《Πί》

 

Σε ξέχασα Πί. 

Ξέχασα την ύπαρξη σου. 

Την εικόνα σου.

Την θύμιση σου.

Έρχονται μόνο κάτι εφιάλτες που και που. Προσπαθούν να μου θυμίσουν πως υπήρξες. 

Πάνε τόσα χρόνια Πί.

Σε ξέχασα.

Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ βέβαια, είναι η πικρίλα που κάθεται στο λαρύγγι μου μαζί με έναν κόμπο, μπαστακωμένο, εκεί, κάθε που συλλογίζομαι πως με κορόιδεψες.

Και τότε ξες τι λέω στον καημένο εαυτό μου Πί; Τον παρηγορώ, πως τάχα, να, μια μέρα, το σύμπαν θα σε φέρει πάλι εμπρός μου. Σε άλλη θέση αυτή τη φορά. Του θύματος και όχι του θύτη.

Μα όχι, Πί. Τι λέω. Αυτό δεν γίνεται.

Είμαι πια τόσα χρόνια και τόσα χιλιόμετρα μακριά. Που ακόμη και αν απεγνωσμένα ήθελα να σε δω κάπου ξανά, αυτό ξέρω πως δε θα συμβεί. Ποτέ ξανά. 

Σε ξέχασα Πί. 

Μα μη πιστέψεις πως ξέχασα το άρωμα σου.

Τη φωνή σου.

Το χαμόγελο σου.

Ψέματα λέω στον εαυτό μου για να μη πονάει άλλο πια. 

Μου λείπεις Πί. 

Και δεν το λέω πουθενά. . .

Μα άκου αυτό το τραγούδι καθώς με διαβάζεις. 

Κρατάω αυτή την ελπίδα ζωντανή. 

Άκου το, είναι για εσένα Πί. 

For Mr. 《N.》 - the Fighter Within

 Back in time. 

Back to February of 2013. During a H1N1 epidemic in Greece, I was sending applications for my first permanent job. After having sent lots of CV's and while I was burning down with fever for more than a week, in bad condition, my phone rung. "We have called you for an interview regarding the position of assistant accountant". I said yes & I went to the interview with the CFO. It lasted more than I expected. Paracet had started fading, my fever was getting higher, I was feeling dizzy but I stayed there trying to be professional for my very first time..

I got the job.. I stepped from an assistant to an independent accountant; and became the "Watson" to my "Sherlock" supervisor.

For me Mr. N., was the one who trusted me, who believed in me. He guided me. He showed me the first steps in accounting & taxation. He taughed me to develop my critical thinking, my persistence, and my patience. We worked together as a team, we built from zero, the accounting department for a group of mass media companies which had changed management after a default and we created a professional relationship based in honesty, integrity and mutual respect. 

For me Mr. N. became more than a manager. He became my Leader.

By the end of 2015, while Greece was facing capital controls which affected the employment conditions for all the mass media companies, I took the chance to send my CV to PwC, with a dream and a goal to dedicate my professional life for the #1 international accounting firm. I succeeded and passed all the interviews. 

When I was in the difficult position to announce to Mr. N. that I had to quit, he smiled saying "I was prepared that this day would come, even if I will miss you, you have to step forward Niovi, we will not loose each other". I remember how much I cried that I had to left my "father" of Finance, my Leader, my Mentor, my Guide. 

He is till now, the most special person to my professional life; even if he is thousand of kilometers far away, even if we keep long periods of time not exchanging news, whenever we talk, he always reminds me how Proud he is for me, how he Believes in me and how he Supports me. 

Thank you Mr. N. 

I was keeping that post for a long time. 

I will always deeply appreciate the knowledge you instilled to me and on the top of everything for teaching me how to find the fighter within. 

Such a lonely day°

 

Such a lonely day & it's mine. . .

Σίγουρα δεν σας μίλησαν ποτέ για τη μοναξιά της συντροφικότητας.

Της λανθάνουσας "συντροφικότητας" που γεμίζει θλίψη όλο σου το σύμπαν. 

Αυτής από την οποία δε μπορείς να ξεφύγεις. Από επιλογή. Ή και όχι. 

Είναι αυτές οι στιγμές της καθημερινότητας των τελευταίων χρόνων. Οι μίζερες, οι λίγες. Αυτές που καταπίνουν την ευτυχία που ήθελα να ζήσω. 

Πίστευα στα όνειρα. Μέχρι που εμφανίστηκες εσύ. Και γέμισες μουτζούρες τα μάτια μου.

Ίσως μια ημέρα ζήσω ξανά. Ίσως καταφέρω να βγω στην επιφάνεια και να αναπνεύσω. Σαν τα δελφίνια. 

Ίσως σε αυτή τη ζωη. Ίσως σε άλλη. Ποιος ξέρει. 

Ίσως ποτέ δε θα είναι αργά. Ίσως και όχι. 

Love is a circle ○

 

》Κάποτε, για μια αγάπη, μπήκα σε ένα αμφιθέατρο, μαζί με αγνώστους και έδωσα τα επίσης άγνωστα σε εμένα, "δίκτυα". Εγώ στη σχολή οργάνωσης & αυτός στη σχολή πληροφορικής.. Ανταλλάξαμε κόλλες, έγραψα πάνω στη δική του, το όνομα "Νίνα", είπα πως ξέχασα το πάσο μου και έφυγα βιαστικά. 

Πάνε 15 χρόνια από τότε. Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια. Όλα σαν εχθές. Και όλα τόσο μακρινά. Μοιάζουν να έγιναν ανώριμα και βιαστικά. Δύο σημεία πλέον σε απόσταση πάνω από 3,5 χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, να περιστρεφόμαστε σε κύκλους που δεν ειναι ομόκεντροι πια. 

Έμειναν τα τραγούδια να θυμίζουν αναμνήσεις, που ούτε τολμάμε να αγγίξουμε ξανά. 

Τραγούδια σαν αυτό, που το πρωτοακούσαμε μαζί ένα βράδυ στα Εξάρχεια και ψάχναμε καιρό για να το βρούμε, τότε που δεν υπήρχαν τα Shazam και οι εύκολες αναζητήσεις. Τότε που όλα μοιάζανε πιο δύσκολα και τα κάναμε και εμείς ακόμα πιο δύσκολα.

Θυμάμαι τα πάντα. Αμέτρητες στιγμές, αρώματα, μυρωδιές, αισθήσεις, αισθήματα, εικόνες, φωτογραφίες, φωνές... Ζάλη, ποτά, ξενύχτια, πρωινά, πάρτυ, Χριστούγεννα, καλοκαίρια, θάλασσα, αλάτι, ήλιος, χιόνια, κρύο, αγκαλιά, και όλα, όλα να γυρνάνε, γρήγορα, πιο γρήγορα, ακόμα πιο γρήγορα, τρελά, σα το ρυθμό αυτού του τραγουδιού, γλυκόπικρου, νοσταλγικού. 

Και κάπου μέσα στη παραζάλη του νιάτου, σκοτείνιασαν όλα, ξαφνικά, γιατί ναι, στο ξαναείπα, ήταν ολα ανώριμα και βιαστικά.  

Δεν έφυγες ποτέ απο την καρδιά μου. Έμεινες πάντα εκεί μαζί με τις στραπατσαρισμένες και άτσαλα πεταμένες αναμνήσεις σου. Να φέρνεις δάκρυα στα μάτια μου, όπως τώρα, δάκρυα πικρίας που ζήσαμε χωριστά μα και χαράς που είσαι καλά.

Ήθελα να είμαι σημαντική για εσένα. Ήθελα να υπάρχεις στη ζωή μου, έστω και αν είσαι μακριά. Μα αυτό δεν γίνεται. Όχι, πότε ξανά.

Τι δύσκολο να ξέρω πως δε θα σε συναντήσω , πως δε θα σε δω, πως δε θα σε αγκαλιάσω, δε θα γελάσω δίπλα σου. Όχι, ποτέ ξανά.

Ένα μόνο είναι σίγουρο παντοτινά. Ξέρω πια πως σε αγάπησα και θα σ'αγαπώ, όσο θυμάμαι, αληθινά. 《

⭐️

Δε γαμάει ο ωραίος, γαμάει ο θαρραλέος, versión collectión A/W 2023!

 

Δεν γαμάει η/ο ωραία/ος, γαμάει η/ο θαρραλέα/ος versión collectión autumn-winter 2023!

Εσύ, Εσύ που κρύβεσαι πίσω από την ανωνυμία. 

Εσύ, που κρύβεσαι πίσω από την περιέργεια.

Εσύ, που κοιμάσαι και ξυπνάς με τη σκέψη μου, που θες να μάθεις νέα μου, just for the records βρε αδερφή/έ, αλλά δε θες να σου πέσει το τουπέ και να στείλεις.

Εσύ που ρωτάς δεξιά και αριστερά για αυτήν την, πως την λένε μωρέ, την ξανθιά, ή μήπως ήταν μελαχρινή, αυτή την κοντή που κάνατε παρέα κάποτε και χάθηκε στα ξένα μια νυχτιά.

Εσύ που κοιμάσαι ήσυχη/ος τα βράδια, πως τάχα είναι ολα καλά, πως δε με σκέφτηκες ούτε λίγο.

Ξέρεις κάτι; Γιαυτό ανήκεις στο παρελθόν. Γιατί δεν είχες, δεν έχεις και δεν θα έχεις ποτέ τα @ρχίδια φίλη/ε μου, να πάρεις το γαμωκινητό σου και να στείλεις ένα απλό "τι κάνεις, είσαι καλά;"

Γιατί η εμφάνιση που έχεις μπορεί να τραβήξει τις/τους χαζές/ούς αλλά δε θα κερδίσει τα δυσκολάκια τυπάκια σαν την εξοχότητα μου.

Γιατί στο είχα πει και κάπου εκεί το 2016..2017..πως δε γαμάει ο ωραίος, αλλά ο θαρραλέος! Και κυριολεκτικά και μεταφορικά! 

Τι να τα κάνεις τα τουπέ, όταν κρύβεσαι και στοκάρεις, όταν ρωτάς φίλες/ους δήθεν αδιάφορα, μα δεν έχεις το θάρρος να μου πεις πως με σκέφτηκες? 

Έτσι, για χάρη του χρόνου που υπήρξαμε φίλες/οι βρε παιδί. 

Γιατί φοβάσαι να παραδεχτείς πως υπήρξα και εγώ για εσένανε κάπως, έστω τόσο δα, λίγο, σημαντική.

Να περνάς καλά φίλη/ε μου, εκεί καλά κρυμμένη/ος πίσω από την ταπεινή ανωνυμία σου. Προτιμώ να έχω στη ζωή μου τυπάκια τολμηρά, θαρραλέα και φανερά.

Τα φιλιά μου στη στραβωμένη σου μουτσούνα.

Byeeee! 

So come°

Σήμερα πήραμε το λεωφορείο μαζί. Καθισμένοι αντικριστά.

Σαν να μη γνωριστήκαμε ποτέ σε αυτό το σύμπαν. Σα να ήσουν ανάμνηση θολή, από ένα όνειρο μια βραδιάς μακρινής.

Χθες βράδυ σε είδα στον ύπνο μου. Είχα έρθει στην Αθήνα και σε συνάντησα τυχαία στο κέντρο. Ήσουν βιαστικός, όπως πάντα από όσο σε θυμάμαι. Όμως αυτή τη φορά έμεινες. Με αγκάλιασες. Σε ρώτησα αν με σκέφτεσαι όπως εγώ και μου είπες πως ναι, κάποιες φορές περνάω από το μυαλό σου μα δεν έχει κανένα νόημα να συμβαίνει αυτό.

Αγκαλιαστήκαμε και ένιωσα την ψυχή μου λίγο πιο ελαφριά από ότι έως σήμερα.

Σε αγαπάω καλέ μου. Ακόμα. Ακόμα και αν δεν υπάρχεις πουθενά στη πραγματική ζωή μου, μπορείς να ζεις ακόμα στη σκέψη μου. Και εκεί θα ζεις, για πάντα.

Πάτησες το κουμπί για την επόμενη στάση. Μέχρι που κατέβηκες, τα λεπτά μοιάζαν με αιώνες. Και ύστερα, χάθηκες μέσα στο πλήθος του κόσμου. 

Σου χαμογέλασα. 

Χαθήκαμε.

Easy breezy°

Δεκαπεντάγουστος σήμερα και παρόλο που εδώ στον Βορρά δεν είναι αργία, ξέκλεψα το πρωινό για να πιω ένα καφέ στο μπαλκόνι ακούγοντας τη βροχή..

Η μετάβαση από την Ελλάδα στη Νορβηγία, θα πω ειλικρινά πως δεν μου έμοιασε στιγμή ως εύκολη υπόθεση. 

Ένα χρόνο μετά, κάθε ημέρα είναι μια καινούρια πρόκληση, μια νέα εμπειρία, άλλες φορές όμορφη άλλες άσχημη, άλλες εύκολη άλλες αφάνταστα δύσκολη. Μοιάζει με ένα στριφογυριστό δρόμο στον οποίο όλο νομίζεις πως φτάνεις στο τέρμα ώστε να ξεκουραστείς και όλο ξεπετάγεται στη στροφή καινούργια κρυμμένη ανηφόρα. Κοιτάς πίσω να βρεις γνώριμα μονοπάτια μα είναι σαν η βροχή να πήρε μαζί της τα ίχνη του δρόμου και δε μπορείς ούτε πίσω να πας. Εδώ κολλάει το "μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα"..

Σήμερα το πρωί έφυγαν οι γείτονες μας, η Μπράνκα και ο Άριλντ. Θα λείψουν για ένα χρόνο σε άλλη χώρα. Ένα χρόνο στον οποίο είναι σχεδόν βέβαιο πως τόσο αυτοί όσο και εμεις θα κινηθούμε δυναμικά προς άλλες κατευθύνσεις ώστε να μη βρεθούμε στη λήξη του χρόνου αυτού στο ίδιο σταθερό σημείο. Εδώ, στον δρόμο της Fjordveien..

Θα μου λείψει η καλημέρα τους, η κουβέντα που είχαμε κάθε φορά που συναντιόμασταν στο διάδρομο, ένα χαμόγελο που ανταλλάσαμε. 

Η Μπράνκα τελευταία μου χτύπαγε το κουδούνι να μου προσφέρει δικά τους πράγματα που μπορεί να θέλαμε, μιας και άδειαζαν το διαμέρισμα τους ώστε να το νοικιάσουν..

Θα μου χτυπούσε κάποιες φορές να μου ζητήσει ένα αυγό, λίγο ζάχαρη, να κάνει ένα κέικ και πάντα θα μου προσέφερε από αυτό που έφτιαχνε στο τέλος. Και πίσω πάλι θα προσέφερα εγώ. Είχα βρει και το αγαπημένο της γλυκό, της έφερνα χαλβά από την Ελλάδα! ...

Θα τη σταματούσα πάντα να τη ρωτήσω που βρίσκεται τι στην περιοχή, σα να ήμουνα τουρίστρια χαμένη ή πως γράφεται αυτό που μου λέει στα Νορβηγικά για να μπορέσω να το ψάξω μιας και η μνήμη μου ηταν.. tabula rasa. 

Η βοήθεια τους όσες φορές τη χρειαστήκαμε μα το κυριότερο, η διάθεση τους να προσφέρουν ήταν κάτι που μου εκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Δε το συνάντησα ποτέ μου όσα χρόνια έζησα στην Ελλάδα. Και χωρίς να πω κάτι παραπάνω, κρατάω αυτό ως ανάμνηση στην καρδιά μου. 

Θα μου λείψει ο μικρός τους Μάικ. Το γλυκό μαύρο ζωηρό τους σκυλάκι που κάθε φορά που τύχαινε να ανοίξουμε μαζί τις αντικριστές μας πόρτες, έτρεχε παιχνιδιάρικα και τρύπωνε κάτω από τον καναπέ ή το κρεβάτι μας. Και όταν κατέληγε στην αγκαλιά μου για να βγει έξω και να πάει στο διαμέρισμα του, με έγλειφε κουνώντας την ουρά του χαρωπά πάνω στα μούτρα μου!

Σήμερα λίγο πριν φύγουν, μου χτύπησε για τελευταία φορά και αγκαλιαστήκαμε με συγκίνηση και ένα χαμόγελο. 

Όταν καλείσαι να ζήσεις στο εξωτερικό μόνος, άγνωστοι άνθρωποι μπορούν να σε κάνουν να νιώσεις οικεία και να θυμίσουν κάτι σαν οικογένεια για εσένα.. Για εμένα.. Είναι ένα συναίσθημα που δεν έχω την δυνατότητα να περιγράψω, τα λόγια μου μοιάζουνε μικρά.

Ξέραμε πως σε ένα χρόνο από τώρα δεν θα βρεθούμε ξανά μαζί σε αυτό το συγκρότημα όμως χαρήκαμε που οι κύκλοι της ζωής μας συναντήθηκαν και προσφέραμε ο ένας στον άλλον. 

Δεν θα ξεχάσω πόσο αυστηρός μου είχε φανεί στην αρχή ο κύριος Άριλντ, ο σύζυγος της Μπράνκα, με την μπάσα φωνή του και τα Νορβηγικά αγγλικά του! Τον αργό και σταθερό τόνο της φωνής του και το μπαμπαδίστικο χαμόγελο του όταν μας χαιρετούσε! Δε θα ξεχάσω την τελευταία φορά που με βοήθησε να ανέβω φορτωμένη ως τον τέταρτο, με τα πόδια..

Δε θα ξεχάσω πόσο ΕΙΛΙΚΡΙΝΆ χαμογελαστοί και δοτικοί υπήρξαν και οι δύο τους αυτόν τον χρόνο.

Ha det λοιπόν και...

Takk for alt! 

Δε θέλω να πω αντίο αλλά... vi ses! 🙏