Η τύχη μου ... η εξερευνήτρια !

Είναι σαν να ψάχνεις ψύλλους στα άχυρα.

Κάτι σαν τα αποφάγια που ψάχνουν οι άστεγοι, χώνοντας τα χέρια τους μέσα στα βρωμερά σκουπίδια.

Είναι ένα από τα πολλά αστέρια, όταν χαζεύεις ώρες ατελείωτες τον ουρανό, κάνοντας μια ευχή, για να πέσει ένα από αυτά και… να ξανακάνεις μια ευχή με την…. ευχή να σου βγει αληθινή η επιθυμία!

Είναι σαν το παιχνίδι μνήμης  που σου ανοίγονται ταυτόχρονα, πολλά κουτάκια με εικόνες και πριν καν προλάβεις να το καταλάβεις, τα καταπίνει όλα η «ύπουλη» οθόνη του υπολογιστή/κινητού σου και εσύ προσπαθείς μάταια να θυμηθείς την ακριβή τους θέση για να «κερδίσεις 1000points» και να πας στο επόμενο level του παιχνιδιού.

Είναι η βιασύνη σου να προλάβεις το λεωφορείο, όταν φτάνεις σχεδόν στη στάση, το βλέπεις να σταματάει βιαστικά και να αδειάζει, πιστεύεις πως «είσαι κοντά» αλλά τελικά … ήσουν μακριά και δεν το πρόλαβες. Οι πόρτες κλείνουν απότομα, ενώ είσαι σχεδόν «εκεί», και ο οδηγός ξεκινάει νευριασμένος για την επόμενη στάση που σίγουρα και σε εκείνη θα αφήσει κάποιον απέξω να «κλαίει» για την τύχη του την «καθυστερημένη».

-          -     -     -     -

Οι ψύλλοι δεν πιάνονται στα άχυρα.

Οι άστεγοι και οι ρακοσυλλέκτες, δεν βρίσκουν παρά πεταμένες μπανανόφλουδες που έχουν μυρωδιά από αποτσίγαρα και εμετικά χαρτιά από αποφάγια.

Συνήθως, ένα αστέρι πέφτει τη στιγμή που τραβάς τα μάτια σου από τον ουρανό, σίγουρος πως τελικά δεν ήταν αυτή η νύχτα με τις «αστεροπτώσεις» !!

Και συνήθως, ενώ στα πρώτα level ενός παιχνιδιού μνήμης, κοκορεύεσαι για την «καταπληκτική» σου μνήμη που τα θυμάται όλα , μετά από λίγο , χτυπάς τα πόδια σου, εκνευρισμένα , κάτω, ή ακόμα χειρότερα μοιράζεις ευχές άγριου «συνουσιασμού» (!) επειδή η μνήμη σου η… «ξελογιάστρα» σε πρόδωσε και έχασες την τελευταία στιγμή !

Επίσης, μια παροιμία λέει « των Φρονίμων τα παιδιά , πριν πεινάσουν μαγειρεύουν». Επομένως, αν θες να μπεις στο λεωφορείο που μόλις σου κούνησε μνησίκακα, ο οδηγός το μαντίλι,  γιατί δεν ξεκινούσες 2-3 λεπτά νωρίτερα?

Ίσως να μην είσαι του Φρονίμου το παιδί. Ούτε και εγώ είμαι… Δεν τον ξέρω ΚΑΝ τον .. «Κύριο!!!». Πάντα αργώ να ξεκινήσω από το σπίτι μου, γιατί τη στιγμή που κλειδώνω την πόρτα, πάντα θυμάμαι πως ξέχασα να πάρω κάτι μαζί μου «για την λιγούρα»..

Δεν έχω βάλει ακόμα όμως μυαλό. Γιατί είμαι θερμή υποστηρίκτρια του κινήματος « Κάθε εμπόδιο για καλό». Και αν η τύχη μου η «πεινασμένη» , μου θυμώσει που δεν την τάισα και την ανάγκασα να φύγει βιαστικά από το σπίτι χωρίς το κολατσιό της και μου φέρει τα πάνω – κάτω???!

Επιπλέον, θέλω ΠΟΛΥ μια φορά που δεν θα έχω τίποτα να κάνω, να πάω να ψάξω για ένα ψήλο που παίζει κρυφτό μέσα στα άχυρα. Για να τον βρω και να στον φέρω και να σου αποδείξω πως ΜΠΟΡΩ και τα ΚΑΤΑΦΕΡΑ. «Φτούυυ ξελευθερία!»

Πάντα κοιτάω τον ουρανό, μέχρι να με πιάσει αυχενικό, γιατί θέλω πολύ να κάνω μια ευχή και να ΕΛΠΙΖΩ στο ανόητο παραμύθι ότι θα βγει αληθινή.

Ακόμα, πιστεύω πως κάπου μεταξύ της σάπιας μπανανόφλουδας και της μυρωδιάς από μουχλιασμένη κάλτσα άπλυτης πατούσας παπουτσιού 50χρονου παχύσαρκου τραπεζίτη, ένας άστεγος μπορεί να βρει μέσα στα σκουπίδια , πεταμένο «κατά λάθος» , το φαγητό κάποιου χορτασμένου υπερτροφικού και ασύδοτου περαστικού.

Χάνεται εύκολα ένα λεωφορείο ή ένα αστέρι που πέφτει στιγμιαία.

Βρίσκεις δύσκολα φαγητό στα σκουπίδια, ή έναν ψήλο, πιο ατίθασο από την «Μιλάγκρος η Ατίθαση» , μέσα στα άχυρα.

Οι ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΓΑΠΕΣ, οι ΔΥΝΑΤΟΙ ΕΡΩΤΕΣ, οι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΦΙΛΟΙ, βρίσκονται δύσκολα.. και χάνονται εύκολα…

Δεν ξέρω πόσες ευχές μου στα αστέρια , θα βγουν αληθινές, δεν ξέρω αν αύριο θα αργήσω πάλι και θα χάσω το λεωφορείο μου.

Θέλω όμως να το παίξω λίγο εναλλακτικό τυπάκι, να βάλω ένα σακίδιο στην πλάτη, να γίνω λίγο «Νi-ovi η εξερευνήτρια» και να ψάξω για τα παραπάνω και για ότι μπορεί κάποιος να βρει μόνο όταν ελπίζει, περιμένει , θέλει και.. ψάχνει !

« I don’t know where you are but I keep on looking for you, everywhere I go.

I saw you in the future…. »

Ασσόδυο !

(…) Ρούφηξε άλλη μια γουλιά από τον κρύο γαλακτερό καφέ του , άφησε αργά το ποτήρι στο τραπέζι, στο ίδιο σημείο ακριβώς, τύλιξε το χαρτάκι δύο φορές, γέλασε πονηρά και μου είπε : «Λοιπόν, όποιος από τους δυο μας χάσει σε αυτόν τον γύρο, χάνει το στοίχημα και κάνει ότι γράφω στο χαρτάκι».
«Πολύ σίγουρος δεν είσαι, πως θα κερδίσεις;»
«Σε αφήνω να το διαπιστώσεις πως μπορώ.. Και πως μπορείς και εσύ να χάσεις! Ρίξε τα ζάρια.. αργείς»

.. Αυτό που μου έκανε λέγεται αυθυποβολή ; Ή υπέρμετρη αισιοδοξία ;

Με ασσόδυο ή διπλές μπαίνεις και ξαναπαίζεις… Με οποιαδήποτε άλλη ζαριά , περιμένεις υπομονετικά again and again τη σειρά σου..

(…) Δεν μπήκα ποτέ.. Ουσιαστικά σε άφησα να παίζεις μόνος σου, σε ένα παιχνίδι για ΔΥΟ.

Εσύ προδιέγραψες από την αρχή το τέλος και εγώ δεν έκανα τίποτα για να το αλλάξω, ή δεν τα κατάφερα. Κάποιες φορές πιστεύω ότι τα ζάρια στο τάβλι είναι πειραγμένα! Ή πιο απλά.. δεν με συμπαθούν τόσο ώστε να συνωμοτήσουν με την τύχη μου.. ή μπορεί η τύχη μου να πηγαίνει κόντρα στη δική σου τύχη υποστηρίζοντας το γνωστό σε όλους και μη εξαιρετέο ρητό «Όποιος κερδίζει στο τάβλι χάνει στην αγάπη». ΟΚ. Το γνωστό ρητό μιλάει συγκεκριμένα για τα «χαρτιά». Αλλά ΤΙ πειράζει αν εγώ αντί για τα χαρτιά βάλω στη θέση τους το τάβλι;;; Όλα εξάλλου τυχερά παιχνίδια είναι… για εμένα!

Καταλήγω τελικά, ότι σε άφησα να κερδίσεις,  γιατί κατά βάθος, είμαι περίεργη και ήθελα να δω τι έγραφε το χαρτάκι. Επίσης, σίγουρα το περιεχόμενο του θα ήταν μια ΠΡΟΚΛΗΣΗ και μπορώ να πω πως μου αρέσουν αρκετά οι προκλήσεις! Δεν ήθελα να σου χαλάσω το χατίρι λοιπόν!

« Βάλε σε τάξη , εκτός από το ακατάστατο δωμάτιο σου, τη ΖΩΗ ΣΟΥ !»

 ΠΡΟΚΛΗΣΗ.. Ήξερες πως θα χάσω, επηρέασες το υποσυνείδητο μου, τακίμιασες με την τύχη μου και περιμένεις ακόμα χαζογελώντας να γίνω «νοικοκυρούλα χαρωπή»!

Να αρχίσω από ΠΟΥ; Να αλλάξω ΤΙ; Και όλα αυτά.. ΓΙΑΤΙ; ; ;

Και ο πύργος της Πίζας στραβός χτίστηκε. Και ο μάστορας δεν τον γκρέμισε για να τον ξαναχτίσει. Προσχεδιασμένο μέλλον; Μακροχρόνιο business plan; ! ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ! Ο Ταχυδρόμος θα χτυπήσει 3 φορές. Εγώ θα γελάσω τέσσερις.

Μου ζητάς να γκρεμίσω ότι κουράστηκα τόσα χρόνια να «χτίσω;»
Μου λες καταφανώς να μαζέψω τα «μπογαλάκια μου και να πάω σε άλλη παραλία;»

Μου φωνάζεις να ξυπνήσω πριν να είναι πολύ αργά ..
Γιατί δίπλα μου σκάνε ατομικές βόμβες και κρατάω τα αυτιά μου κλειστά, τραγουδώντας το « Οld MacDonald had a farm» και πλέοντας σε πελάγη «κωμικό- τραγωδίας»!

Βάζω σε τάξη το δωμάτιο μου , παίρνω το μεγάλο μου πανάρχαιο σημειωματάριο, σκίζω με ειρωνικό χαμόγελο κάτι παρα- μουτζουρωμένες σελίδες και αρχίζω να γράφω τακτικά- καθαρά και .. παστρικά τις ιδέες μου .. just for a different tomorrow !

Blue Peppers !

Καθημερινή βράδυ .. Περπατούσαμε κάπου στο Σύνταγμα και ενώ εσύ επέμενες να μου μιλάς για το πώς κάνεις καλά ένα «άρρωστο pc» δίνοντας του το «φαρμακάκι» του (κατά κόσμον antivirus) και μετά για το πώς συνδέεις τη μητρική που έχει πάνω της, της Θεομήτορος τα υπάρχοντα.. εγώ κρατούσα τα αυτιά μου κλειστά γιατί ήταν η πείνα που με καλούσε να της "κλείσω το στόμα".

-«Δεν πάμε να φάμε κάτι 'πρόχειρο' έξω ,μιας και η μαγειρική δεν είναι στα forte της μητέρας μου και δεν θέλω να τη βγάλω πάλι με σάντουιτς ;!» , σου πρότεινα.

(. . . )

Και κάπως έτσι βρέθηκα βολεμένη στον άνετο καναπέ ενός Ινδικού wanna be εστιατορίου να ζαλίζομαι από τις μυρωδιές των φαγητών  που με προκαλούσαν να τα δοκιμάσω ΟΛΑ!

Στο πίσω τραπέζι καθόντουσαν 2 ζευγάρια πραγματικών Ινδών! Για να το προτιμούν και οι «ντόπιοι».. κάτι παραπάνω θα ξέρουν. Δεν ξέρω πως κατάλαβα ότι ήταν Ινδοί. Από τον αέρα που εξέπεμπαν ίσως. Είναι αυτή η αύρα που κάνει πάντα τη διαφορά ! Και το μελαμψό χρώμα όμως ήταν σήμα κατατεθέν, όπως επίσης και αυτή η χαρακτηριστική «μη κομφορμιστική  γαλλική» μυτούλα της senioritas με τα κατάμαυρα μακριά μαλλιά. 

Η Ινδική κουζίνα έχει την τάση να χρησιμοποιεί πολλά μπαχαρικά. ΚΑΥΤΕΡΑ μπαχάρια που σε κάνουν να δακρύζεις, να ξεροκαταπίνεις ζητώντας απεγνωσμένα κρασί ή έστω λίγο νερό και να χάνεις όλες σου τις γευστικές αισθήσεις..

Πόσο ΑΝΟΣΤΟ θα φαινόταν το φαγητό στους Ινδούς αν δεν είχε όλα αυτά τα μπαχάρια τουρλού; 

Πως θα φαινόταν σε εμάς τους Ελληνάρες μια σούπα χωρίς το βασικότερο; Το αλάτι;

Πως θα υπήρχε το μαύρο αν δεν υπήρχε το άσπρο; 

Και πως θα υπήρχε η Λογική αν δεν υπήρχε και το Παράλογο;

Τι είναι πιο ωραίο; Να τρως ένα άγευστο «πιάτο» ή να δοκιμάζεις «καυτερά- πικάντικα» φαγητά που θα σε κάνουν να ξινίζεις την γλυκιά σου μουτσούνα, και να «δακρύζεις» από την διαφορετική εμπειρία;! 

Είναι καλύτερη μια ρηχή κλασική και ήρεμη ζωή  χωρίς εντάσεις ή μια ζωή με έντονες στιγμές που σε κάνουν να δακρύζεις και θα έχεις να θυμάσαι λίγο πριν σου χτυπήσει την εγκεφαλική πόρτα το…  Alzheimer ;! 

Βάλε μπόλικο αλάτι στη «σούπα» σου για αρχή... Για να πεις πως νοστίμισες κάποιες καθημερινές απλές στιγμές.. Ακόμα και αν στραβώνει η μουσούδα σου, το πολύ- πολύ να σε πουν κάποιοι «αστείο και ανώριμο» !

Βάλε και extra πιπέρι, τόσο που να σε κάνει να «θρηνείς» το άψογο μακιγιάζ σου και να φαίνεσαι σα ξεβαμμένη μαύρη Ντάλια ..

Καλύτερα να είναι άσπρες ή μαύρες οι μέρες σου και να τραβάς τις καταστάσεις στα άκρα, παρά να ζεις σε ένα μονότονο γκρι μοτίβο, χωρίς ποικιλία, ένταση, πάθος και «φτηνό ρομάντζο» βεβαίως βεβαίως!

«…. Δεσποινίς?! Ακυρώστε την σούπα με τις κόκκινες πιπεριές και τα μπιζέλια..

Θέλω μια σούπα με αυτές τις «μπλε» πιπεριές και το extra chilli που τρελαίνουν τις αισθήσεις και σε οδηγούν σε υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ για να «σβήσει την κάψα» .. το οποίο με τη σειρά του σε οδηγεί στο χαμένο στρουμφο-χωριό με τους 7 νάνους και την κοκκινοσκουφίτσα που έφαγε το μήλο και έγινε βάτραχος .. και περιμένει καρτερικά τον πρίγκιπα της να τη φιλήσει για να την κάνει βασίλισσα και να ζήσουν στον κρυστάλλινο πύργο τους …» 

Να ζούμε όχι απλά καλά.. Να ζούμε όλοι μας ΚΑΛΥΤΕΡΑ! 

Ένα ΜΟΝΟ λεπτό..

Λένε πως ΈΝΑ λεπτό αρκεί …

…για να σου αλλάξει τη ζωή..

§ Είναι το λεπτό που τυχαία συναντάς κάποιον που δεν περίμενες ότι θα συναντήσεις ποτέ ξανά.

«ποτέ μη λες ποτέ.. Ο κόσμος είναι τόσο μεγάλος μα και τόσο μικρός…»

¨ Είναι το λεπτό που τυχαία τα βλέμματα σας συναντιούνται  για να χαθούν αμέσως μετά.. Δύο άγνωστοι , γνωστοί.. 

« Τα κλάσματα δευτερολέπτων μέσα στα οποία περνάνε οι εικόνες από μπροστά σου είναι σαν  τους κόκκους της άμμου μέσα σε μια απέραντη έρημο»

© Είναι το λεπτό που περνώντας βιαστικά το δρόμο, αγνοείς το αυτοκίνητο που τρέχει καταπάνω σου
.

«Νομίζεις πως ο χρόνος σταματάει και τα πάντα παγώνουν. Ουσιαστικά όμως είναι η μοναδική στιγμή που παύεις να σκέφτεσαι το μέλλον. Γιατί συνειδητοποιείς πως υπάρχει μόνο το παρόν»

§ Είναι το λεπτό που χάνεις το μετρό. Αυτό το λεπτό που θα σε καθυστερήσει τόσο ώστε να αλλάξει τη σειρά κάποιων τυχαίων γεγονότων…

… Ένα λεπτό μετά και ο «γνωστός» της ιστορίας σου έχει ήδη βρεθεί στο τέλος της σκάλας, ενώ εσύ είσαι ακόμα στην αρχή της...
…Ένα λεπτό μετά και ο «άγνωστος» που θα έψαχνε το βλέμμα σου, χάνεται μέσα στο πλήθος βιαστικών περαστικών χωρίς να σε παρατηρήσει…
…Ένα λεπτό μετά και το «αυτοκίνητο» έχει σταματήσει ήδη στο κόκκινο…

ΈΝΑ ΛΕΠΤΟ…ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ…

Till the end of time...

Προσπαθώ να σκεφτώ τι παραπάνω μπορώ να γράψω.. 
Για αυτά τα άτομα που έρχονται σαν κομήτες στη ζωή μας και εξαφανίζονται όταν έχουν καταστρέψει πλέον κάθε ύλη του «ρόλου» τους στην «ταινία» μας..
Για αυτά τα άτομα που φεύγουν αφού πρώτα έχουν εξαϋλώσει και όλες τις κοινές μας στιγμές..

Κάποιες φορές τα λόγια είναι περιττά..
Ανούσια και λίγα για να περιγράψουν τις μικρές στιγμές που συνθέτουν τη μαγεία της ΜΙΑΣ και ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ζωής..

Love me tender,
Love me sweet,
Never let me go.
You have made my life complete,
And I love you so.

Love me tender,
Love me true,
All my dreams fulfilled.
For my darling I love you,
And I always will.

Love me tender,
Love me long,
Take me to your heart.
For it's there that I belong,
And well never part.

Love me tender,
Love me dear,
Tell me you are mine.
I'll be yours through all the years,
Till the end of time...*

* Για όσα "αστέρια" κατάφερα να πιάσω... και για όσα περιμένω... και θα περιμένω πάντα να πέσουν.. για να κάνω μια ακόμα ευχή.. την ίδια...

ΜΠΑΜΠΟΥΛΕΣ no more

Κάποιες φορές είναι ωραίο να γυρνάς στο σπίτι σου μετά από μια «μεγάλη περιπέτεια.»
Να κλείνεις την πόρτα σε όσα σε κυνηγάνε και να κρύβεσαι.
Κάτω από ένα πάπλωμα στο κρεβάτι σου…
Χωμένος μέσα σε μια αγκαλιά από τα μαξιλάρια του καναπέ, με ένα μπολ ποπ-κορν και μια χαζή ταινία να παίζει στην τηλεόραση…

Όταν είσαι ένα 6χρονο παιδί, σε τρομάζουν οι ιστορίες με τους μπαμπούλες, τα φαντάσματα και τα κακά πνεύματα που θα θυμώσουν αν δεν πιείς όλο σου το γάλα ή δεν κοιμηθείς νωρίς, απλά γιατί αύριο έχεις σχολείο.

Όταν περνάς κατά πολύ τη δεύτερη δεκαετία της ζωής σου, σου φαίνονται αστείες όλες αυτές οι ιστορίες που κάποτε πίστευες και σε έκαναν τα τρέμεις.
Δεν πιστεύεις πια στον τριχωτό μαύρο μπαμπούλα.
Αρχίζεις όμως να πιστεύεις σε άλλα παραμύθια που έχουν και αυτά τους καλούς και τους κακούς τους.
Όπως , αυτό το παραμύθι με τους ψεύτες, τους υποκριτές, τους ηθοποιούς, τους γελωτοποιούς.

Αυτοί είναι που σε τρομάζουν πλέον.
Αυτοί είναι που μπορεί να σε τιμωρήσουν αν δεν κάνεις τη «δουλειά» σου σωστά, αν διαβάσεις λάθος τον «ρόλο» σου , αν ως άνθρωπος υποπέσεις σε λάθος επιλογές ή αν επενδύσεις σε υψηλού ρίσκου «μετοχές».

Θα ξεπηδήσουν από το «παραμύθι» και θα αρχίσουν να σε κυνηγάνε, να σου πετάνε εμπόδια στο δρόμο, να «στοιχειώνουν» τις σκέψεις σου τα βράδια πριν κοιμηθείς και να προσπαθούν να σε τραβήξουν πίσω, ώστε να μην καταφέρεις να προχωρήσεις ποτέ.

Μπορεί να πιστεύω ακόμα σε αυτά τα παραμύθια και κάποιες φορές να θέλω να κρυφτώ για να μη με βρει αυτός ο μεγάλος μπαμπούλας, με τα ψέματα και τις υποκρισίες του.

Ξέρω όμως, πως στα διπλά χρόνια από αυτά που ως τώρα έχω διανύσει, αυτά τα παραμύθια θα μου φαίνονται τελείως χαζά.
Θα έχω μάθει να μην φοβάμαι τα ανθρωπόμορφα τέρατα(*), που σε πλησιάζουν, σου προσφέρουν καραμέλες με γεύση κεράσι και σε «υπνωτίζουν» με τα λόγια τους μέχρι να χαζέψεις από τα πολλά ψέματα και να μην ξεχωρίζεις το αληθινό από το φανταστικό.

Τότε θα γελάω μαζί τους και με τον ηλίθιο τρόπο που προσπαθούσαν να με εξ-απατήσουν.


«Όταν φτάνεις στο τέλος και υπάρχει το χάος γύρω σου, τότε μόνο μπορείς να διαλέξεις αν θα γυρίσεις πίσω, ζώντας στο συνεχές σκοτάδι της άγνοιας και της ανασφάλειας, ή θα συνεχίσεις να προχωράς , αναζητώντας μια φωτεινή έξοδο , που το δυνατό φώς του ήλιου θα «τυφλώνει» όλους τους μπαμπούλες και πλέον κανείς δεν θα μπορεί να σε πειράξει.»

*Θα μπορούσα να σκιαγραφήσω κάποιους από τους ανθρωπόμορφους μπαμπούλες που με τρομάζουν ακόμα πολύ, μα σας αφήνω να τους γνωρίσετε και εσείς μόνοι σας. Σίγουρα κάποιοι, κάπου, κάποτε θα τους συναντήσετε!

Τα γλυκόπικρα φιλιά μου στους μπαμπούλες του παρελθόντος που τώρα σίγουρα προσπαθούν να αποποιηθούν των ευθυνών τους, ψάχνοντας το επόμενο θύμα, που θα τρομάξουν! . . . .


                                               I salute you
 

                        Wrong again?.. One day I know I'll feel strong again

"Mind the Gap"

Ήταν περίπου 11 το βράδυ και περπατούσα προς τον Ευαγγελισμό να πάρω το μετρό. Από μακριά διέκρινα ένα ζευγάρι που έβγαζε φωτογραφίες.. Ή τουλάχιστον προσπαθούσε.

Πλησίαζα και κατάλαβα ότι ήταν χρήστες ναρκωτικών. Δεν πρέπει να ήταν μεγαλύτεροι από 30-35 χρονών. Ίσως να υπερβάλλω.

Ο ένας έβγαζε φωτογραφία τον άλλον, με θέα ένα τοίχο να στηρίζει τα μισερά σώματα τους. Ήταν τελείως αποστεωμένοι, τόσο που μου φάνταζε αδιανόητο το πώς κατάφερναν να σταθούν στα πόδια τους.
Προχώρησα βιαστικά αφήνοντας τους να συνεχίζουν να παλεύουν με ένα κινητό στο χέρι να τραβήξουν μαζί, αγκαλιά μια φωτογραφία.

Λίγο μετά, περιμένοντας το μετρό να έρθει, πέρασαν από μπροστά μου, χέρι –χέρι μέχρι που έκατσαν αγκαλιά μαζί, κάτω να περιμένουν το τρένο που θα τους έπαιρνε, και αυτούς και τα «βάσανά τους»

Μου έκανε εντύπωση που τους είδα αγκαλιασμένους. Δεν της άφηνε στιγμή το χέρι. Τελευταία όλο και πιο συχνά παρατηρώ ζευγάρια χρήστες να φαίνονται τόσο αγαπημένοι παρά τα υπόλοιπα κλασικά ζευγαράκια που κυκλοφορούν συνέχεια ανάμεσα μας.

Ήταν αυτή που του έδωσε το εισιτήριο για το «όνειρο» ή αυτός που της χάρισε λίγη από την «αστερόσκονη» που έκρυβε στην τσέπη του με την υπόσχεση ότι θα την πήγαινε σε διαφορετικά μέρη;

Εξέπεμπαν μια ηρεμία τρομακτική. Με βλέμματα κενά και μάτια που κοιτούσαν κάτω λες και ντρέπονταν επειδή αυτοί ήταν οι «τυχεροί» επιβάτες με προορισμό το «άγνωστο» , έμεναν αγκαλιασμένοι να περιμένουν υπομονετικά.

Δεν ξέρω τι περίμεναν. Αφού «ένα τρένο ποτέ δεν γυρνάει πίσω».

Ίσως να την κρατούσε σφιχτά επειδή ένιωθε συνυπεύθυνος για την κατάσταση της. Ίσως δεν μπορούσε πια κανείς τους να κάνει κάτι για να σταματήσουν να πονάνε.
Σίγουρα πονάγανε. Φαινόταν στο σώμα τους, στα χέρια τους, στο πρόσωπο τους.
Αλλά κανείς τους δεν επέλεξε να αφήσει τον άλλον, μόνο του στον πόνο.

Σωστές ή λάθος οι επιλογές και οι συγκυρίες που τους οδήγησαν στην χρήση, είτε τις πήραν μαζί είτε  οι δρόμοι τους συναντήθηκαν τυχαία σε μια ματαιόδοξη κατάσταση, συνέχιζαν να είναι μαζί. Μοιράζονταν τα ίδια συναισθήματα και περίμεναν ΜΑΖΙ το ΙΔΙΟ «ΤΡΕΝΟ» που θα τους πήγαινε στον δικό τους «παράδεισο».

Με τρόμαξε η ιδέα των όσων θα επακολουθούσαν , στην κατάσταση που τους είδα.
Φαντάζομαι όμως, πως δεν θα άφηνε πλέον ο ένας τον άλλον.
 …

Τελικά μήπως η αγάπη υπάρχει εκεί που ξέρει κανείς το τέλος?
Μήπως κρύβεται εκεί που ΜΑΖΙ περιμένετε το «τρένο» για να σας μεταφέρει σε έναν «ξεχωριστό-δικό σας» κόσμο;

Μήπως η «καλή ζωή» , οι high-class συνήθειες, τα ακριβά sport και η διασκέδαση είναι απλά γαρνιτούρες που θες να χρησιμοποιείς για να ευχαριστείς την εκάστοτε σχέση σου, στο όνομα της «αγάπης»??? Μήπως ξεχνάς το βασικό? Ότι.. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΒΕΒΑΙΟ ΑΥΡΙΟ???

Τουλάχιστον, κανείς τους, ΔΕΝ κορόιδεψε τον άλλον. Ξέρουν και οι δύο τους την κατάσταση που βρίσκονται και το τι θα έρθει .. μετά.
Ενώ στον δικό μας κόσμο, ο ένας δίνει στον άλλο, όρκους «αιώνιας» αγάπης που τους αναιρεί εύκολα, την επόμενη μέρα, πιστεύοντας πως έχει ακόμα να ζήσει πολλά και διαφορετικά που τον περιμένουν, στην ζωή του.

Ψέματα, παραμύθια και υποσχέσεις για κάτι που ΘΑΑΑ κάνεις με την σχέση σου, για ένα «αύριο» που περιμένετε «δήθεν» μαζί.
Ενώ αυτοί, ζουν μαζί ένα παραμύθι και ξέρουν πλέον την αλήθεια έχοντας αφήσει κατά μέρους τους ανόητους εγωισμούς. Ζουν το τώρα γιατί δεν υπάρχει γι αυτούς το αύριο.

                   “ so if you care try to analyze the situation…                                                       
                              do it well.. Just break the spell
                                             
                                     Why don’t you do it right?

             I don’t want another fight.. I’m not creating’ my flow with my ego         

             I’m taking off my hood and I’m venturing deeply in the wood

                              you know, “man”…                     

                             Never come back to me”