Easy breezy°

Δεκαπεντάγουστος σήμερα και παρόλο που εδώ στον Βορρά δεν είναι αργία, ξέκλεψα το πρωινό για να πιω ένα καφέ στο μπαλκόνι ακούγοντας τη βροχή..

Η μετάβαση από την Ελλάδα στη Νορβηγία, θα πω ειλικρινά πως δεν μου έμοιασε στιγμή ως εύκολη υπόθεση. 

Ένα χρόνο μετά, κάθε ημέρα είναι μια καινούρια πρόκληση, μια νέα εμπειρία, άλλες φορές όμορφη άλλες άσχημη, άλλες εύκολη άλλες αφάνταστα δύσκολη. Μοιάζει με ένα στριφογυριστό δρόμο στον οποίο όλο νομίζεις πως φτάνεις στο τέρμα ώστε να ξεκουραστείς και όλο ξεπετάγεται στη στροφή καινούργια κρυμμένη ανηφόρα. Κοιτάς πίσω να βρεις γνώριμα μονοπάτια μα είναι σαν η βροχή να πήρε μαζί της τα ίχνη του δρόμου και δε μπορείς ούτε πίσω να πας. Εδώ κολλάει το "μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα"..

Σήμερα το πρωί έφυγαν οι γείτονες μας, η Μπράνκα και ο Άριλντ. Θα λείψουν για ένα χρόνο σε άλλη χώρα. Ένα χρόνο στον οποίο είναι σχεδόν βέβαιο πως τόσο αυτοί όσο και εμεις θα κινηθούμε δυναμικά προς άλλες κατευθύνσεις ώστε να μη βρεθούμε στη λήξη του χρόνου αυτού στο ίδιο σταθερό σημείο. Εδώ, στον δρόμο της Fjordveien..

Θα μου λείψει η καλημέρα τους, η κουβέντα που είχαμε κάθε φορά που συναντιόμασταν στο διάδρομο, ένα χαμόγελο που ανταλλάσαμε. 

Η Μπράνκα τελευταία μου χτύπαγε το κουδούνι να μου προσφέρει δικά τους πράγματα που μπορεί να θέλαμε, μιας και άδειαζαν το διαμέρισμα τους ώστε να το νοικιάσουν..

Θα μου χτυπούσε κάποιες φορές να μου ζητήσει ένα αυγό, λίγο ζάχαρη, να κάνει ένα κέικ και πάντα θα μου προσέφερε από αυτό που έφτιαχνε στο τέλος. Και πίσω πάλι θα προσέφερα εγώ. Είχα βρει και το αγαπημένο της γλυκό, της έφερνα χαλβά από την Ελλάδα! ...

Θα τη σταματούσα πάντα να τη ρωτήσω που βρίσκεται τι στην περιοχή, σα να ήμουνα τουρίστρια χαμένη ή πως γράφεται αυτό που μου λέει στα Νορβηγικά για να μπορέσω να το ψάξω μιας και η μνήμη μου ηταν.. tabula rasa. 

Η βοήθεια τους όσες φορές τη χρειαστήκαμε μα το κυριότερο, η διάθεση τους να προσφέρουν ήταν κάτι που μου εκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Δε το συνάντησα ποτέ μου όσα χρόνια έζησα στην Ελλάδα. Και χωρίς να πω κάτι παραπάνω, κρατάω αυτό ως ανάμνηση στην καρδιά μου. 

Θα μου λείψει ο μικρός τους Μάικ. Το γλυκό μαύρο ζωηρό τους σκυλάκι που κάθε φορά που τύχαινε να ανοίξουμε μαζί τις αντικριστές μας πόρτες, έτρεχε παιχνιδιάρικα και τρύπωνε κάτω από τον καναπέ ή το κρεβάτι μας. Και όταν κατέληγε στην αγκαλιά μου για να βγει έξω και να πάει στο διαμέρισμα του, με έγλειφε κουνώντας την ουρά του χαρωπά πάνω στα μούτρα μου!

Σήμερα λίγο πριν φύγουν, μου χτύπησε για τελευταία φορά και αγκαλιαστήκαμε με συγκίνηση και ένα χαμόγελο. 

Όταν καλείσαι να ζήσεις στο εξωτερικό μόνος, άγνωστοι άνθρωποι μπορούν να σε κάνουν να νιώσεις οικεία και να θυμίσουν κάτι σαν οικογένεια για εσένα.. Για εμένα.. Είναι ένα συναίσθημα που δεν έχω την δυνατότητα να περιγράψω, τα λόγια μου μοιάζουνε μικρά.

Ξέραμε πως σε ένα χρόνο από τώρα δεν θα βρεθούμε ξανά μαζί σε αυτό το συγκρότημα όμως χαρήκαμε που οι κύκλοι της ζωής μας συναντήθηκαν και προσφέραμε ο ένας στον άλλον. 

Δεν θα ξεχάσω πόσο αυστηρός μου είχε φανεί στην αρχή ο κύριος Άριλντ, ο σύζυγος της Μπράνκα, με την μπάσα φωνή του και τα Νορβηγικά αγγλικά του! Τον αργό και σταθερό τόνο της φωνής του και το μπαμπαδίστικο χαμόγελο του όταν μας χαιρετούσε! Δε θα ξεχάσω την τελευταία φορά που με βοήθησε να ανέβω φορτωμένη ως τον τέταρτο, με τα πόδια..

Δε θα ξεχάσω πόσο ΕΙΛΙΚΡΙΝΆ χαμογελαστοί και δοτικοί υπήρξαν και οι δύο τους αυτόν τον χρόνο.

Ha det λοιπόν και...

Takk for alt! 

Δε θέλω να πω αντίο αλλά... vi ses! 🙏

Gossip girls°

 

Σας έχει τύχει να σας στοκάρει η πρώην του νυν σας, ανελέητα και εποΝείδιστα? Ή η νυν του πρώην σας, ανηλεώς και δίχως οίκτο? Σε σημείο που να ντρέπεστε βρε παιδί μου και να σας πιάνουν τα φιλανθρωπικά σας. Κρίμα το κοριτσάκι, τι καημός είναι αυτός, άλλη δουλειά δεν έχει η κατιΝάρα και λοιπά και λοιπά.

Ε ναι, λοιπόν, το ομολογώ, μου έχει τύχει. Και το ομολογώ, ντρέπομαι και κοκκινίζω. Τόσο, που σκέφτομαι να σας κάνω εγώ βρε κορίτσια μου poke back, να φτιάξετε καφέ ή να βάλετε ποτό και να σας τα πω. ΌΛΑ. Όλα όσα θέλετε να μάθετε και σας τρώει η περιέργεια.

Έρικα Διακορευτού, Μαρουλίτα Κουφετού, Ελενούλα Ψιλογιωργάτου, Δημητρούλα η Ντροπαλούλα, Χριστίνα Γουακαμόλε, Γιούλη Μπετατζή, ΡιΡή η πονηρή, Μαρινούλα η Γατούλα, και ΟΥ το καθεξής..

Τόση είναι η περιέργεια σας που εκεί που τα δημόσια στόριΖ μου είναι στη δύση τους, πατάτε view σας αριστόγατες αλλά..Α-α-α, θα σας μαλώσω! Υπάρχει το σοφό ρητό που λέει πως 《η περιέργεια σκότωσε τη γάτα》.

Αχ, είστε και εσείς που η περιέργεια σας, σας έχει ωθήσει σε άλλο level, βάζετε φίλες σας να με κάνουν add από προφίλ χασάπηδων, χονΔρέμπορων, λιανέμπορων, χαντρέμπορων κλπ-κλπ..

Μα πάμε στα καλά μας? Ότι ξύπνησε δηλαδής μια Κυριακή απόγευμα, ας πούμε, ο butcher friend από τα Σπάτα, να μπει στο εταιρικό προφίλ του στο Instaγrάm, να ψάξει το Νινάκι που έχει κλειδωμένο το προφΆιλ του και δεν υπάρχουνε και μιούΤσουαλ φρέντΖ μεταξύ μας, ένα πράμα.

Άι στο καλό σας, χουμορεύεστε αντί να χαμουρεύεστε και σπάμε πλάκα μεταξύ μας! Για να μην έχω τι να κάμω και εγώ τώρα και να γράφω για την πάρτη σας να σας κάμω διάσημες!

Έλα εδώ βρε κοριτσάκι μου, πιάσε με και ρώτα με αν κάμω καλύτερο μουσακά από εσένα, αν είμαι πιο ψηλή η πιο κοντή και θαρρείς πως στον έκλεψα "στον πόντο". "Πόντο - Πόντο την αγάπη σου όλη την ξόδεψες, τοίχο- τοίχο την σκιά σου την ξεπροβόδισες..." όπως λέει και το άσμα του Καρρά από το χρονοντούλαπο του '87. Θες να μάθεις αν πιάνω από Ιόνιο ή από Κυκλάδες? Αν έχω ρίζες από Ευρώπη η από Ανατολή? 

Θες να μάθεις πως με γνώρισε, μήπως σου τα είχε φορεμένα ή τσού? Εδώ να παίξει λιγάκι απο την αγαπημένη μου Κονιτοπούλου, πίσω στο '97 και το "Ή εμένα ή την άλλη, πες μου ποιανε αγαπάς. Έχω σκάσει απ’ τη ζήλεια, πάψε να με τυραννάς. Χάρισέ μου την καρδιά σου, πες μου ότι μ’ αγαπάς. Μείνε, αγάπη μου, σε μένα και σ’ αυτή μη ξαναπάς." 

Είναι η άλλη με την κοιλιά τούρλα, περιμένει να γεννήσει η ταλαιπωρημένη και την έφαγε η περιέργεια να δει ποια είμαι εγώ που κάποτε αγάπησα το δικό της το τεκνό. Εδώ θα βάλω λίγο το "Την απιστία δεν τη συγχωράω, γι’ αυτό αν θέλεις να σε αγαπάω, ποτέ να μη σκεφτείς να μου την κάνεις,γιατί να ξέρεις ότι με χάνεις" από Λιτσάκι. Βάζω άνω τελεία και θέλω να σου σχολιάσω το εξής: Πρώτον δεν του συγχώρεσα ποτέ την απιστία του, γιατί δεν μου έκανε τον άγιο και αμάρτησε μαζί σου. Αν και φοβούμαι γαρ πως άθελά μου, αμάρτησε μαζί μου κάνοντας με τρίτο πρόσωπο στο μεταξύ σας σχεσάκι και βρεθήκαμε και οι δύο μας αγαπητή μου ως άλλοι Τάρανδοι στολισμένοι σε χριστουγεννιάτικο πολυκατάστημα. Εδώ να παίξει ένα δύστοιχο από Βοσκόπουλου "Ψύλλοι στ' αυτιά μου μπήκανε, πωσ κάποια άλλη ήτανε.." αλλά τώρα τον πήρες ΚυρΆ μου, οπότε καλοχώνευτον! (Σου στέλνω αγωνιστικές καρδούλες γιατί ψώνισες από σβέρκο, που λένε στο χωριό μου). Φςςςςς!

Μανδαμίτσες, δεσποινίδες και κοράσια.. Με ξέρετε και σας ξέρω..

Να κοιτάμε μπροστά και να τσιλάρουμε λίγο. 

《Για τη Νιόβη》

 《Νιόβη, θα ήθελα να διαβάσω ένα βιβλίο》μου είπε η γιαγιά μου η Νιόβη, όντας καθισμένες και οι δύο στην πίσω αυλή του σπιτιού μας στο χωριό, την Πλατανόβρυση.

《Άντε μέσα και φέρε μου αυτό το καινούριο βιβλίο που έφερε αυτός ο άγνωστος περαστικός. Αλήθεια περίεργος δεν ήταν? Εσένα πως σου φάνηκε? Εμένα μου φάνηκε πως τον γνώρισα μια φορά. Σα να τον ήξερα, σε ένα μακρινό παρελθόν, μα τώρα πια δε θυμάμαι τίποτα...》

Ξύπνησα από το όνειρό μου με μια μελαγχολία. Με τη γιαγιά μου τη Νιόβη έχω αναμνήσεις από ιστορίες που μου έλεγε τα καλοκαίρια που βρισκόμασταν μαζί στο χωριό. Ύστερα, όταν μεγάλωσα, γύρω στα 20, η γιαγιά μου εμφάνισε Alzheimer, παίρνοντας ραγδαία τον κατήφορο. Η επικοινωνία μας ήταν αδύνατη πλέον. Άκουγα καπου κάπου ιστορίες από τα νιάτα της με τον παππού μου, από το δικό του στόμα πλέον, όταν αραιά και που πήγαινα να τους δω στο σπίτι τους, στο Αιγάλεω. Αφού τρώγαμε φαγητό με τον παππού μου, που πάντα μαγείρευε πεντανόστιμα, βγαίναμε στο μπροστινό μπαλκονάκι του σπιτιού και με τον καφέ του έλεγα 《άντε παππού, πες μου μια ιστορία από τα παλιά》...

Ήταν νομίζω γύρω στο 2010, όταν βρέθηκα να ακούω μισόλογα, κουβέντες κωδικοποιημένες, όταν ο πατέρας μου συζητούσε χαμηλόφωνα στην κουζίνα, με τον παππού μου. Και τότε έμαθα πως, να, τη γιαγιά κάποιος κύριος ζήταγε να τη δει, ας τον πούμε κύριο 《Μ.》 Ήταν στα τελευταία του ο κύριος Μ. και είχε ζητήσει από τα παιδιά του ως τελευταία επιθυμία να του βρούνε τη Νιόβη και να του τη φέρουν να την δει. 

Ρώτησα ποιος ήταν, τι της ήταν της γιαγιάς, μα κανείς δε μου απάντησε. Μισόλογα μασημένα. Του είπαν πως τώρα η γιαγιά μου δεν θυμόταν τίποτα πια, πως δεν αναγνώριζε κανέναν και ήταν δύσκολες οι μετακινήσεις της.

Ύστερα από καιρό άκουσα μάλιστα για ένα βιβλίο που της είχε αφιερώσει ο κύριος Μ. και ήθελε να της το δώσει. Ότι την είχε ψάξει και παλαιότερα, γύρω στο 1990, ήθελε να της μιλήσει, να την δει, μα ο παππούς μου δεν είχε επιτρέψει αυτή την επικοινωνία.

Μάταια όλα...

Ρώτησα αρκετές φορές ποιος ήταν ο κύριος Μ., γιατι είχε προσεγγίσει η οικογένεια του, τους ευρύτερους συγγενείς της γιαγιάς μου και όχι απευθείας τα παιδιά της, αλλά σαφή απάντηση δεν πήρα. 

Έψαξα τότε στο ίντερνετ για βιβλία που θα μπορούσαν να είναι αφιερωμένα σε μια 《Νιόβη》αλλά η αναζήτηση έμοιαζε όμοια με το να ψάχνω ψύλλους στα άχυρα.

Ύστερα, ο παππούς μου έφυγε άξαφνα από τη ζωή, παίρνοντας μαζί του όλα τα μυστικά που θα μπορούσε να μας έχει μεταφέρει για τη ζωή τους, ιστορίες από τον πόλεμο του '40, τη φτώχεια, την πείνα, τις αναταραχές, τους χαμένους έρωτες, τα προξενιά τη στερημένη ύστερη κοινή τους πορεία.

Και ένα χρόνο ακριβώς μετά, σα να μην άντεχε ούτε μια μέρα παραπάνω, εφυγε και η γιαγιά μου από τη ζωή, πηγαίνοντας να κάνει παρέα στον Αντώνη της, που ήταν γάμος από προξενείο αλλά τότες έτσι ήτανε οι γάμοι και οι αγάπες και όλα. Μετά το γάμο, με τα χρόνια ερχόταν και η αγάπη. Μια αγάπη πιο στέρεη, με συμβιβασμούς, υποχωρήσεις και άλλες προτεραιότητες, αυτές της μεταπολεμικής επιβίωσης σε μια Ελλάδα ταραγμένη. 

Η ιστορία του κυρίου Μ. με το βιβλίο που είχε αφιερώσει στη γιαγιά μου, πάντα περιπλανιόταν ως μυστήριο στο μυαλό μου, αλλά δεν είχα και ιδιαίτερα στοιχεία για να ψάξω να βρω το πολυπόθητο βιβλίο. Και λέω πολυπόθητο, μιας και μόλις πριν λίγες ημέρες έμαθα από την εξαδέλφη μου, πως η γιαγιά μου είχε ζητήσει από την κόρη της να ψάξει στα κρυφά να βρει αυτό το βιβλίο. Η γιαγιά μου γράμματα δεν ήξερε πολλά, όμως καρτερούσε να διαβάσει την ιστορία που είχε γράψει ο κύριος Μ. 

Μάταια όλα. Εν έτη 1990, το να ψάχνεις από βιβλιοπωλείο σε βιβλιοπωλείο ένα βιβλίο που μπορεί να είχε αυτοεκδοθεί καθίστατο εξίσου δύσκολο για τη θεία μου.

Και ερχόμαστε στο 2023. Μια εβδομάδα περίπου πριν. Έχω επιστρέψει στην Αθήνα για διακοπές, συναντώ την ξαδέρφη μου και ορμώμενη από το παράξενο όνειρό μου της ρωτάω αν ξέρει για αυτή την ιστορία με το βιβλίο, για τον κύριο Μ. και τα λοιπά και τα λοιπά. 

Η ξαδέρφη μου δεν ήξερε πολλά, μόνο ότι ο κύριος Μ. ήξερε τη γιαγιά μου από κοριτσάκι, πως ήταν από το ίδιο χωριό, μαζί μεγαλωμένοι, ερωτευμένοι, μέχρι που το 1940-42, μεσοπολεμικά, αυτός αξιωματικός της ΕΛΑΣ, γίνεται αντάρτης και τον εξορίζουν ύστερα στην Μακρόνησο. Αυτός ύστερα από χρόνια επικοινωνίας και έρωτα ρομαντικού, χάνεται άξαφνα, τη γιαγιά μου τη δίνουνε με προξενείο, τη φέρνουν οι δικοί της στην Αθήνα, γυρνάει από την εξορία αυτός, ψάχνει να τη βρει, έρχεται στην Αθήνα, βρίσκει το σπίτι της και ετοιμάζεται να την κλέψει. Την παντρεύουν βιαστικά και μυστικά και εκεί τελειώνουν όλα. Απλά και γρήγορα. Ως το 1984 που ζητά να την συναντήσει από κοντά. ΟΧΙ, αυτό δεν επιτρέπεται. Το 1990 ζητά να της δώσουν το βιβλίο του. ΟΧΙ, αυτό δεν επιτρέπεται. Βρίσκει το τηλέφωνο της, την παίρνει τηλέφωνο αλλά δεν της επιτρέπεται να του μιλήσει. ΟΧΙ. Και κάπου στο 2010, στα τελευταία του, έχει επιθυμία να τη δει πριν κλείσει τα μάτια του, όμως ΟΧΙ. Η γιαγιά μου δε θυμάται τίποτα πια...

Αξιωματικός - αντιστασιακός - Μακρόνησος και το όνομα του χωριού της γιαγιάς μου.

Και ύστερα από κάμποση ώρα αναζήτησης στο ίντερνετ, βρήκα μια μορφή ενός συγγραφέα που έπρεπε να ήταν ΑΥΤΟΣ. Είχε εκδόσει 3-4 βιβλία. Αυτοεκδόσεις όλα τους. Δεν υπήρχαν πουθενά διαθέσιμα. Πουθενά. Ούτε σε παλαιπωλεία βιβλίων. 

Αλλά πάνω στην αναζήτηση μου, βρήκα ένα ακόμη στοιχείο κλειδί που ίσως με οδηγούσε στην οικογένεια του. Αυτή θα είχε σίγουρα τα πρωτότυπα βιβλία του. Ο κύριος Μ. μεταπολεμικά εργάστηκε μεταφραστής με μοναδικό συνεργάτη έναν εκδοτικό οίκο.

Τηλεφώνησα στον εκδοτικό οίκο.

Ένας αρκετά ηλικιωμένος κύριος το σήκωσε. 

- Ψάχνω κάποια βιβλία του κυρίου Μ. Γνωρίζω ότι ήσασταν συνεργάτες χρόνια λόγω των μεταφράσεων σωστά;

-Σωστά. Τι ακριβώς θέλετε;

-Ψάχνω τα βιβλία 《...》 και 《...》

-Δεν υπάρχει κανένα βιβλίο του κυρίου Μ. Δεν έχει δικά του βιβλία, μόνο μεταφράσεις έκανε.

-Μα έχω βρει στο ίντερνετ πως έχει εκδόσει ο ίδιος αυτά τα βιβλία.

-Δεν υπάρχουν αυτά τα βιβλία, δεν κυκλοφορούν.

-Θα ήθελα τότε να με φέρετε σε επαφή με την οικογένεια του μήπως έχουν αυτοί κάποιο αντίγραφο, ξέρετε υπάρχει μια ιστορία πίσω από την αναζήτηση μου για αυτά τα βιβλία.

-Δηλαδή?

...

Και του εξήγησα εν ολίγοις την ιστορία της γιαγιάς μου...

-Ποια βιβλία ψάχνετε είπατε;

-Αυτό...

-Όχι αυτό δεν κυκλοφορεί.. (Σιωπή) Δεν είναι αυτό που ψάχνετε. Ποιο άλλο ψάχνετε?

-Αυτό.

-Αυτό το έχω.

-Δηλαδή αν έρθω αύριο μπορώ να το πάρω;

-Ναι...

...

Ο υπερήλικος κυριούλης ήξερε την ιστορία του κυρίου Μ.. 

Έφτασα στον εκδοτικό οίκο, ένα χωμένο βιβλιοπωλείο στο κέντρο της Αθήνας, μέσα σε μια παλαιά κάπως έρημη στοά, απόγευμα. Σα να το είχα σχεδιάσει, που το είχα σχεδιάσει δηλαδή μεταξύ μας, τον πέτυχα την ώρα που ετοιμαζόταν να κλείσει το μαγαζί του. Δεν υπήρχε άλλος κόσμος.

Τον πλησίασα και του είπα χαμογελαστά:

-Είμαι η Νιόβη, σας τηλεφώνησα χθες. Λοιπόν, έχετε ακόμα τα βιβλία που θα ήθελα? 

-Κάτσε ένα λεπτό να πάω να στα φέρω.

Ύστερα από λίγα λεπτά εμφανίστηκε με τα βιβλία στο χέρι και με ένα κουτί λουκουμάκια τριαντάφυλλο.

-Είναι η ώρα που κλείνω το μαγαζί και απολαμβάνω το ελληνικό καφεδάκι μου. Θες κοπέλα μου και εσύ ένα καφέ? Έρχεσαι από μακρυά?

-Από πολύ μακριά κύριε Ζ. Να' στε καλά, θα σας κάνω παρέα στον καφέ σας, αν δεν σας πειράζει λοιπόν. 

...

Και κάπως έτσι, σαράντα λεπτά μετά τον ευχαρίστησα και τον αποχαιρέτησα. Τα όσα μου εκμυστιρεύτηκε, όντας φίλος καρδιακός με τον συγγραφέα, ήταν ένα πολύτιμο άκουσμα για εμένα. 

Και να' μαι τώρα εδώ να ξεφυλλίζω τα βιβλία, να μαρκάρω προτάσεις που θέλω να κρατήσω, να πισογυρνάω σε άλλες σελίδες, να σταματάω για λίγο και να σκέφτομαι.. 

Η 《Ελένη του》όπως αποκαλούσε με ψευδώνυμο τη Νιόβη δεν ήταν απλά ένα όνομα ως αφιέρωση στην πρώτη σελίδα του βιβλίου του. Ήταν σχεδόν σε κάθε σελίδα του, σε κάθε σκέψη του, σε κάθε ημέρα της ζωής του για αρκετά χρόνια. Ήταν για αυτόν η δύναμη του, η έμπνευση του, η ελπίδα του. 

Μέχρι που όλα τελείωσαν άξαφνα. Γιατί σε όλα υπάρχει ένα γιατί, ένας λόγος που χωρίς αιτία, ξαφνικά στη ζωή μας όλα ανατρέπονται. Μπαίνουμε στη δίνη της ζωής και ξεχνάμε τα όνειρα μας, τα αισθήματα μας, τους εαυτούς μας.

《Γιαγιά, ορίστε το βιβλίο που μου ζήτησες. Το διάβασα πρώτη εγώ για εσένα. Μπορείς να συνεχίσεις να χαμογελάς ως άγγελος, όπως σε έβλεπε ο Μ. σου και να μας κοιτάς όλους από εκεί ψηλά με τα όμορφα υγρά μελαγχολικά μα και χαρούμενα σου μάτια.》

Και έπιασε η γιαγιά μου το βιβλίο που της έφερα, φόρεσε τα γυαλιά πρεσβυωπίας της, άνοιξε στην πρώτη σελίδα και ξεκίνησε να διαβάζει, κάτω από τη μεγάλη μουριά στην αυλή της ουράνιας ζωής.. 

Καλοκαίρι°

 

Αναρωτιέμαι κάθε καλοκαίρι που πάω παραΛάια . . .

Εσείς οι καπνιστές στο σπίτι σας χάμω τα σβήνετε τα τσιγάρα σας? Επι χαμαί πετάτε τις γόπες σας, τις θάβετε κάτω από καμιά βρώμικη κάλτσα, ή ανάμεσα στα μαξιλάρια του καναπέ σας? 

Κάθομαι στην άμμο φίλε και νομίζω ότι πατάω σε σταχτοδοχείο. Σκούζι, σας προσβάλλω ευθαρσώς αλλά το βρίσκω ελεεινό και τρισάθλιο να είστε τόσο αξεστίλες. Σταρχιδιτζίδες, ατομιστές, παρτάκιδες, μπίχλουρες.. Παραθέτω εδώ τη διαχρονική ατακάρα που άφησε εποχή και σας ταιριάζει γάντι "Βλάχ@, βλαχάρ@, αμόρφωτ@, τελευταί@..." 

Δε σχολιάζω ότι στρώνω ψάθα σε απέραντη άδεια παραΛάια και έρχεται ο καπνιστής σα βδέλα να κάτσει δίπλα μου να ξεκινήσει το φουγάρο του. Τραβήξτε κανένα δίμετρο παραπέρα, σε ελεύθερη πλάΖζ μέσα στον καύσωνα θέλετε σφιχταγκαλιάσματα, οΡέ ΟΥ.

Πεταμένες σαγιονάρες μονές, ξεβρασμένες από το κύμα, το ταίρι τους το έφαγε κάποιο αλλο κύμα, μαγιώ που επιπλέουν στους αφρούς, εις τους αφρούς της θάλασσας που η αγάπη σας κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, κουκούτσια από ροδάκινα, κεράσια και άλλα φλέγματα... Μ@λάκες την παλεύετε? 

Έχω απλώσει ψάθα, αφού πρώτα έχω δώσει μάχη με τον αέρα, εγώ να την στρώνω και αυτός να μου την ξεστρώνει επιδεικτικά, έχω τινάξει άμμο που έχει κάτσει πάνω της μετά από αμμοθύελλα, πάω να βάλω την κωΛάρα μου να ξεκουραστεί από την πάλη που εχω δώσει και νιώθω ένα κάτιΤΙ να με τσιμπάει στο κωλομέρι..

Μέχρι και μια ταβανόπροκα ΝΑΑΑ με το συμπάθειο ξέθαψα. Μ@λάκες πάτε καλά? Ξαναρωτάω.

Να παίζουμε κυνήγι θησαυρού τουλάχιστον, να θάψετε κάτι αξίας, να έχει ενδιαφέρον το παιχνίδι. Ένα χρυσό ρολόι, ένα Άι Φόουν 24, ένα πλέι σΤέισο βΆγκον πως τα λέτε αυτά τα κονσόλια που εθίζουνε, ένα εισιτήριο για ρέσκιου κέις σενάριο από τον κούκλο ναυαγοσώστη της βάρδιας.

Ά στα ΔιάΛα μεσημεριάτικα με συγχύσατε. 

Θυμηθείτε: ΟΧΙ ΣΚΟΥΠΊΔΙΑ, ΟΧΙ ΠΛΑΣΤΙΚΆ ΣΕ ΘΑΛΑΣΣΕΣ & ΑΚΤΕΣ. 

Πες μου ποι@ είσαι & τι κάνεις. ΤέλΛλος!

Θυμάστε που όταν ήμασταν παιδιά παίζαμε το " να σου πω ένα μυστικό αλλά μη το πεις πουθενά" και μέχρι να γυρίσεις την πλάτη σου, είχε μάθει μέχρι και ο περαστικός έξω από το σχολείο τα καθέκαστα? 

Ε λοιπόν δε πάει άλλο πχιά, θα σας πω ένα μυστικό. Κάποτε, αυτό εδώ το blog γνώριζε μεγαααααάλες δόξες. Περασμένα μεγαλεία, σαν τα σκουριασμένα πλοία... ή το άλλο που πάει κάπως έτσι: περασμένες μου αγάπες, όνειρΑ-Α-Α που σΒή.Σα.Νε παρα-πα-πάμ! 

ΝΑΑΑ οι αναρτήσεις και ΝΑΑΑ οι απηχήσεις και τα ριπόρΤΣ για τα μέρη από όπου με διαβάζανε, τις συσκευές που με παρακολουθούσανε, τους κρυφούς ακολούθους.. ΝτάΞ, φαντάζεστε εσείς τώρα τι κρυφοί φόλοουΕρς ακολουθούν μια Εν-τΖί βεβαίως-βεβαίως. 

Εποχές σε περιοδικά, ραδιόφωνα που όλοι έψαχναν να δουν ποια κρύβεται πίσω από την υπογραφή της Ng και τη λάΓνα φωνή του ραδιοφώνου! Μωρή τι ψωΝάρα που είμαι πανάθεμα μου ακόμα και τώρα μια 10ετία μετά! Φτου μου να μη με βασκάνω! (Μισό να πάρω μια φίλη στο χωριό να με ξεματιάσει & επανέρχομαι στη ροή μας. . . .)

. . . 

Λοιπόν εκεί κάπου, ενδιάμεσα μιας σχέσης που τραβιόμουν (τρελή καψούρα, σα να έχεις φάει μουσακά μεσάνυχτα, να έχεις πέσει τ'ανάσκελο για ύπνο και να ξυπνάς με καούρα στο στομάχι ψάχνοντας για σόδα στο ψυγείο ένα πράμα) .. λοιπόν εκεί..

Ξάφνου στα ριπόρτς βλέπω να με παρακολουθά ένα Aiφόουν Νο 183. Τότες τα Αιφόουνς δεν ήταν πολύ της μοδός ακόμη, για να καταλάβετε ήταν για τους πεΛούσιους ένα πράμα Και Μό.Νο.

Χωρίζουμε με το αίσθημα, γιατί βρε Μάνο, αχ θα σε μαλώσω, ΑΧ, και μου έρχεται εκ των υστέρων Θεία επιφοίτηση πως "το τεκνό από την Περσία που πιάστηκε στην Κορινθία" μόστραρε τότε στην παρέα ένα Άιφόουν πολύ προχώ μοντέλο του 2014 φερμένο από τα εξωτερικά, εδώ σε εμάς κυκλοφορούσε ακόμα το μοντέλο του 11 για να σας δώσω να καταλάβετε, τόσο πίσω ήμεθα..

Ε λοιπόν φίλοι μου, αυτό το Αίφοουν δε σταμάτησε ποτέ να με ακολουθά, να με διαβάζει και να αναζητά τα ποστ μου.

Βαγγέληηη εσύ? Παραδέξου το αγόρι μου με ποθείς ακόμα ταμάλα και ας με χώρισες στην Β δημοτικού επειδή δε σου έδινα εκείνο το στυλό με άρωμα αγριοτΣούτσουνου.. 

Πες μου επιτέΛους πΧι@ είσαι εσύ με αυτό το μονΔέλο Άιφόουν που τόσα χρόνια με ακολουθάς σιγανά και ταπεινά τΖιβαέρι μου! Χού αρ γιού μπέιμπι? Χού?! 

Πες μου, μη φοβάσαι, δε δαγκώνει, να σε μυρίσει θέλει!!!! 

Κάμ μπάκ

Κάνω κάμ μπάκ, κάμ μπάκ στον έρωτα σουυυ... μετά την ΆντΖελα, το τοτέμ της ελαφρολαϊκής σκηνής, η Νιόβη τΖί κάνει κάμ μπάκ, αγαπητό μου ημερολόγιο, κυρίες και κύριοι.. 

Και καθώς τα άπλυτα μου κατέκλυσαν το σπίτι ας βγουν πχιά όλα στη φόρα να ησυχάσουμε, να το κάψουμε το μαγαζάκι κυρ Στέφανε! 

Υλικό αρχείου ετών που περίμενε καρτερικά στην ουρά για να βγει, και daytime στόριΖ από τη ζωή μιας μάνας που κάποτε ήταν γυναίκα, μοντάρονται υπομονετικά προκειμένου να γίνουν απΛόουντ στο απαρχαιωμένο τούτο ιστολόγιο μάδερΦάκερς!

Spotless thoughts λοιπόν βερσιόν κολεΞιόν άνοιξη-καλοκαίρι 2023! 

Με λίγο περισσότερη σοφία, γιατί είμαι μια κυρία, περισσότερο άσπρο χρώμα (γιατί είμαι σε φάση αποτοξίνωσης από το μαύρο χρώμα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία) και όπως πάντα, αέρα αυτοσαρκασμού και χοΎμορ! 

Ά στα διΆΛα πχια! Βαρέθηκα να καταπιέζω τις σκέψεις μου σε κομιλφό περιτύλιγμα από φόβο για το τι θα πει ο κόσμος τώρα που έχω περάσει το κατώφλι και έχω γίνει μαμά με παιδιά, σκυλιά, γατιά και τα λοιπά και τα λοιπά!

Μη σας πω πως θα κάνω και λογαριασμό στα ΤικΤόκια να τρελάνω τα φίντς. Όχι, ΜΗ σας πω. Δεν σας το λέω, εντάξει. Δεν είμαστε για τόσα ξεφτυλίκια στην ηλικία μας θωρώ. "Σεμνά Σουλίτσα, σεμνααααά!" 

Stay tuned & keep smiling oRe! 

Dear “John”

Ο δικός μου “John”. Ένας άντρας με μούσκουλα στα μπράτσα, μπουτάρες γυμνασμένες υπέρ του δέοντος αλλά και κοιλίτσα τριαντάρη πατέρα, που θα ήθελε πολύ να συνεχίσει το cross fit αλλά τον κέρδισαν τα οικογενειακά βάρη που καλείται πλέον να σηκώσει.

Αγαπώ το χαμόγελο του. Αυτό το πλατύ χαμόγελο που ζωγραφίζεται στο πρόσωπο του, όταν ανοίγει την πόρτα του σπιτιού, το απόγευμα μετά τη δουλειά που γυρνάει, κουρασμένος και φορτωμένος με ψώνια για το σπίτι. Αυτό το χαμόγελο που έχει, την ώρα που βγάζει τα ψώνια από τις σακούλες, τα παραθέτει ατάκτως ερριμμένα, στο τραπέζι της κουζίνας και εξηγεί απολογητικά: «Πήρα καρότα, λάχανο, γιαούρτι, γάλα, τυρί μπλα μπλα μπλα.. όπως μου είχες γράψει στη λίστα… και μπλα μπλα μπλα… πήρα και ένα φυστικοβούτυρο και λίγα μπισκότα φράουλας και μερέντα για να σου κάνω pancakes, έτσι για τη λιγούρα και τη «σωστή» τη διατροφή!»

Αγαπώ τα χούγια του. Όταν ξεχνάει τα φώτα σε όλα τα δωμάτια του σπιτιού ανοιχτά και του φωνάζω πως «δεν δουλεύει ο μπαμπάς σου στη ΔΕΗ μωράκλα μου!» και εκείνος μου απαντάει με τόση αλαφρότητα «ναι, αλλά δουλεύει ο πεθερούλης μου όμως!!!». . . Όταν πετάει την ώρα που ξαπλώνει, τις κάλτσες του κάτω και το επόμενο πρωί τις κλωτσάει τάχα τυχαία, να κρυφτούν κάτω από το κρεβάτι και ύστερα ψάχνω εγώ σαν άλλος ναρκαλιευτής, με οδηγό τη μύτη μου, για βρώμικες κάλτσες με άρωμα ποδαρίλας!

Λατρεύω το mix & match και τους color-blocking ενδυματολογικούς συνδυασμούς που κάνει τα πρωινά πριν φύγει για δουλειά και ύστερα με ρωτάει «ταιριάζει ΑΥΤΟ το πάνω με ΑΥΤΟ το κάτω» ?! Περιμένει λίγα δεύτερα, κοιτάει το επικριτικό μου βλέμμα με τις γουρλωμένες ματάρες μου, που προ ολίγου ήταν ερμητικά κλειστές από τη νύστα, και χωρίς να πάρει απάντηση, μονολογεί «κατάλαβα!» και αλλάζει δείχνοντας φανερά συνετισμένος!

Και τα ξημερώματα, οοο είναι και κάποια ξημερώματα, που έχοντας παραφάει, ύστερα από κάποια νυχτερινή μας έξοδο, ροχαλίζει οσάν να ήταν κομπρεσέρ που παλεύει και δουλεύει υπερωρίες για να ανοίξει επιτέλους τον μετρό της Θεσσαλονίκης! Τότε είναι που τον αγαπώ ως το άπειρο και ακόμα παραπέρα! Ξυπνάω, τον σκουντάω μια-δυο φορές προειδοποιητικά λέγοντας του ότι ροχαλίζει, δείχνει παραδομένο, κοιμισμένο αετόπουλο στο…στρώμα και τότε… τότε εγώ βρίσκω ευκαιρία να γαργαλίσω τα τεράστια ρουθούνια του με τα ακροδάχτυλα μου και να πεταχτεί από τον λήθαργο του μουρμουρίζοντας εκνευρισμένος «μα γιατί με ξυπνάς?!» . . .

Με τρελαίνει ο τρόπος του να χειρίζεται τις ορμονικές μου «διακυμάνσεις», θα αποκαλούσα με κομψό τρόπο τις ψυχολογικές «διαταραχές» που με διακατέχουν μία φορά το μήνα, για περίπου πέντε ημέρες, αλλά και τις υπόλοιπες ημέρες του μήνα, που περίοδο δεν έχω αλλά την περιμένω και αυτό να ξέρετε, από μόνο του είναι άλλος παράγοντας αναίτιας πρόκλησης νεύρων!

Τον θαυμάζω για τις φορές που έχοντας νευράκια – τσαταλάκια, εκσφενδονίζω μοναχή μου μαξιλάρια καναπέ και εκείνος μένει ατάραχος στο βομβαρδισμένο σκηνικό, όπως οι πολεμικοί ανταποκριτές σε πόλεμο του Ιράν!

Ζηλεύω την «αέναη λιακάδα ενός καθαρού μυαλού», του μυαλού του, ένα μυαλό ιχθύ στο ζώδιο, μέσα στο οποίο ταξιδεύει καβάλα σε ένα ροζ – συννεφάκι όπου όλα πάντοτε είναι όμορφα, όλα είναι ωραία, καρφάκι δε μας καίγεται τι και αν ο κώλος μας θα φλέγεται!

Πως μπορώ να μην αγαπώ τον άντρα μου, που στα 10’ που μπορεί να τον αφήσω να ασχοληθεί με το μωρό για να κάνω μπάνιο, θα ξεκινήσει παίζοντας του ρομαντικο-κλαψομουνέιΚα love songs στην κιθάρα, θα το γυρίσει ξαφνικά σε Στόκα, Ξύλινα Σπαθιά, Τρύπες, Σιδηρόπουλο και θα τον βρω βγαίνοντας, τυλιγμένη στη μπουρνουζοπετσέτα μου, να του τραγουδάει χοροπηδώντας την «επιστροφή στη φύση» από ψόφιους κοριούς! Και ψέματα δε θα πω, χοροπηδάω και εγώ μετά μαζί του σα κατσίκι, φωνάζοντας «Βρήκε άλλη λύση, βρήκε άλλη λύση ροκάς πήγε και έγινε και ρούφαγε χασίσι» μπροστά στο παιδί, που σίγουρα απορεί αν η μαμά και ο μπαμπάς είναι έτσι εκ γεννησιμιού τους ή έχουν πάρει κάτι!

Συμπληρώνει τα υψηλά ποσοστά τρέλας που κυλούν στο αίμα μου και με τη σειρά μου καθαιρώ πλήρως το αξίωμα του ως μηδενιστή που κάποτε θεωρούσε ότι πρέσβευε. Αντ’ αυτού είμαι εγώ η κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του ιμπεριαλιστικού μηδενισμού και αυτός το κίνημα της αναγέννησης και του διαφωτισμού, του κλασικισμού και του ρομαντισμού μαζί! Με πιο απλά λόγια, είμαστε ο ένας το αλάτι και ο άλλος το πιπέρι στο φαγητό. Ο ένας το άσπρο και ο άλλος το μαύρο, ο «θέλω» και η «δε θέλω» μαζί. Και κάπως έτσι, κάνουμε μαζί αυτό το «θέλω & δε θέλω», αυτό το «έτσι και γιουβέτσι», αυτό το περίεργο κράμα στο οποίο ο ένας συμπληρώνει τα κενά του άλλου με τους εκ διαμέτρου αντίθετους χαρακτήρες και τα καθ’ όλα αταίριαστα και παράλληλα τόσο ταιριαστά ταπεραμέντα!

Προσπαθώ να ξαναδιαβάσω το κείμενο, έτσι για την ιστορία, πριν το δημοσιεύσω και χτυπάει το τηλέφωνο. Ο άντρας μου: «Αγάπη, που είναι το καλό μου το κουστούμι?»

Εγώ: «Στην ντουλάπα σου»

Άντρας εκνευρισμένος ελαφρά: «Δεν είναι, κοίταξα, πάω να δω στη δική σου»

Εγώ εκνευρισμένη φανερά: «Στη δική μου, αγάπη, αποκλείεται να είναι, γιατί εγώ τακτοποιώ τα ρούχα σου, δεν έχει λογική να είναι σε λάθος ντουλάπα το κουστούμι. Κοίτα καλύτερα στη δική σου, το είχα βάλει στην αριστερή μεριά μαζί με τα άλλα κουστούμια σου…»

(Σιωπή)

Άντρας μεταμελημένος «Ααα ναι το βρήκα»

Εγώ κεκαλυμμένα εκνευρισμένη: «Να, είδες, δε σου μίλαγε το άτιμο, έπαιζε κρυφτό».

Άντρας με ύφος πλήρους άγνοιας «Και οι κάλτσες μου?»

Εγώ με ύφος πλέον ειρωνείας «Πήγαινε στην κουζίνα.. Πήγες?.. Ωραία, άνοιξε το δεύτερο συρτάρι.. το άνοιξες?»

Άντρας με πλήρη άγνοια της ειρωνείας « Εδώ έχει φάρμακα και βιταμίνες, κάλτσες δε βλέπω»

Εγώ απροκάλυπτα εξαγριωμένη « Θα βαρέθηκαν το μέρος, θα περπάτησαν και θα έφυγαν αγορίνα μου, είναι δυνατόν οι κάλτσες σου να είναι στα συρτάρια της κουζίνας? ? ? ?»

Και σε αυτό το σημείο, καταλαβαίνετε η υπομονή μου εξαντλήθηκε έγινα χείμαρρος και στόλισα τον άντρα μου για την πλήρη αδυναμία κριτικής σκέψης που έχει ώρες – ώρες όταν γυρνάει κουρασμένος από τη δουλειά, ωστόσο εντάξει, μεταξύ μας τώρα να ξέρετε, ακόμα και γι’ αυτό τον αγαπώ!

Γιατί? Εμπιστοσύνη με κλειστά τα μάτια, λατρεμένοι μου! Εμπιστοσύνη και αλαφρότητα αβάσταχτα σφιχταγκαλιασμένες μαζί, σε βαθμό που μια μέρα θα παίξουμε όλοι μαζί το «πετάει – πετάει ο γάιδαρος» και ο άντρας μου θα πει απερίσκεπτα «ΠΕΤΑΕΙ!»

Μα πέρα από τα αστεία, αυτό το πλάσμα το αγαπώ γιατί με έμαθε να αγαπώ και να συγχωρώ, να αντιδρώ μα και να υποχωρώ και γιατί το παραδέχομαι, ε ναι! Είμαι βιτσιόζα ταμάλα βρε αδερφέ, και γουστάρω την αναζήτηση της χαμένης κάλτσας, το μεταμεσονύχτιο ροχαλητό, την ακαταστασία του, την αφηρημάδα του, τις απρόσμενες αφίξεις γλυκών και άλλων θερμιδογόνων λιχουδιών στο σπίτι, τα τηλεφωνήματα με τις άστοχες ερωτήσεις, τα ρομαντικά τραγούδια που καταλήγουν σε ήχους Πίτσας Παπαδοπούλου, Τερλέγκα, ελαφρο-λαϊκών, δημοτικών, hard rock, jazz και όπερας μαζί. Γουστάρω κάθε τι αταίριαστο που έχει και είναι κόντρα σε εμένα, τόσο ταιριαστά!

Mix & match my dear, cause I love you so much!  

*Το εν λόγω κείμενο φοριέται ταιριαστά ή μη, με ένα τραγούδι από Πυξ-Λαξ που άκουσα πρόσφατα να τραγουδάει το alter ego μου, την ώρα που μπανιαριζόμουνα και είχε την ψευδαίσθηση πως δεν ακουγόταν! Ένα τραγούδι που γουστάρω όσο και τη φωνάρα του όταν το "εκτελεί"!

"Johnίκο", σ' αγαπώ ρε, για όσα όμορφα και όσα δύσκολα περνάμε κάθε μέρα μαζί! Γιατί "αν δεν υπάρχει απόσταση πως θα σε πλησιάσω?" όπως λέει και ο Ξυδούς...