεδομένα και αν αλλάξουν.... 

Ο νοών... νοείτω...!