7ος οίκος στο.. Ζυγό !

-        -Τι ωροσκόπο έχεις?

-        - Κρυό..

-        -  …. Έχεις 7^Ο οίκο στο Ζυγό.. Απάντησε η συνάδελφος μου από το απέναντι γραφείο.

-       - Και τι σημαίνει αυτό?

-      -   Διάβασε μωρή.. 7^ος οίκος στον Ζυγό…

«…….Εσύ ΘΕΛΕΙΣ να παντρευτείς. Αν είσαι κοριτσάκι, ονειρεύεσαι από τα 5 σου το νυφικό που θα φορέσεις….  Σου αρέσει πολύ να σε προσέχουν και οι άνθρωποι που προσέχουν τον εαυτό τους  είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να υπάρξει δεξιά ή αριστερά σου σε μια φωτογραφία…..…»

Και κάπως έτσι πάταξα κάθε αναστολή στην πίστη που πρέπει να δείχνουμε προς αυτή τη μυστήρια επιστήμη της μελέτης των ζωδίων, των πλανητικών θέσεων, των έλξεων και των απωθήσεων, των εκλείψεων και όλων των λοιπών συμπαντικών φαινομένων που σχετίζονται άμεσα με τη συμπεριφορά μας, το χαρακτήρα μας ακόμη και τις πολυγαμικές μας τάσεις..

Ναι λοιπόν. Η μάνα μου ζορίστηκε να με βγάλει λίγα λεπτά νωρίτερα για να προλάβω να «βαπτιστώ» Αιγόκερως με ωροσκόπο Κριό, γεγονός που με χρίζει κάτοικο του 7^ου οίκου στο Ζυγό. Από μικρή με έντεινε με ροζ φουστανάκια, μου έβαζε φιογκάκια στα μαλλιά και μου αγόραζε κούκλες – μωρά τα οποία συνοδεύονταν από το μπανιερό, τις πάνες τους, τις αλλαξιές τους, όλα αυτά δηλαδή που σε μυούν ως μαμά στο κόσμο του παιδιού, πριν καν προλάβεις να ξεφορτωθείς από πάνω σου την παιδική ηλικία. Ψεύτικα μωρά, πιπίλες, πλαστικές πατάτες τηγανιτές και μικρογραφίες μιας κουζίνας είναι τα σκηνικά που συνθέτουν τον φανταστικό κόσμο αρκετών μικρών κοριτσιών που, με κάποιο τρόπο πρέπει να απασχοληθούν δημιουργικά όσο η μητέρα τους θα τρέχει εν εξάλλο, για  να προλάβει να κάνει όλες τις δουλειές του σπιτιού..

Λατρεύεις να ζουζουνίζεις μωράκια και φαντάζεσαι τον εαυτό σου να ζει σε ένα υπέροχα διακοσμημένο και αψεγάδιαστο σπίτι, που μυρίζει συνέχεια λεβάντα και Merito – για  ατσαλάκωτα σιδερωμένα ρούχα!- ντυμένη με μια glamorous βελουτέ ροζ φόρμα, να μαγειρεύεις για τον καλό σου μπάμιες, ρεβίθια και άλλα ζαρζαβατικά και να διαβάζεις παραμύθια στο παιδί σου ρίχνοντας κλεφτές ματιές στα μεσημεριανά κουτσομπολίστικα που παίζουν στην Tv..

Θες και περιμένεις, ένα πρίγκιπα να έρθει καβάλα σε ένα «άσπρο άλογο», με ένα μπουκέτο κατακόκκινα τριαντάφυλλα στο ένα χέρι και ένα μικρό κουτάκι στο άλλο… Να πέσει στα γόνατα, σκίζοντας παράλληλα το ακριβό του τζιν απ’ την ατσούμπαλη πτώση στο έδαφος, για χάρη σου, και να σου πει βγάζοντας ένα αστραφτερό δαχτυλίδι, που η λάμψη του θα φώτιζε τον ουρανό όταν θα έλειπε το φεγγάρι,

« Παντρέψου με. Είσαι η γυναίκα της ζωής μου…»

Και εσύ θα πεις δίχως δεύτερη σκέψη ‘ YES! I DO’!!! Θα παντρευτείτε με έναν absolutely Grande γάμο, θα πάτε για ταξίδι του μέλιτος σε κάποιο ξωτικό νησί, ή κάπου στην Ασία, στην Αίγυπτο, στην Ανταρκτική.. Και όταν θα έχετε βαρεθεί την κοσμοπολίτικη ζωή, θα επιδοθείτε στην διεύρυνση της οικογένειας και θα σέρνετε αγαπημένοι σαν 18ρηδες τα port bebe με τα μωρά σας, στα πάρκα κάθε Σαββατοκύριακο!  

ΌΛΑ αυτά και άλλα τόσα είναι οι σκέψεις που συγκατοικούν μαζί σου στον 7^Ο οίκο του Ζυγού, αν είσαι και εσύ μια από τις τυχερές σαν εμένα! Ένας οίκος με πολύ ρόζ, πολύ φαντασία, πολύ παραμύθι, μια πριγκίπισσα (εσένα) και φυσικά έναν όμορφο ιππότη – πρίγκιπα.. Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς ακόμη καλύτερα, περιτριγυρισμένοι από κόκκινες καρδούλες, φιλάκια, αγκαλίτσες, μωράκια και όρκους αιώνιας αγάπης, πίστης και υποταγής!

Άρε μάνα! … Κάτι ήξερα που καθυστερούσα να βγώ! Λίγο παραπάνω να με κρατούσες, τώρα θα είχα τουλάχιστον έναν 7^ο οίκο στο Δίδυμο.. Ένας οίκος που δεν είναι ούτε πρότυπο  πίστης ούτε αφοσίωσης!!!!

Δεν θα είχα ουδεμία σχέση με νυφικά, με ουρές χιλιομέτρου, μονόπετρα , παρανυφάκια, πιστούς άντρες ( που ακόμη έχω τις αμφιβολίες μου για το που στο διάτανο κρύβονται! ) , παιδιά, σκυλιά, γατιά και κάθε είδους παράγοντα που συνθέτει το σκηνικό της επιτυχημένης οικογένειας!

Τι σου κάνει ένας 7^ος οίκος σε λάθος ζώδιο… Σκέτη καταστροφή.. !

“ Am I survivor” λοιπόν ;!

Καθαρίζεις το σπίτι, έχεις δυνατά τη μουσική, ουρλιάζεις  τραγουδώντας και μαζί με τη σκόνη που μαζεύεις με το σφουγγαρόπανο, μαζεύεις και τα δάκρια της «μαύρης χήρας» απορημένη γιατί επέλεξε εσένα η μοίρα ΄πάλι, για να «μαλλιοτραβήξει».. Και κάπου εκεί…

Μεταξύ των στίχων που μουρμουράς από το ξεχασμένο τραγούδι, που όλως τυχαίως έπαιξε την κατάλληλη στιγμή στο ραδιόφωνο, αναρωτιέσαι … “ Am I a survivor ?”

Ήσουν ανέμελη πάνω στο κότερο σου και λιαζόσουν , φωνάζοντας από χαρά, «άλλος για τη σκούνα μας;!» Μέχρι που η βάρκα σου, έμπασε νερά και η μόνη λύση για να σωθείς ήταν να πέσεις στη θάλασσα. Τι κι αν δεν ήθελες να πέσεις στα άγρια νερά, στη μέση του πουθενά,  θεωρώντας πως μπορείς να το παλέψεις μέχρι τέλους ;! Σου έδωσε μια αγκωνιά και μια σπρωξιά, ο καπετάνιος και σε πέταξε στα βαθιά, να κολυμπήσεις, χωρίς να προλάβεις να αντιδράσεις!

“ Am I survivor” λοιπόν ;

-Καπετάν Μήτσοοοο.. Ένα σωσίβιο μπορώ να έχω, παρακαλώ πολύ;;;; ! ! !

………..

Αν περίμενες την απάντηση του καπετάν Μήτσου, Τάκη, Σάκη, Μάκη, για να σε «σώσει» ίσως και τώρα να ήσουν σε φάση χώνεψης από κάποιο πεινασμένο «καρχαριοειδές» !

Σκάσε και κολύμπα!

-Και αν δεν ξέρω κολύμπι ;

Για όλα υπάρχει μια αρχή! Κούνα χέρια και πόδια, παιξ’το πρίμα μπαλαρίνα συγχρονισμένης κολύμβησης, βάλε τα κλάματα, φώναξε, βρίσε μα προσπάθησε !

Θα τα καταφέρεις ...

Μπορεί να σε δει τυχαία ένας γοητευτικούλης ψαράς που είχε βγει για παραγάδι με ντάλα ήλιο, και να σε «τυλίξει στα δίχτυα» του!

Μπορεί επίσης τυχαία, να σου φέρει ο άνεμος ένα ζευγάρι μπρατσάκια, με τον BOB τον Σφουγγαράκη ! Εδώ ολόκληρη ταινία με ομώνυμο τίτλο «όσα παίρνει ο άνεμος» έκανε αδιανόητο box office την δεκαετία του ’30 !

Ξέρεις ΠΟΣΑ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ;! Και πόσα συνεπώς, φέρνει την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο σημείο;!

Μην πνίγεσαι σε μια «κουταλιά νερό».. Οκ, μπορεί να μην είναι μικρή η κουταλιά. Για την ακρίβεια μπορεί να κολυμπάς στον Βόσπορο.. Μπορεί να σε γυροφέρνουν καρχαρίες και θαλάσσιοι κροκόδειλοι. Ακόμη και υδρόβια κοράκια!!!

Έχεις ελπίδες, αρκεί να το παλέψεις. Να κολυμπήσεις και να προσπαθήσεις να επιβιώσεις!

Αν κάποιος άλλος σε πέταξε στην άγρια θάλασσα χωρίς τη συγκατάθεση σου..

Σιχτίρισε τον, τον Μ@λ@κ@ !!!!!!!!! Μα κολύμπα!

Κανείς δεν ήξερε πώς να αντιμετωπίσει μια δυσκολία, μέχρι που τελικά του ήρθε ουρανοκατέβατη.

Φυσικά λοιπόν καλή μου, είσαι survivor!  

Και όταν θα φτάσεις στην ακτή, με τη δύναμη της θέλησης σου για επιβίωση, τότε θα κουνάς τα χέρια σου, αποχαιρετώντας τη βαρκούλα που πριν σε είχε «προδώσει» και τώρα βουλιάζει περιτριγυρισμένη από πιράνχας, θα προτάσεις επιδεικτικά και τα δύο μεσαία δάχτυλα σου στον καπετάνιο που σε έσπρωξε απερίσκεπτα και αλαζονικά, και θα φωνάζεις .... « πάρ’τα Μ@λ@κ@@@@@@» !!!!!!!!!!!!!!!

 

 

A piece of lemon cake...

Η γιαγιά μου έλεγε πως η μαγεία σε ένα γλυκό είναι η σωστή αναλογία των υλικών.

Το μυστικό κρύβεται στην ακρίβεια με την οποία θα ζυγίζεις όλα τα συστατικά, στην προσοχή κατά το ανακάτεμα και στο σωστό ψήσιμο. Σωστή θερμοκρασία και ακρίβεια στο χρόνο…

200 γραμμάρια βούτυρο
400 γραμμάρια ζάχαρη
Χυμός από 2 λεμόνια…

Σε μια σωστή συνταγή βασίζονται και όλες οι ανθρώπινες σχέσεις.

Είναι οι κατάλληλοι άνθρωποι που θα συναντηθούν..

Η χημεία που θα αναπτυχθεί μεταξύ τους..

Η ταύτιση δύο διαφορετικών κόσμων και απόψεων..

Η δύναμη της επιθυμίας τους να είναι ΜΑΖΙ, ένας δίπλα στον άλλον στα εύκολα και στα δύκολα..

Σίγουρα οι γλυκατζήδες θα έχουν μπει πολλές φορές στη διαδικασία να φτιάξουν ένα γλυκό.

Πολλές φορές η πρώτη επιτυχημένη προσπάθεια ήταν αυτή που τους ώθησε να επιδοθούν ένθερμα με το «χόμπι» της ζαχαροπλαστικής..

Άλλοι πάλι, ύστερα από μια πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια, μια δεύτερη.. μια τρίτη.. μια τέταρτη… αποφάσισαν πως όχι μόνο δεν θα ξαναμπούν στην κουζίνα για να πειραματιστούν με την παρασκευή ενός  «γλυκού» αλλά ίσως δεν ξαναδοκιμάσουν ποτέ ένα γλυκό στην ιδέα ότι δεν θα ικανοποιήσουν τόσο όσο θα ήθελαν τα απαιτητικά τους γούστα…

Η γιαγιά μου λάτρευε την λεμονόπιτα. Ήταν αυτός ο συνδυασμός γλυκού και η αίσθηση ξινού που έμενε στο τέλος, στο στόμα σου, που μπέρδευε τις αισθήσεις σου και σου προκαλούσε περισσότερο εθισμό …

Κάπως έτσι είναι και οι σχέσεις. Ένα γλυκό. Άλλοτε επιτυχημένο και άλλοτε όχι.

Ή ακόμη καλύτερα, ας θεωρήσουμε τις σχέσεις ως ένα κομμάτι λεμονόπιτας.

Που χρειάζεται τα κατάλληλα υλικά και αυτήν την μυστική συνταγή για να «δέσει» και να πετύχει…

Και που στο τέλος, σου αφήνει αυτή τη γλυκόξινη αίσθηση στο λαιμό. 

Αυτή που σε καίει και από τη γλύκα αλλά και από την όξινη γεύση του λεμονιού . . . . .

Υ.Γ.: Τα συμπεράσματα και οι επιλογές δικές σας ! . . . . . 

« Απεταξάμην... την Περιέργεια?! »

Περιέργεια. Η ανάγκη του ανθρώπου να «εξερευνά» το μυστήριο, το άγνωστο, το κρυφό, το ΑπΑγΟρΕυμΈνΟ  !

Γουστάρουμε την ίντριγκα, το σασπένς, το παράνομο ..

Κρυφά ψου-ψου-ψου μεταξύ δύο κολλητών, πίσω από την πλάτη των υπόλοιπων της παρέας!

Σερφάρισμα στο ίντερνετ με τις ώρες, σε κοινωνικές σελίδες, κους-κουσο-χώρους, «καυτές ιντερνετικές-γραμμές», μέχρι τα ξημερώματα, όταν οι άλλοι νομίζουν πως έχουμε παραδώσει πνεύμα στον Μορφέα...

Σε*Ξ@κι, στα κλεφτά, με το boyfriend ή κάποιο άλλο  διπλό-τριπλό πιόνι του ερωτικού μας ταμπλό, κάτω από το φως του φεγγαριού, κοντά σε άλλους περίεργους.. ωτακουστές !!

Κάνουμε οτιδήποτε θα ανεβάσει την αδρεναλίνη μας στα ύψη, θα εξιτάρει τη φαντασία μας και φυσικά θα αποτελέσει  «μυστικό» καλά κρυμμένο από το διπλανό μας.

Είναι η βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου να «εξερευνήσει» μόνος του, το «άγνωστο» και να αποκτήσει ακόμη πιο ολομόναχος τη σκυτάλη της πρωτιάς στη λύση των «σκοτεινών» μονοπατιών της μαΛ#ακίας ?!

Ή μήπως είναι μια απλή σιχαμερή και κοινότυπη περιέργεια που κάποιοι άνθρωποι δεν θα πατάξουν ποτέ από πάνω τους, γιατί είναι εξαρτημένοι από αυτή και τρελαίνονται να εισχωρούν στα «άδυτα» της, απαξιώνοντας τις αρνητικές συνέπειες της?!

……

- «Απεταξάμην την Περιέργεια τέκνον μου ???»

- « Απεταξ… ΠΟΤΕ!»

- «Απεταξάμην την Περιέργεια τέκνον μου ???»

- « Απεταξ… ΠΟΤΕ!»

- «Απεταξάμην την Περιέργεια τέκνον μου ???»

- « Απεταξ… ΠΟΤΕ!»

Προσοχή λοιπόν κουτοπόνηρα γατάκιααααα !!

Γιατί στο βωμό της Περιέργειας , πολλοιιιί ήταν οι «πιστοί» που θυσίασαν τα πάντα!

Και όπως λέει και το σοφό ρητό και είναι γνωστό τοις πάσι… 

« Η περιέργεια στο τέλος την σκότωσε τη γάτα!»

Και τη γάτα… και τα κουτοπόνηρα γατάκια της!

Υ.Γ. Δεν περίμενα πως θα έβρισκα και τραγούδι που να εξυμνεί την "νόσο και την μακακία σας!"

Ο άνθρωπος που του έλειπε η.. τσίπα !

Μια φορά και έναν καιρό ήταν…

Ο Πάρης. Νέος, εμφανίσιμος, έξυπνος, διπλωματικός. Μπορούσε με τα λόγια να κάνει εύκολα μια ωραία Ελένη να τυλιχτεί στα «δίχτυα» του, όπως μπερδεύεται  ο άμοιρος ροφός μια νύχτα με αστροφεγγιά στα δίχτυα ενός αργόσχολου βαρκάρη!

Ο Πάρης ήταν ένας άνθρωπος φτωχός στην τσέπη, μα πλούσιος στην καρδιά. Έτσι δήλωνε.

Γνώρισε ανθρώπους που του πρόσφεραν  τα ΠΑΝΤΑ. Ενδιαφέρον, κατανόηση, εμπιστοσύνη και αγάπη. Τον δέχτηκαν με τα ελαττώματα του και τον βοήθησαν να γίνει καλύτερος άνθρωπος.

Έτσι, έγινε ένας Πάρης «διαφορετικός», ξεχωριστός και πιο «πλούσιος».

Μέχρι που μια μέρα γύρισε υποτιμητικά, αλαζονικά και εγωιστικά, την πλάτη σε όσους τον «έβαλαν καλοπροαίρετα να ζει σε ένα πραγματικό και όμορφο κόσμο» επιλέγοντας να ζήσει σε ένα κόσμο πλασματικό, γεμάτο ψέμα και υποκρισία.

Του έδωσαν τα πάντα και ανταπέδωσε ένα ΤΙΠΟΤΑ.

Τον τύφλωσαν τα φτηνά «πλούτη», η εύκολη καλοπέραση, οι ακόμα πιο εύκολες σάρκες, η υποκρισία και οι θεατρινισμοί…

Ο ΠάρΗς όμως δεν ήξερε και αγνόησε πως σε αυτή ( και στην επόμενη.. και σε κάθε μια ζωή) ότι δώσεις … θα πάρΕΙς!

Τα είχε πλέον ΌΛΑ όσα αυτός ήθελε, έτσι όπως τα ήθελε.

Του έλειπε όμως ΕΝΑ. Φτηνό και ανούσιο γι’ αυτόν, ακριβό για όσους άφησε πίσω του.

Η ΤΣΙΠΑ.

«Αγοράζεις» την ύλη και «πουλάς» την ουσία.

Και κάπως έτσι ικανοποιείσαι με τα «φτηνά» και πετάς τα «ακριβά».

     Η τσίπα όμως δεν αγοράζεται.

     

          Και κάπως έτσι, από «άνθρωπος» γίνεσαι ζώο ξανά.

Καληνύχτα στις στραβωμένες σας μουτσούνες… «αγρίμια» !

Και τώρα, τι ;

Και κάπου εδώ…

Μυρίζει καλοκαίρι.

Με λίγη δόση ακόμη από τη βροχή που πέρασε ..

Είναι αυτό το «μπερδεμένο». Το “always complicated” συναίσθημα που μας αρέσει να νιώθουμε.

Είναι το αίσθημα απερίγραπτης χαράς όταν πλησιάζουμε αυτό που θέλουμε..

Και το πικρό τσίμπημα όταν  αυτό απομακρύνεται και χάνεται, σαν μια κουκκίδα άμμου μέσα στο άπειρο της θάλασσας..

Κάτι από το χρόνο που τελειώνει. Που όλοι ευχόμαστε να μπορούσε να γυρίσει πίσω για να ξαναζήσουμε τα ίδια.

Και κάτι από το χρόνο που χάθηκε και θα θέλαμε να κερδίσουμε πίσω για να ζήσουμε κάτι τελείως διαφορετικό.

Είναι οι λέξεις που εκτοξεύονται από τα χείλη μας πριν καν τις συνειδητοποιήσουμε.

Οι πράξεις που μένουν στο μυαλό μας και στριφογυρνάνε τα βράδια για να μας κρατάνε άυπνους και να πηγαίνουμε το πρωί, με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια, στη δουλειά.

Άρωμα από όσα θέλουμε να θυμόμαστε για μια ζωή ..

Και εικόνες από όσα παλεύουμε να ξεχάσουμε μα το μυαλό δε διαγράφει.

Όλα αυτά που κάνουν τον καθένα από εμάς να μοιάζει τόσο διαφορετικός και τόσο ξεχωριστός.

Η αγάπη και το μίσος μαζί.

Η επιθυμία και η αποστροφή.

Ότι φοβόμαστε να ζήσουμε και ότι κυνηγάμε.

Τα όνειρα και οι εφιάλτες...

Καληνύχτα, σε ένα κόσμο γεμάτο ανατροπές, εκπλήξεις, μυστήριο και φαντασία! 

Στάσου - Μη φεύγεις... MygDalaaa !

Υπάρχουν στις μέρες μας, άνθρωποι που ακόμη υποστηρίζουν πως ο χρόνος γυρνάει πίσω..

Εσείς που το πιστεύετε αυτό, θα ήθελα πολύ να μου τεκμηριώσετε τις απόψεις σας!

. . .

Ζούμε την κάθε στιγμή, την κάθε μας ώρα, την κάθε μας ημέρα, περιμένοντας «κάτι» να έρθει.

Χάνουμε στιγμές, ολόκληρες ώρες, ακόμη και ημέρες για αυτό το μικρό, ή το μεγάλο « ΚΑΤΙ».

Και όταν έρχεται, είναι σα να μην πέρασε ποτέ !

«Στάσου, μη φεύγεις.. MyGdaLaaaa» - αλλά όσο και να φωνάζουμε , οι πιο ποθητές στιγμές, τα πιο ποθητά πλάσματα, οι πιο ποθητές επιθυμίες, μας κουνάνε το μαντίλι χασκογελώντας πονηρά.

Και εμείς μένουμε πίσω με τις πιο ποθητές σκέψεις και τα δάχτυλα κολλημένα στο στερεοφωνικό, να συχναλλάζουν μεταξύ rewind και very... very fast forward !

Ζούμε για να θυμόμαστε..

Για να μη ξεχνάμε..

Για να γελάμε..

Και ... (κάπου - κάπου σε θυμάμαι κι η καρδιά μου καίγεται.. τι μαρτύριο περνάω μέσα μου δεν λέγεται - αοιδός ... Κουρκούλης ! ) ... να πονάμε..

Σκέψου λοιπόν όσα δεν θες να ξεχάσεις..

Όσα έρχονται και φεύγουν πριν καν το καταλάβεις.. Και σιγοτραγούδα !
“ Pam-pa-ra-pammmmmmm…. Toum- toum- raiiiii ”

Καλό απόγευμα… Κυριακής !