Το επόμενο βήμα...

Πάνε..7-8 χρόνια από τότε που έχεις να διαβάσεις μία ιστορία μου, μια από αυτές που έγραφα για να γελάει όλη η παρέα. Η κατάσταση, τώρα, είναι διαφορετική το βλέπεις, δεν σου γράφω για να σε  κάνω να γελάσεις αλλά να σε προβληματίσω... Θα μου πεις, «λίγα σκέφτομαι μόνη μου,εσένα περίμενα!». ΝΑΙ το ξέρω, δεν έχω κολλήσει με τη Ferrari μου όπως τότε, δεν σε γράφω, σε ζω, σ’ακούω, σε κατανοώ απόλυτα... και έχω να σου πω πως ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ! Ασ’το πάρουμε απ την αρχή λοιπόν,για να μη βασανίζουμε άλλο και τον viewer...

Ήμασταν σχολείο, ακόμα, όταν έβγαζα το κινητό μου κρυφά για ν’απαντήσω σε μήνυμα σου, πάντα τη δεύτερη ώρα, γιατί την πρώτη.. ήταν ακόμα πρωί! Απλά σχολιάζαμε, λέγαμε αστεία να περάσει η ώρα μας ευχάριστα...μέχρι εκείνο το κατασκεύασμα που λεγόταν κουδούνι να χτυπήσει... Ήταν τόσο ενοχλητικός ο ήχος του αλλά στ αυτιά μας έφτανε σαν γλυκιά μελωδία του Μιχαλάκη...(εκείνη τη σεζόν με ανέβασες πρώτη φορά στον Λυκαβητό για χάρη του και από τότε περιμένουμε τον Σεπτέμβρη,όχι για τα γενέθλια σου, «οργανωτικό» Παρθενάκι...αλλά για να δηλώσουμε Καλοκαίρι-τέλος-είμαστε ακόμα σκ@τ@..!  Πώς τυχαίνει πάντα??)
Μακρηγορώ, που θα μου έλεγε κάποιος ακούγοντας με να τον ζαλίζω για promotion και δεν μπαίνω στο ζουμί του story.

Ελεύθερα παιδιά και οι δύο, περιμέναμε κάτι καλό, κάτι που θα μας πέρναγε στο επόμενο στάδιο.. της ενηλικίωσης! Μάλλον βιαζόσουν... είχες ένα χρόνο να διαβάζεις τις ιστορίες μου, σε χαρτί τότε και όχι σε blog, χαρτί μπλέ τετραδίου... αξία ανεκτίμητη! Όταν, λοιπόν, το διάβασμα ολοκληρώθηκε, έκανες το πρώτο ταξίδι με τους φίλους σου...οι καλύτερες διακοπές αναμφισβήτητα για πολλούς λόγους.

Ο κύριος με το τόξο... σου πέταξε και σένα το corneto σου, όπως  άκουγες και έβλεπες τόσα χρόνια σε χολυγουντιανές ταινίες... Ερωτεύτηκες σε καλοκαιρινές διακοπές... τι καλύτερο?!! Κάνεις από  μέσα σου μια ευχή και λες...να κρατήσει και μετά τις διακοπές... και ναι! Ο Μεγάλος Θεός σου κάνει τη χάρη...emoticon με καρδούλες και χαμογελάκια σε χαρακτηρίζουν! Σοβαρεύεις άμεσα γιατί καταλαβαίνεις οτι απένατι σου δεν στέκεται ο πέφτουλας του καλοκαιριού αλλά ο «έντεχνος»του χειμώνα,αντιλαμβάνεσαι οτι έχετε κοινά και όπως σχεδόν σε όλες τις σχέσεις κολλάς στο μέλι του πρώτου καιρού.

Η συνέχεια, λαμπρή. Ποια γυναίκα δεν θα θέλε δίπλα της κάποιον με γούστο, κάποιον που να κοιτάει εσένα και όχι τη μπάλα στις 21.45? .. Εντάξει, εδώ, κάνε και μια υποχώρηση, ένας άνδρας που στα δίνει όλα θα μπορούσε να να δει τον αγώνα  στον καναπέ σου την ώρα που εσύ ετοιμάζεις κάτι γ΄ αυτόν,γιατί πριν θυμώσεις θυμήσου...μπάλα είναι κ κρατάει περίπου 2 ώρες. Είσαι ευτυχισμένη, σε αποδέχεται η παρέα του και τούμπαλιν, έχεις δέσει το συρματόσκοινο στη μέση σου και ετοιμάζεσαι να σκαρφαλώσεις στο ροζ συννεφάκι..ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ!

Θα πρεπε να γνωρίζεις ότι κανεις δεν σου εγγυήθηκε οτι τα πραγματα θα παραμείνουν έτσι και η τροπή που θα πάρουν δεν είναι πάντα θετική. Οι πρώτες εντάσεις είναι πλέον γεγονός,οι πρώτες ανασφάλειες επίσης...δεν σε φοβίζουν,όμως γιατι γνωρίζεις ότι μια υγιείς σχέση έχει τουλάχιστον 2 συστατικά και δεν είναι άλλα απ΄τη σεξουαλική δραστηριότητα και τους τσακωμούς-καυγάδες.Θέλω να σταθώ στο τελευταίο,η συχνότητα είναι το ζήτημα και το πόσο σε ζημιώνουν ψυχολογικά. Όταν έχεις μια σχέση που ξεπερνά το deadline των 2-2,5 χρόνων, παίρνεις την απόφαση.. «μένω ή φεύγω». Δεν είναι εύκολο, είναι θέμα συνήθειας, αγάπης.. .Αλλά ο έρωτας γιατί δεν αναφέρεται? θα σου πω ευθύς αμέσως... Έχει χαθεί, το ξέρεις μέσα σου, αλλά δεν θες να παραδεχτείς ότι συμβαίνει σε σένα δυστυχώς. Παίρνεις λοιπόν την απόφαση και κάνεις τον Σταυρό σου! Το επόμενο βήμα σε περιμένει...

Ωστόσο, μάλλον, ξεγελιέσαι! Δεν ήξερες, δεν ρώτησες! Το επόμενο βήμα δεν είναι πάντα σκαλοπάτι ανοδικό η’ανελκυστήρας που οδηγεί στην κορυφή του ουρανοξύστη αλλά... και στο υπόγειο! Υπερβάλω αλλά είναι εμφανές, είσαι πλέον μ’ένα άτομο που δεν έχετε κάτι κοινό και οκ, έζησες τα μέλια που αναφέραμε προηγουμένως,αλλά απο κει και πέρα τι???! Όλοι απορούμε... Για 2 χρόνια, εσύ συνεχίζεις, είσαι με ένα αγόρι που σου προσφέρει απλόχερα τη στεναχώρια και έχεις ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανε εκείνος κάτι για σένα.Η ιστορία επαναλαμβάνεται πιο ρεαλιστική από ποτέ! Βρίσκεσαι πάλι στη δύσκολη θέση να βγάλεις άλλον έναν απ τη ζωή σου.Ξέρω πως νίωθεις.. «πάλι εγώ η κακιά,που δεν μπορεί να στεριώσει με κανέναν» αλλά σ΄άυτη τη περίπτωση έκανες ό,τι μπορούσες και μεταξύ μας έδωσες πολλές ευκαιρίες.’Αλλο ένα βήμα?

Κάπου εδώ αρχίζεις και συγκρίνεις... Ποιά σχέση ήταν καλύτερη? Γιατί χώρισα αυτόν που έκανε τα πάντα για μένα και δυσκολεύομαι τώρα που αυτη η σχέση δεν τραβάει? Μήπως να γυρίσω στο παρελθόν? Και μέσα σ’όλα αυτά έχεις και την «εργασία και χαρά» που πραγματικά... αυτή θα την χώριζες απ’τη πρώτη μέρα πολύ απλά γιατί δεν έχεις κανένα ενδοιασμό πέρα του οικονομικού! «Άρε μάνα» λες και θυμάσαι και εκείνη να σου λέει «βούτα τη γλώσσα μες το μυαλό σου πριν πεις οτιδήποτε!» Όλα σου πάνε στραβά και ήρθε η ώρα που εσύ αποφασίζεις...για σένα και μόνο!

Κάνεις το επόμενο βήμα ή μένεις στάσιμη φοβούμενη ότι αυτο θα σε οδηγήσει ξανά στο υπόγειο?? Έχω να σου πω ότι έχεις την ευκαιρία να ξεφύγεις μακριά από το παρελθόν, ΑΡΠΑΞΕ ΤΗΝ! Η ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ...ΒΑΖΕΙΣ Κ ΒΓΑΖΕΙΣ ΟΠΟΙΟΝ ΔΕΝ ΣΟΥ ΚΑΝΕΙ...και για να μη σου κάνει σημαίνει ότι κάτι δεν γίνεται κάλα μαζί του,φταις δεν φταις!

Θα είμαι εδώ να περιμένω τη κινησή σου και αυτη τη φορά δεν θ ασχολούμαι με τη Ferrari μου!


*written by B. !

Σύννεφα από καπνό..

Ξενύχτησα χθες.. Είχα πιει πολλούς καφέδες. Ξέρεις, έχω αυτό το κακό συνήθειο να πίνω καφέ μέχρι και στις 9 το βράδυ , όταν είμαι σπίτι και δεν έχω άγχος να κοιμηθώ νωρίς, για να ξυπνήσω την επόμενη νωρίς..
Έτσι καθόμουν ως αργά μόνη στο άδειο μου σπίτι. Ήταν από τις  φορές που είχα ένα σπίτι ολόδικό μου. Με μια κούπα γεμάτη καφέ, στο χέρι, περιφερόμουν από δωμάτιο σε δωμάτιο. Μία δοκίμαζα κατά πόσο οι καναπέδες στο καθιστικό και στο σαλόνι ήταν άνετοι. Μετά σκαρφάλωσα σα παιδί στο νεροχύτη της  κουζίνας για να δω έξω από το μεγάλο παράθυρο που βρισκόταν ακριβώς από πάνω του, τη θέα του μικρού δρόμου και των βουβών πολυκατοικιών.  Ύστερα , ένιωσα μια ασυγκράτητη υπερένταση και τα πόδια μου με οδήγησαν στο πιάνο. Εκεί σειρά πήραν τα χέρια μου που όμως έχουν μοιάσει πολύ τελικά σε εμένα. Ξεροκέφαλα και ανυπάκουα, δεν έκαναν ότι τους έλεγα. Αρνιόντουσαν πεισματικά να συμμορφωθούν με τις εντολές μου. «Αϊ στο Διάολ..» φώναξα δυνατά αλλά δεν τελείωσα τη κουβέντα. Ίσως από φόβο. Όταν είμαι μόνη μου στο σπίτι για μέρες, ξυπνάνε τα φαντάσματα του σαλονιού και αν με ακούσουν να βρίζω ή να φωνάζω δυνατά τις κακές σκέψεις μου, με εκβιάζουν ότι θα σπάσουν τις αλυσίδες τους και θα με κυνηγήσουν.

Δεν ήθελα να τα προκαλέσω . Ξέρεις πως τους φοβάμαι εγώ τους μπαμπούλες και τα φαντάσματα!  Έπιασα ξανά την κούπα με το καφέ μου, ήταν νομίζω 10παρά το βράδυ. Είχα αφήσει την τηλεόραση ανοιχτή μήπως έπαιζε τίποτα της προκοπής και ξεγελούσε λίγο το ανήσυχο μυαλό μου, αλλά Σάββατο βράδυ μάλλον δεν είναι και η καλύτερη παρέα για τους φίλους σπιτόγατους, αυτό το κονσερβοκούτι.

Νεύρα. Πολλά νεύρα για το τίποτα. Μια ανησυχία που δεν ήθελα να εξηγήσω. Γιατί προσπαθώ ακόμα να «ξεχάσω».  Βέβαια θα μου πεις, πώς να μην έχω νεύρα όταν πίνω συνέχεια καφέ. Και εγώ σου λέω, δεν φταίει ο καφές για τα νεύρα μου. Άλλα μου φταίνε. Μου φταις εσύ που μου γλίστρησες έτσι από τα χέρια. Μου φταίει που « ένα πρωί είχα πάει για ψώνια στα μαγαζιά, έβγαλα για λίγο το αγαπημένο μου τζιν για να δοκιμάσω ένα άλλο , βγήκα να με δω στον καθρέφτη και όταν ξαναμπήκα για να σε φορέσω σε είχαν κλέψει». Μου φταίει που πάντα μου γκρίνιαζες όταν με είχες και αρνιόσουν να πετάξεις μαζί μου στα ρόζ συννεφάκια μου από φόβο μη σε ρίξω.  Να ξέρεις ρε γαμώτο, εγώ συννεφάκια ροζ δεν έφτιαχνα ποτέ πριν από σένα ούτε θα ξαναφτιάξω ποτέ. ΠΟΤΕ. Δεν θέλω, δεν μπορώ και δεν χρειάζεται. Είμαι καλά τώρα εδώ κάτω, προσγειωμένη από την ανώμαλη πτήση μου , να ψάχνω τις «αποσκευές» που έχασα στο ταξίδι..

«Εκεί που ήσουν , ΕΙΜΑΙ και εδώ που είμαι… θα έρθεις..» Θα έρθεις όμως? ΟΧΙ, δεν θα έρθεις μου λες ψέματα, όπως ψέματα ήξερες να μου λες χρόνια τώρα. Και εγώ είχα μάθει να χρησιμοποιώ ψέματα βέβαια, γιατί δεν άντεχα να δω το πόσο σε αγαπάω. Βλάκα, ηλίθιε, τυφλέ, ανώριμο πλάσμα, μπούφος μια ζωή. Σου είχα πει: Πάρε με να φύγουμε μακριά, μόνο εμείς οι 2.. Δεν ήθελες. Αν ήθελες θα το είχες κάνει. Φοβήθηκες. Η αγάπη θέλει ρίσκο και εγώ ήθελα να «κάνουμε μαζί bungee jumping δεμένοι στο ίδιο σκοινί.» Εσύ τα φοβόσουν αυτά και τελευταία στιγμή έπεσα μόνη μου από τη γέφυρα. Προσπάθησα να σε κρατήσω, να έρθεις μαζί μου, σε έσφιγγα από το μακώ μπλουζάκι που φορούσες, όμως εσύ αρνιόσουν να πέσεις. Μου έπιασες το χέρι και με κοίταξες μόνο χωρίς να μου πεις τίποτα. Είχα καταλάβει. Έκλεισα τα μάτια μου και άρχισα να πέφτω μόνη στο κενό. Άκουγα τον αέρα να σφυρίζει δυνατά στα αυτιά μου και σε κλάσματα δευτερολέπτων βρέθηκα βυθισμένη πολλάααα μέτρα κάτω από το νερό, χωρίς αναπνοή. Προσπαθούσα να ανέβω στην επιφάνεια, να πάρω μια λαίμαργη ανάσα, δεν είχα οξυγόνο στα πνευμόνια μου. Ένιωθα το μυαλό μου να μουδιάζει και τις αισθήσεις μου να χάνονται..»

Ακόμα Σάββατο βράδυ είναι, περασμένες 12 και προσπαθεί ένας χοντρός κύριος να μου πουλήσει συσκευή για απώθηση κατσαρίδων , στην τηλεόραση. Είναι αργά για να πάρω να τους παραγγείλω 2-3 συσκευές, ξέρεις πως φοβάμαι και τις κατσαρίδες. Πάω στο δωμάτιο μου , ανοίγω το πρώτο συρτάρι του γραφείου μου και βρίσκω στο βάθος κρυμμένο τον καπνό μου. Εύχομαι να μην έχει χάσει το «άρωμα» του. Τον είχα σφραγίσει τόσο καλά την τελευταία φορά, ήξερα πως θα αργήσει η επόμενη, που θα έμενα μόνη για να στρίψω ένα τσιγάρο.  Καφές και τσιγάρο στη 1 το βράδυ, ακούγεται τρελό αλλά εγώ μπορώ να το κάνω. Γιατί ποιος είπε ότι εγώ δεν είμαι τρελή? Τώρα κύλαγαν 2 καταραμένες ουσίες στο αίμα μου. Καφεΐνη και νικοτίνη. Τέλεια. Μόνο εσύ λείπεις το ξέρεις? Σίγουρα αν ήσουν εδώ θα σου είχα παραγγείλει κινέζικο, που ξέρω ότι σε πειράζει καμιά φορά, αλλά εγώ θα το έπαιρνα και δεν θα μου χαλούσες χατίρι. Μετά θα καθόμασταν σκασμένοι από το φαί στον καναπέ και θα χουχουλιάζαμε (. . .) Μου λείπεις ρε γαμώτο. Απεγνωσμένα. Άρρωστα. Ξέρω ότι ο κόσμος να χαλάσει , στα επόμενα χρόνια της ζωής μου μόνο τυχαία μπορώ να εύχομαι να σε συναντήσω. Και αυτή η ευχή μου γίνεται εφιάλτης, αφού τρέμω στην ιδέα ότι μπορεί να σε συναντήσω με.. το «άλλο σου μισό.» Μαλακίες. Με όποια και να είσαι τώρα ή μετά από χρόνια, το  άλλο σου μισό είμαι και θα είμαι εγώ. Και εσύ είσαι το δικό μου. Και θα είσαι. Μη νομίζεις ότι θα ξανακάνω αυτά που κάναμε, με άλλους. Ο ένας μου ξυνίζει, ο άλλος μου βρωμάει. Σε όλους ψάχνω αυτό το γαμημένο κάτι που βρήκα σε σένα και δεν ξέρω τι στον κόρακα ήταν. Είσαι αυτό το κωλόπαιδο που αγάπησα και μίσησα.

Θέλω να νομίζεις ότι είμαι τέλεια, ότι έχω βρει επιτέλους κάτι άλλο να ασχοληθώ , αλλά ξέρω δεν είσαι βλάκας, είμαι σίγουρη δηλαδή πως τώρα ξέρεις πόσο βασανίζομαι. Να σου πω την αλήθεια, πιστεύω χαίρεσαι κιόλας. Αυτό δεν ήθελες πάντα? Να με βλέπεις να στεναχωριέμαι? Και μετά σου λένε «αγάπη». Αγάπη και κουραφέξαλα. Να τις βράσω τις αγάπες μωρέ, άμα είναι όλες να μου θυμίζουν εσένα. Τις προάλλες είχα πάρει το αμάξι και ερχόμουν προς τα εσένα. Όχι για να σε πάρω να κατέβεις απλά για να θυμηθώ τη διαδρομή που είχα καιρό να κάνω. Ήταν αργά το βράδυ. Όλα συνηγορούσαν για να μην έρθω, εγώ όμως το χα βάλει πείσμα. Μέχρι που τράκαρα. Αλλά δεν το έβαλα κάτω, η ηλίθια, μετά από λίγο συνέχισα με κατεύθυνση προς τα εσένα. Και ήταν , σχεδόν στα μέσα της διαδρομής, μια στιγμή που δεν θυμάμαι καθόλου. Ήταν σα να μην την έζησα ποτέ. Απλά βρέθηκα στο αντίθετο ρεύμα και είδα ένα αμάξι να έρχεται κατά πάνω μου και να κορνάρει –σα να με έβριζε  που βρέθηκα στο δρόμο του. Δεν ξέρω ποιος το έκανε αυτό, ποιος δεν με άφησε να έρθω. Ξέρω όμως ότι ήθελα να ξεράσω . Γύρισα πίσω και είπα πως «ήρθα».

Τώρα το τσιγάρο μου τελειώνει. Νομίζω τελικά ήταν καλός φίλος για τον καφέ που τίναζε τόση ώρα τα νεύρα μου μάλλον από βαρεμάρα.
Είναι  3 παρά τα ξημερώματα, η τηλεόραση συνεχίζει να παίζει αηδίες και επειδή δεν θέλω να στοιχειώνεις άλλο τις σκέψεις μου διατάζω το μυαλό μου να σε διαγράψει.
“request confirmed” “request confirmed” “request confirmed”           

Νομίζω είμαι εντάξει τώρα, κάθε φορά που θα προσπαθείς να μου κυριεύσεις το μυαλό , βρήκα τελικά τρόπο να σε δαμάζω.
Πηγαίνω στο δωμάτιο μου και βάζω τη μουσική στο τέρμα. «Αϊ στο ΔΙΑΟΛΟΟΟ» φωνάζω και περιμένω να δω αν θα βγει κανένας μπαμπούλας από την ντουλάπα. Τίποτα.
Μου το είχες πει κάποτε, ότι πιστεύω σε ανοησίες και δεν υπάρχουν φαντάσματα.
Έχεις δίκιο..
Α, δεν σου είπα. Μετά την ελεύθερη μου πτώση από την γέφυρα, κατάλαβα ότι δεν φοβάμαι την μοναξιά . Περισσότερο φοβάμαι αυτούς που μου υπόσχονται πως θα είναι δίπλα μου και δεν θα με αφήσουν αλλά τελικά μια μέρα «ξεχνάνε» τα λόγια τους και γυρνάνε εύκολα σελίδα.
Και φοβάμαι αυτούς που ξεχνούν , γιατί μαζί με τα ανούσια που διαγράφουν, τους διαφεύγουν και οι πιο όμορφες στιγμές της ζωής τους. Εγώ, πίστεψε με, δεν ξεχνάω τίποτα, τα έχω όλα γραμμένα και στο μυαλό μου και στα χαρτιά μου και εδώ. Μεγάλη μου σκασίλα για το ποιος θα τα διαβάσει , τι θα σχολιάσει και αν θα ξυνίσει τη μουτσούνα του ή δεν θα μου ξαναμιλήσει. Είμαι αυτή που είμαι και δεν θα αλλάξω για κανέναν..

Επίσης ξέχασα να σου πω ότι αύριο πρωί-πρωί θα πάρω στο telemarketing να παραγγείλω 5-6 εντομοαπωθητικά για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο. Κατσαρίδες γιόκ, έλεγε ο κυριούλης. Εγώ τον πιστεύω, στο κάτω-κάτω δεν χάνω τίποτα να δοκιμάσω. Αν εμφανιστεί κανένα «τέρας» ποιος θα μου το σκοτώσει? Εσύ? «Δεν νομίζω Τάκη»..

 Και μιας και τα λέμε όλα, γιατί η ειλικρίνεια είναι πάνω απ’ όλα , κάποια στιγμή όταν θα καταφέρω να αγγίξω έστω και για μια στιγμή τα όνειρα μου, τότε θα σε «ενοχλήσω» και θα σου στείλω μια ανώνυμη πρόσκληση στο σπίτι, για εσένα και.. την μελλοντική οικογένεια σου. (Να το θυμάσαι. ΕΓΩ θα είμαι.)  Για να σου αποδείξω μετά από πολλά χρόνια , τι ήταν αυτό που κάποτε από βλακεία σου έχασες και απαρνήθηκες. Για να δεις ότι μπορεί «να άφησα το καναρίνι μου ελεύθερο , να φύγει από το κλουβί του» .. Ότι μπορεί να μου λείπει το «τραγούδι» του, που επί χρόνια άκουγα κάθε μέρα αλλά... Χαίρομαι που ξέρω ότι «είναι τώρα κάπου αλλού, ελεύθερο από τα δεσμά μου και χαρούμενο. Και ότι μπορώ να πετάξω και εγώ ψηλά, ελεύθερη για να κυνηγήσω ΆΣΠΡΑ όνειρα…»

  

Σκύλες της λύσσας, ξαμολυθείτε !

Πολλοί απορούν γιατί επιλέγω να έχω περισσότερες παρέες με αγόρια παρά με κοπέλες.

Νομίζουν πως πρόκειται για κάποια ανασφάλεια προς το όμοιο φύλο, ή ακόμα περισσότερο για μια δυσανεξία στον ανταγωνισμό με άλλες γυναίκες..
Τότε είναι που γελάω με αυτή την «φιλοσοφημένη» τους εξήγηση και μπαίνω στη διαδικασία να τους εξηγήσω τον απλό λογικό συλλογισμό μου, με αποτέλεσμα στο τέλος να συμφωνούν μαζί μου..!

Αγαπημένοι! Όχι.. Δεν έχω καμία αλλεργία στις γυναικείες παρέες, ούτε τρέμω στην σκέψη μήπως μεταξύ άλλων κοριτσιών , ο πιθανός μου πρίγκιπας δυσκολευτεί να με διακρίνει.
Δεν φοβάμαι μήπως τα γοβάκια μου γυαλίζουν λιγότερο από των άλλων , ούτε αν μια τούφα στα μαλλιά μου δεν είναι τόσο τέλεια ισιωμένη σε σχέση με τις χαίτες των  «φιλενάδων » μου.
Γιατί πολύ απλά γνωρίζω ότι ο αληθινός πρίγκιπας, όταν θα έρθει , θα διαλέξει μια «σταχτοπούτα» για να την κάνει «πριγκίπισσα» και αν πρόκειται μάλιστα για σοβαρό και ώριμο άτομο, ΔΕΝ θα επιλέξει , μεταξύ γυναικών, αυτήν που είναι περισσότερο «λατέρνα*» ! (* όπως συνηθίζω να αποκαλώ τις σημαιοστολισμένες γυναίκες που φοράνε την πούλια και τον αυγερινό πάνω τους προκειμένου να τις παρατηρήσει  το επίδοξο θύμα τους!!! )

Προτιμώ όμως την παρέα των αντρών γιατί οι σχέσεις μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας είναι πιο ξεκάθαρες. Γιατί? … Γιατί με απλή λογική τα πράγματα μεταξύ τους έχουν ως εξής:

1) Άντρας: Γουστάρει κοπέλα,
    Κοπέλα: Γουστάρει άντρα
Αποτέλεσμα: Η παρέα τους μετατρέπεται σε σχέση


2) Άντρα: Γουστάρει κοπέλα,
   Κοπέλα: ΔΕΝ γουστάρει άντρα
Αποτέλεσμα: α/ Μένουν φίλοι με τον καιρό (αφού ξεχαστεί η .. κάψα)
                        β/ Χωρίζουν ήρεμα και πολιτισμένα τα τσανάκια τους

3) Κοπέλα: Γουστάρει άντρα,
    Άντρας: ΔΕΝ γουστάρει κοπέλα
Αποτέλεσμα: *ότι και στην περίπτωση 2.

4) Άντρας: ΔΕΝ γουστάρει κοπέλα,
    Κοπέλα: ΔΕΝ γουστάρει άντρα
Αποτέλεσμα: Μένουν από την αρχή φίλοι, αφού είναι ξεκαθαρισμένη η κατάσταση μεταξύ τους.

 Ας υποθέσουμε τώρα ότι έχουμε να κάνουμε με μια σχέση μεταξύ δυο γυναικών.
Έστω «Μαρία» φίλη με «Σοφία». Και έστω πως  η Σοφία είναι εμφανισιακά και υποκειμενικά μιλώντας πάντα, ένα level καλύτερη από τη Μαρία, σύμφωνα με κάποια κριτήρια τόσο των γυναικών όσο και των αντρών.
Εδώ τίθεται το ερώτημα τι γίνεται σε περίπτωση που στην γυναικεία φιλία επεισέρθει  ο παράγοντας «άντρας»;;;

1) Μαρία γουστάρει Γιώργο. Αλλά Γιώργος γουστάρει Σοφία. Άρα Μαρία ζηλεύει Σοφία γιατί της «έκλεψε» το αγόρι.
*Έλα όμως που η Σοφία δεν κούνησε την ουρά της και ο Γιώργος έπαθε τον ντουβρουτζά του , κεραυνοβόλα.

2) Σοφία βρίσκει αγόρι και αρχίζει να βγαίνει πιο συχνά μαζί του με αποτέλεσμα :
   α/ να μειώνει τις πολύωρες συναντήσεις με Μαρία , άρα εδώ και πάλι η Μαρία αρχίζει να ζηλεύει.
   β/ Να προσπαθεί να συνδυάσει την Μαρία και το αγόρι της σε κοινές εξόδους. Με αποτέλεσμα η Μαρία να αισθάνεται ότι κρατάει το φανάρι ή να μεμψιμοιρεί που η γκαντέμω η τύχη δεν της έφερε ένα αγόρι στα «πόδια» της!
*και σε αυτή την υποπερίπτωση , Μαρία ζηλεύει ενδόμυχα Σοφία.

κλπ..κλπ… Παραδείγματα με Μαρίες υπάρχουν πολλά.


Για να μην διυλίζουμε τον κώνωπα, το θέμα είναι ένα. Πως έχω βαρεθεί να συναντάω κομπλεξικές Μαρίες που ζηλεύουν όλη την ώρα και μπαίνουν στον φαύλο κύκλο της σύγκρισης της εμφάνισης ή της προσωπικότητας τους, μαζί μου.   Όχι γιατί πιστεύω πως υπερτερώ έναντι αυτών, απλά, πώς να το κάνουμε;;;;; Είμαι θερμή υποστηρίκτρια της ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΟ-ΝΑ-ΔΙ-ΚΟ-ΤΗ-ΤΑΣ του κάθε ατόμου επομένως βρίσκω το αίσθημα της ζήλιας σας βαρετό , πληκτικό και άκρως ανούσιο. 
 Αν το αγόρι που χεις δίπλα σου αγαπητή καρακαημένη κοπελιά, είναι επιρρεπής σε πολυγαμικές εμπειρίες (κοινώς πέφτουλας-σαβουρογάμης ή ότι συνεπάγεται ένας άντρας με τα μυαλά στα κάγκελα και τα μάτια στα περαστικά φουστάκια των προκλητικών κορασίδων) , θα «στα φορέσει» θες δεν θες, σ’αρέσει δεν σ’αρέσει. (θα σε κάνει τάρανδο δηλαδή, θα σε κερατώσει ρε παιδί μου ,αν θες να το ακούσεις ευθέως). Δεν θα περιμένει τη φίλη σου ή κάποια κοπέλα που θεωρείς ως αντίζηλο από το στενό κοινωνικό σου περιβάλλον.

Για να μην κουράζω και εσάς και κουράζομαι και εγώ, προς γνώση σας, αγαπητές μου, οι γονείς μου , μου έμαθαν να μην τρώω φαγητό από ξένα πιάτα, ούτε να κλέβω τα πράγματα των άλλων.

Επομένως, ΠΟΤΕ δεν θα έβαζα τον εαυτό μου στην λογική της ύπουλης αποπλάνησης του εκάστοτε αγοριού σας.
Λυσσασμένες, όσες δεν μπορούν να βάλουν φρένο στον εγωισμό και την ωραιοπάθεια τους και καταλήγουν να την «πέφτουν» σε αγόρια φιλενάδων τους.

Επίσης, σκέτα κουτορνίθια είναι και αυτές που φοβούνται ότι  θα μπορούσα να κάνω τα γλυκά μάτια στο αγόρι τους με σκοπό να ηδονίσω τον «καταπιεσμένο» , κατ’αυτές, ναρκισσισμό μου!

Σας ενημερώνω πως η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ μου δεν συναντιέται με τη δική σας κατινιά και ανασφάλεια.
Μάθετε επιτέλους να πιστεύετε στον εαυτό σας και πετάξτε στα σκουπίδια τις ανασφάλειες σας αντί να προδίδετε τις γυναικείες φιλίες σας για χάρη ενός Δον Ζουάν.


Μπορεί απλά να έχω συναντήσει ακατάλληλες «φίλες» που δεν ξέρουν τι θα πει φιλία, εμπιστοσύνη και αξιοπρέπεια ή αλληλοσεβασμός.
Κάτι τέτοια άτομα σαν εσάς, που κάνετε σαν κλώσες σε κοτέτσι που υπάρχει μόνο ένας κόκορας, με κάνουν να πιστεύω πως μια φιλία με το αντίθετο φύλο είναι σίγουρα πιο ειλικρινής και ξεκάθαρη.
Προτιμώ να χάνω από δίπλα μου άντρες φίλους επειδή ή εγώ ή αυτοί δεν μπόρεσαν να κατευνάσουν το αίσθημα της «έλξης του αντίθετου φύλου»  παρά να χάνω φίλες που πούλησαν τη σχέση μας λόγω ζήλιας ή ανασφάλειας.

Η απογοήτευση μου για την σκληρή πραγματικότητα δεν με κάνει αδύναμη, για όσους αναρωτιούνται ή κρυφοχαίρονται αυτή τη στιγμή.
Μου προσφέρει αντιθέτως, μια πλούσια εμπειρία γι΄αυτό που αποκαλείται « κοινωνία».

Σας στέλνω λοιπόν τις φιλούρες μου στις στραβωμένες σας μουτσούνες, που κάποιοι θα έχετε διαβάζοντας με.
Επίσης, δέχομαι τα αρνητικά σας σχόλια, δεχτείτε όμως ΠΡΩΤΑ εσείς τις δικές μου απόψεις!!!!

*Και αν δεν σας αρέσουν όσα διαβάζετε, μπορείτε (αν δεν το έχετε κάνει ήδη ) απλά να αλλάξετε ιστοσελίδα. Γιατί ΕΔΩ είναι ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ χώρος και θα γράφω ότι θέλω ΕΓΩ!!!
**Όσο τουλάχιστον έχουμε δημοκρατία ακόμα!

Τι ειρωνεία;!

Είναι κάποιες ώρες χωρίς ήχο..
Μιλάς και η φωνή σου πέφτει στο κενό.
Το μόνο που μπορείς να διακρίνεις είναι μια σειρά από εικόνες να τρέχουν βιαστικά μπροστά σου.  Τσιρίζουν στα αυτιά σου προσπαθώντας να σε  ξυπνήσουν από τον λήθαργο. Γδέρνουν μανιασμένα, με σύρματα τους τοίχους του μυαλού σου , προσπαθώντας να σε ανατριχιάσουν και να σπάσουν την κλωστή που σε κρατάει μετέωρο , πάνω από το απόλυτο κενό. Θέλουν να πέσεις. Να χαθείς στο σκοτάδι που κρύβεται κάτω από τα πόδια σου. Όμως εσύ δεν μπορείς να ακούσεις τίποτα. Μόνο βλέπεις τυχαίες αναμνήσεις να ξεπηδάνε στο δρόμο σου και σφίγγεις γροθιές τα χέρια σου , να αντέξεις στον παρόν και να μη πέσεις στο χάος που οδηγεί στο παρελθόν.

Είναι άλλες ώρες χωρίς εικόνα..
Ανοίγεις τα μάτια σου και δεν βλέπεις τίποτα, παρά μόνο έναν κατάμαυρο πίνακα να εκτίνεται στο οπτικό σου πεδίο.
Απλώνεις τα χέρια σου, να ψηλαφίσεις το χώρο. Ότι πιάνεις , μετά από λίγο γίνεται καπνός. Στάχτη που λιώνει στα χέρια σου και εξαφανίζεται. Τα πάντα εξαϋλώνονται και διασκορπίζονται στον χώρο . Κι όμως εσύ δεν βλέπεις τι ήταν αυτό που θρυμμάτισες. Κι αν ήταν κάτι σημαντικό για σένα; … Προσπαθείς να βρεις  τις άκρες του μανδύα που σκεπάζει το φώς σου..  Ένα βήμα ακόμα και είσαι πολύ κοντά, νιώθεις την αύρα της ελευθερίας από το σκοτάδι, να σε αγγίζει. Ένα βήμα...και πέφτεις στο κενό.. Και είναι τόσο σκοτεινά όλα γύρω σου που δεν μπορείς να δεις τίποτα. Ακούς μόνο, τον αέρα που σφυρίζει στα αυτιά σου ,θυμωμένα, όπως χάνεσαι στο άπειρο.

Είναι και ώρες χωρίς αφή..
Βλέπεις τα χρώματα να μπλέκονται μπροστά στα μάτια σου και να σχηματίζουν εικόνες. Πρόσωπα γνώριμα σε σένα. Δικά σου κομμάτια, που έχεις χάσει πια,  και αφήνουν το πάζλ της ζωής σου ΜΙΣΟ . 
Και αυτές τις εικόνες, τις συνοδεύουν μουσικές. Αρμονίες που μοιάζουν να σου δημιουργούν ευχάριστα συναισθήματα .  Χαμογελάς και γυρνάς γύρω από τον εαυτό σου γρήγορα.. Πιο γρήγορα.. Ακόμα πιο γρήγορα….  Σαν μια σβούρα. Όσο στριφογυρνάς, περνάνε οι φωτογραφίες και δημιουργούν ένα φιλμ.
Και τότε απλώνεις τα χέρια σου να αγκαλιάσεις τη στιγμή. Αλλά τα χέρια σου δεν φτάνουν να ακουμπήσουν τους ανθρώπους. Τους βλέπεις, τους αισθάνεσαι, τους ακούς  που μιλάνε, τους φωνάζεις… Κι όμως, δεν μπορείς να νιώσεις το βάρος της επαφής στα δάχτυλα σου. Δεν μπορείς να κλείσεις στην αγκαλιά σου τις στιγμές. Υπάρχει μια αόρατη δύναμη που παγώνει την αφή σου..
Οι αναμνήσεις σε φωνάζουν να γυρίσεις... Επιτέλους τις ακούς. Φωνές γνώριμες. Πότε γλυκές, πότε αυστηρές και επιβλητικές.
Διακρίνεις τα πρόσωπα τους… Επιτέλους βλέπεις. Το δυνατό φως του ήλιου σχεδόν σε αναγκάζει να μισοκλείσεις τα μάτια σου για να διακρίνεις τις φυσιογνωμίες.

Και είναι ΑΥΤΗ Η ΣΤΙΓΜΗ τόσο όμορφη.


Όμως…. ΠΟΤΕ ΔΕΝ θα αγγίξεις τις εικόνες και τους ήχους που κατάφεραν να ζωντανέψουν από το παρελθόν και να φτάσουν με θράσος να σταθούν μπροστά σου.
Γιατί είναι στιγμές από μια ώρα χωρίς… αφή…

«Δεν μπορείς να έχεις πάντα όσα θέλεις….»

Εγώ όμως δεν παύω να ονειρεύομαι τα «θέλω μου».




* 4 - 3 - 0 - 8 

Ο εραστής μου

Σχεδόν στα μέσα του καλοκαιριού.
Έχει τόσο αφόρητη ζέστη έξω. Ο βόμβος από τα τζιτζίκια που νομίζουν πως τραγουδάνε τον «πόνο» τους, μου ζαλίζει τα αυτιά. Θέλω να ακούσω τη φωνή σου. Να ταξιδέψω με τις μελωδίες σου. Ένας μικρός πονοκέφαλος, μου χαλάει τη διάθεση και η ώρα δεν λέει να περάσει.. Το ρολόι ,κάθε φορά που βρίσκομαι στον καναπέ μου, σε αυτή τη θέση, δείχνει πάντα 4 το απόγευμα..

Μέτραγα τα χρόνια που κρατάει η σχέση μας..
Ήμουν 10 χρονών όταν , μια μόνο στιγμή ήταν αρκετή για να αποφασίσω να έρθω κοντά σου. Σε θαύμαζα , άκουγα τον ήχο σου στα αυτιά μου και μαγευόμουν.
Στα διαλείμματα στο σχολείο, περνούσα καμιά φορά από την αίθουσα που βρισκόσουν με την ελπίδα να μην είναι κανείς άλλος μαζί σου, να σε πλησιάσω , να σε ακουμπήσω και να εξερευνήσω κάθε νότα του κορμιού σου.

14 ολόκληρα χρόνια μετά, σε έχω ακόμα στη ζωή μου.
Δεν με παράτησες ποτέ, όσες φορές και αν πήγα άθελα μου να σε προδώσω.

Στεκόσουν ακούνητο, στη θέση σου, να με περιμένεις. Υπήρχαν μέρες που καθόσουν κλεισμένο σε ένα δωμάτιο, χωρίς φώς, με τη σκόνη να πλακώνει το σώμα σου , όμως ήξερες πως δεν θα αργήσει η στιγμή που θα έρθω πάλι να σε βρω.

Ήσουν εκεί, στις μεγαλύτερες χαρές μου, όταν ήμουν ερωτευμένη και ήθελα να το φωνάξω χωρίς λόγια, μόνο με πράξεις. Πράξεις κωδικοποιημένες, σε μια γλώσσα που μόνο εσύ και εγώ μιλάμε. Για να μη μας καταλαβαίνει κανείς..

Με μοιραζόσουν συχνά με άλλα πράγματα και ανθρώπους που νόμιζες πως είχαν καλύτερη θέση στην καρδιά μου. Ήξερες όμως πως κάποτε θα καταλάβαινα τι σημαίνεις για εμένα και θα επέστρεφα στην αγκαλιά σου, και έτσι, πάντα με περίμενες υπομονετικά. Με έβλεπες να δίνω αξία σε πρόσωπα που δεν μπορούσαν να με κάνουν χαρούμενη όσο εσύ, και όταν ερχόμουν απογοητευμένη πίσω σε εσένα, στην αρχή με βασάνιζες, προσπαθώντας να με κάνεις να πιστέψω πως ήταν δύσκολο να επιστρέψω κοντά σου. Όμως στο τέλος μου έδινες να καταλάβω πόσο πολύ Σ'ΑΓΑΠΩ..

Ήσουν εκεί, στις μεγαλύτερες απογοητεύσεις μου. Με έβλεπες να κλαίω από πάνω σου , χωρίς δάκρια. Αισθανόσουν το άγγιγμα μου , που σου μετέφερε τον πόνο μου. Και τότε μου άνοιγες και εσύ την καρδιά σου, με αγκάλιαζες με τη φωνή σου και μου έπαιρνες κάθε στεναχώρια.

Ποτέ δεν τραβήχτηκες, όταν πάνω στα νεύρα μου χτυπούσα τα χέρια μου με μανία πάνω σου, βρίζοντας για την στραβή μου τύχη ή την ανικανότητα μου να βρω μια λύση στο πρόβλημα μου.

ΕΣΥ, μου έδινες πάντα τη λύση. Έπαιρνες τα δάχτυλα μου και τα ακούμπαγες πάνω στην καρδιά σου. Και έχεις τόσο μεγάλη καρδιά, γεμάτη συνδυασμούς που μόνο εγώ ξέρω να ξεκλειδώσω.. Μου ψιθύριζες να συνεχίσω, να εξερευνήσω τα άδυτα σου , να μην τα παρατήσω.

ΕΣΥ, μου πρόσφερες πάντα πίστη, αγάπη και ηρεμία.
ΕΓΩ, σου πρόσφερα τη χαρά μου, τον πόνο μου και τις ανησυχίες που βασάνιζαν το μυαλό μου.

Μου χεις χαρίσει τόσα, και είχα φανεί μαζί σου τόσο εγωίστρια..

Τελικά υπάρχουν ανιδιοτελείς σχέσεις. Και είναι σα τη ΔΙΚΗ ΜΑΣ.

* Ευτυχώς που δεν είσαι άνθρωπος. Γιατί οι άνθρωποι συχνά απογοητεύουν.
Είσαι απλά ένα «ξύλινο όργανο , με πολλές χορδές  που καταφέρνουν να αγγίξουν και τις πιο ξύλινες καρδιές.»
Έχεις την πιο μεγάλη καρδιά και μου χεις δώσει την ευκαιρία να γνωρίσω μαζί σου τον έρωτα , την χαρά , την ευτυχία , την απογοήτευση , τη δυστυχία και την… σωτηρία της ψυχής!

Πρόσφατα, μου χάρισες ένα από τα πολλά κλειδιά που ανοίγουν όλες τις πόρτες της καρδιάς σου.
Ξέρω πως πρέπει να περάσω πάρα πολλές δύσκολες στιγμές μέχρι  να κατακτήσω όλους του πύργους στο απόρθητο φρούριο σου. Να εγκαταλείψω πολλά για να είμαι συνέχεια δίπλα σου.
Δεν φοβάμαι όμως πλέον τίποτα, γιατί ΕΣΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ με πλήγωσες. ΠΟΤΕ δεν με έκανες να ζω στο ψέμα, να βασανίζομαι από τους φόβους μου ή να συνυπάρχω με τις τύψεις μου.
Αντίθετα, έκλεινες τις «πληγές» που άλλοι «ασυναίσθητα» άνοιγαν, μου σιγοτραγουδούσες την αλήθεια, έπαιρνες μακριά τους φόβους μου και σκότωνες τις ενοχές μου.

Είσαι αυτό που με κάνει να πιστεύω ότι υπάρχουν και  μακροχρόνιες σχέσεις που σου χαρίζουν ευτυχία!
Κάποτε με εμπιστεύτηκες… και είναι σειρά μου τώρα να σε εμπιστευτώ και εγώ!!!

Η αόρατη σκιά...

I love you so it’s scares me to death
I can’t say anymore than I love you…

Κάτι άλμπουμ με παλιές φωτογραφίες..
Ένα άρωμα γνώριμο στις αισθήσεις σου…
Το καλοκαίρι που πλησιάζει αλλά ποτέ ξανά δεν θα έρθει όπως το περίμενες..
Και μια λέξη που αρνείσαι να χρησιμοποιήσεις για οτιδήποτε ασήμαντο.

Επιλέγεις να χάσεις πολλά τρένα, από φόβο μήπως ο προορισμός τους δεν είναι αυτός που ονειρεύεσαι. Μήπως το ταξίδι δεν είναι τόσο απρόβλεπτα ανατρεπτικό όσο εκείνο που σου άφησε τα σημάδια του.
Κάθεσαι μόνος στην αποβάθρα και παρατηρείς βουβά. Βλέπεις από την απέναντι μεριά ένα πάλε ποτέ δικό σου κομμάτι να κάνει ένα βήμα μπροστά, να επιβιβάζεται στο ,αντίθετης κατεύθυνσης, τρένο. Πίσω του οι βαριές πόρτες κλείνουν με δύναμη και αυτό απομακρύνεται. Προσπαθείς να φωνάξεις, μα η φωνή σου πνίγεται από τη λογική και όχι από το συναίσθημα. Όσο και να φώναζες εξάλλου, κανείς και τίποτα δεν θα γυρνούσε πίσω.

Συνεχίζεις να είσαι μόνος. Περνάνε αμέτρητα βαγόνια μπροστά από τα μάτια σου. Δεν μπαίνεις σε κανένα μέσα. Απλά ξυπνάς από τις χαοτικές σκέψεις σου , στέκεσαι στα πόδια σου και αποφασίζεις να φύγεις όσο πιο μακριά γίνεται από τον σταθμό των τρένων.
Υπόσχεσαι ότι δεν θα επιστρέψεις ποτέ ξανά σε αυτές τις σκοτεινές αποβάθρες.
Ορκίζεσαι πως θα διαγράψεις όλα όσα σου στοιχειώνουν τα βράδια.
Αποφασίζεις, όταν ακούς αυτό το τραγούδι, να μην αλλάζεις σταθμό, αλλά να μένεις εκεί και να ακούς μέχρι και τον τελευταίο του στίχο.
Ακόμα και αν αυτή η τυχαία στιγμή θέλει εσκεμμένα να σε περιπαίξει, εσύ θα μείνεις εκεί να την ζήσεις μέχρι τέλους.

Ίσως να είναι όλα ένα παιχνίδι τύχης. Μια αστεία σύμπτωση. Ένα κωμικοτραγικό αστείο.
Ακόμα και αν δεν ξαναταξιδέψω με τρένα , πάντα θα θυμάμαι τον υπόκωφο ήχο που προκαλούν καθώς σέρνονται στις γραμμές , όπως έρχονται ή φεύγουν.

Έχω στην τσέπη μου ένα εισιτήριο αεροπλάνου. Ο προορισμός είναι ένα όνειρο  που δεν μοιάζει σε τίποτα με όσα έχω ξαναδεί. Έχει μέσα τη σκιά σου και αυτή θα κρατήσω για παρέα.


Εγώ και εσύ… Για «πάντα» μαζί..

"Ξεγέλασε με" , αν μπορεις...

Μεταξύ λογικής και παραλόγου.. Μεταξύ ουρανού και γης.. Κάπου στο ενδιάμεσο αιωρούμαι ..Είναι τόσο  παράξενο αυτό το συναίσθημα . Όταν δεν ξέρεις τι σου συμβαίνει. Όταν οι αισθήσεις σου παγώνουν και ο εγκέφαλος αρνείται να ερμηνεύσει αντικειμενικά τα ερεθίσματα που λαμβάνει. Είναι χαρά, ευτυχία, ενθουσιασμός, έρωτας, αγάπη, φιλία, ή απλά ένα αίσθημα επιβίωσης  ανάμεσα στο πλήθος? Μια ανάγκη που την προκαλούν οι καταστάσεις ή μια ανάγκη που προκαλείς εσύ ο ίδιος με την παράλογη λογική σου?

Είναι τόσο περίεργα απλή η κατάσταση της «επιθυμίας» σου για κάποιον ή κάτι που τελικά σε γεμίζει αμφιβολίες και φτάνεις να «πνίγεσαι σε μια κουταλιά νερό».
Έχω την τάση να μη δείχνω αυτά που θέλω. Να αποστρέφομαι τις επιθυμίες μου, να αρνούμαι αυτά που μου συμβαίνουν από φόβο μήπως στην πορεία πάψουν να συμβαίνουν. Υψώνω ένα τοίχο γύρω μου, βάζω τα στρατιωτάκια από Lego να φρουρούν την καρδία μου και όταν ο ταχυδρόμος μου φέρνει την αλληλογραφία σου, είναι η στιγμή που εύχομαι να βρω τη δύναμη να διαβάσω όλα τα γράμματα.
Όμως όπως συνήθως, έτσι και τώρα πάλι, δεν τα καταφέρνω. Είναι η πολλοστή φορά που ξεχωρίζω τους καλούς φακέλους από τους κακούς, παίρνω στα χέρια μου την κούπα μου γεμάτη με καφέ  , πετάω αποφασιστικά στα σκουπίδια την σωρό με τα καλά σου λόγια (αυτά που στο άκουσμα τους μου προκαλούν ένα γλυκό μούδιασμα) και προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου ότι έκανα πάλι το σωστό, βολεύομαι στον καναπέ μου. Μόνη μου, να διαβάζω και να επαναλαμβάνω οτιδήποτε θα μπορούσε να με απωθήσει από εσένα.

Εσύ : Δεν είσαι άνθρωπος. Είσαι η κατάσταση που αναστατώνει την ηρεμία μου. Ένα συναίσθημα που μου προκαλεί  ενόχληση. Έρχεσαι  στη ζωή μου και με βρίσκεις  πάντα τις πιο ακατάλληλες στιγμές. Παίρνεις υπόσταση σε διαφορετικά σώματα κάθε φορά, με προκαλείς να παίξω μαζί σου, προσπαθώντας να αγγίξεις κάθε μου συναίσθημα και να μπλέξεις ακόμα περισσότερο τα κουβάρια στο μυαλό μου.
Είχα δοκιμάσει να σε εμπιστευτώ. Να πιστέψω σε εσένα , να σε έχω μέσα μου και να μπορώ να χαμογελάω , να βγαίνω στην βροχή χωρίς ομπρέλα, να περπατάω στο κρύο χωρίς να με νοιάζει αν κρυώνω . Κάποτε με είχες κυριεύσει.
Μέχρι που με έμαθες πως δεν πρέπει να εμπιστεύομαι τίποτα και κανέναν. Ούτε καν τα δικά μου αισθήματα.  Έτσι αποφάσισα, σιγά-σιγά να μετακομίσω στον γυάλινο μου κόσμο. Σε αυτόν που κανείς δεν με βλέπει να αγαπάω, να θέλω, να διεκδικώ, να ζηλεύω, να πονάω… Οι άλλοι μπορούν να δουν μόνο την απαθή μου πλευρά , αυτή που συνέχεια γελάω, δεν με νοιάζει τίποτα, δεν δίνω σημασία σε κανέναν, δεν με αγγίζουν οι καταστάσεις ούτε τα λόγια κανενός…  Μέσα από τη φούσκα μου φαίνομαι ως κάποια που μπορείς να ασχοληθείς μαζί της όταν βαριέσαι και  να παραπετάξεις εύκολα όταν βρεις κάτι καλύτερο να ασχοληθείς. Έχεις την πεποίθηση ότι σε όλα αυτά εγώ θα γυρίσω απαθέστατα το κεφάλι μου από την άλλη, θα αδιαφορήσω και θα συνεχίσω να ταλαντεύομαι στο «τίποτα».
Δεν ξέρεις όμως, πως εγώ μέσα από την γυάλα μου σε βλέπω. Ακούω τη σκέψη σου να ουρλιάζει και να με κρίνει τόσο κυνικά . Θέλω να σου φωνάξω, πως δεν είμαι αυτή που φαίνομαι. Σε ικετεύω να προσπαθήσεις να σπάσεις τον γυάλινο μου κόσμο, να με κάνεις να πιστέψω ξανά σε αυτό το σιχαμένο συναίσθημα που με τρομάζει.

Αλλά μάταια. Μου επιβεβαιώνεις πως  δίκαια το φοβάμαι.  Πως καλά κάνω και αρνούμαι να δεχτώ αυτό το περίεργο αίσθημα ενθουσιασμού, έρωτα, αγάπης, τρέλας, πόνου, απώλειας ή ότι άλλο μπορεί να συνεπάγεται..
Γιατί ακόμα και αν σε αφήσω να μου κυριεύσεις ξανά το μυαλό.. ακόμα και αν αποφασίσω να σε βάλω στη ζωή μου, κάποια στιγμή θα με παρατήσεις πάλι, χωρίς λόγο και αιτία. Δεν θα σε νοιάξει αν τότε  σε παρακαλέσω να μείνεις.. Αν δεν αντέχω  χωρίς "εσένα". Θα μου γελάσεις σαρκαστικά και θα εξαφανιστείς.. Τόσο απλά….

Γι αυτό δεν μπορώ να σε αποδεχτώ. Εκτός και αν βρεις έναν έξυπνο τρόπο να με «ξεγελάσεις»……. !