Idlewild °

 

Πόσες φορές έχω ακούσει αυτό το τραγούδι.. 

Και όπως έρχεται το φθινόπωρο εδώ στο Βασίλειο της Νορβηγίας.. όπως όλα γκριζάρουν ξαφνικά, η ημέρα μικραίνει απειλητικά για να σου θυμίσει το επερχόμενο σκότος.. 

Έτσι θυμήθηκα εσένα. Ξεπρόβαλες πίσω από τους στίχους. 

Η μελωδία μου έφερε πίσω τις αναμνήσεις από εκείνον τον Σεπτέμβρη. Εκείνον τον Οκτώβρη, το Νοέμβρη, τον Δεκέμβρη.. 

Νόμιζα πως είχα διαγράψει τα πάντα. Θυμάμαι να σε βλέπω από μακριά και να χαμογελάω στην ανάμνηση σου. 

Κοίτα που τελικά όλα είναι πίσω εδώ! 

3.56. 

3 λεπτά και 56 δευτερόλεπτα. 

Τόσο διαρκεί το τραγούδι. 

Τόσο και οι στιγμές που περνάνε σε fast forward μπροστά από τα μάτια μου. 

Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Πολύ δυνατά. Πάει να σπάσει. 

Σε βλέπω μπροστά μου. Μυρίζω το άρωμα σου. Ακούω τη φωνή σου.

Χαμογελάω. Σηκώνομαι από το γραφείο μου, παίρνω την άδεια κούπα στα χέρια μου και κατευθύνομαι προς την κουζίνα. Είμαι σίγουρη ότι θα σε συναντήσω εκεί, να ανταλλάσεις καλημέρες με άλλους συναδέλφους.

Ναι, είσαι εκεί. Με βλέπεις, μου χαμογελάς κρυφά και συνεχίζεις την κουβέντα σου με κάποιον. Περνάω από δίπλα σου και σου λέω "αδιάφορα" καλημέρα..

Περιμένω να φύγουν οι άλλοι. Περιμένεις και εσύ. Και τότε ερχόμαστε κοντά. Χαμογελάμε ο ένας στον άλλον. Έξω βρέχει. Έρχεται το φθινόπωρο. Έχουμε κανονίσει να πάμε σινεμά μετά τη δουλειά. Μου κλείνεις το μάτι, μου στέλνεις ένα πεταχτό φιλί στον αέρα και γυρνάμε σαν "άγνωστοι" συνάδελφοι στα γραφεία μας, ο ένας δίπλα στον άλλον. 

Κάπου στις 3 το μεσημέρι, γυρνάς ζαλισμένος και μου ψιθυρίζεις.. "με τρελαίνεις". Γελάμε σαν 15χρονα και συνεχίζουμε τη δουλειά. 

3.20. Μένουν ακόμα 36 δευτερόλεπτα τραγουδιού. Νιώθω να στροβιλίζομαι μέσα στο τελείωμα του τραγουδιού. Όλα πάνε τώρα πιο γρήγορα. Γράφω πιο γρήγορα. Θα προλάβω να θυμηθώ κάθε στιγμή μας? Κάθε παλαβομάρα, κάθε ανωριμότητα? 

Πόσα χρόνια έχουν περάσει? 6? 8? 10? Ξεχνάω. Ξεχνάω πολλά. Όλο και περισσότερα κάθε φορά. 

Στάσου. 

Μη φεύγεις. 

Δε τελείωσε το τραγούδι ακόμα.

Πά..

Περίμ....ενε

Να σου....πω 

Ακ....ούς?

Θυμασ.....αι?

Καπνός. Καπνός από τα τσιγάρα σου. 

Ξαφνικά δε μπορώ να αναπνεύσω. 

Σταμάτα.

Σταμάτα να καπνίζεις.

Όχι?

Ακούς?

Σταμάτα να τρέχεις. 

Απομακρύνεσαι.

Περίμενε.

Εγώ θα τρέξω πιο γρήγορα από εσένα.

Σε πέρασα.

Έφυγα.

Σε ξεπέρασα.

Απομακρύνεσαι πιο πολύ.

Που είσαι?

Δε σε βλέπω. 

Οι καπνοί είναι πυκνοί.

Έξω βρέχει πολύ.

Δε βλέπω τίποτα.

Η ομπρέλα σου.

Κρατάω την ομπρέλα σου.

Η βροχή σταμάτησε.

Το τραγούδι δεν ακούγεται πια.

3.57

H ομπρέλα σου...

. . .

True°

Το παρακάτω κείμενο δεν είναι δικό μου, το βρήκα στο διαδίκτυο ωστόσο δεν έχω το όνομά του κειμενογράφου. Παρακαλώ συμπληρώστε με εάν το γνωρίζετε.

Το κοινοποιώ όμως μέσω του blog μου γιατί ταυτίζομαι! 

__________

Όταν μια γυναίκα σε εγκαταλείπει να ξέρεις ότι στο μυαλό της σε είχε αποχαιρετήσει πολύ καιρό πριν.

-ΠΡΩΤΑ:

Σου μιλάει και σου εξηγεί αυτό που χρειάζεται.

[ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΗΣ ΔΙΝΕΙΣ ΠΡΟΣΟΧΗ ]

-Μετά πηγαίνει στη ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΑΣΗ:

Είναι λυπημένη και με το παραμικρό κλαίει.

[ ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΔΙΝΕΙΣ ΠΡΟΣΟΧΗ ]

-Μετά αλλάζει την συμπεριφορά της που είναι χειρότερη για σένα, όπου ό,τι κάνεις και λες την ενοχλούν και σου δείχνει ότι δεν σε αντέχει ...

[ΔΕΝ ΔΙΝΕΙΣ ΠΡΟΣΟΧΗ]

-Μετά έρχεται η φάση όπου πολλοί άνδρες μπερδεύονται.

Σου λέει:

Μπορείς να λες ότι θέλεις.

Να κάνεις ότι θέλεις.

Πήγαινε όπου θέλεις.

Και συμπεριφέρεται σαν να είσαι ένα τίποτα.

Και σκέφτεσαι:

ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ, τα κατάφερα και την έφερα όπως θέλω εγώ.

Σχεδόν δεν αντιδρά...

Δεν με ενοχλεί πλέον...

Και εκεί που πιστεύεις ότι τα πράγματα πάνε όπως τα θες εσύ όλα καλά, αρπάζει τη βαλίτσα της και σε αφήνει...

Και αναρωτιέσαι...

ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ?

Να ξέρεις ότι είχε περάσει πολύς καιρός που σε είχε ήδη αφήσει...

Sweet Dreams

 

Θα θυμάσαι το χαμόγελο μου? 

Θα κρατήσεις μυστικά αυτά που σου ελεγαν τα μάτια μου όταν κοιταζόμασταν? 

Θα μυρίζεις το άρωμα μου, ένα απόγευμα την άνοιξη? 

... 

Τι κρατάμε ως ανάμνηση και παρακαταθήκη για όσους ανθρώπους φεύγουν χωρίς επιστροφή μακριά μας? 

Εγώ θα ήθελα να θυμάστε το χαμόγελο μου, αυτό που έκρυβε πάντα πολύ καλά τα τραύματα που πάλευα να κλείσω• και την τρέλα μου, αυτήν που γνωρίσατε όσοι μου προτείνατε να μοιραστούμε μαζί μια παράτολμη ή πρωτότυπη εμπειρία, σας είπα "ναι, πάμε και όπου βγει" και πήγαμε παρέα μαζί.

Η ng πάντα θα έλεγε "γέλα ορέ ότι και αν συμβαίνει, και αν όλα πάνε στραβά, χαμογέλα στραβά". 

Η ng, μια κοπέλα που ήθελε να αγαπήσει και να αγαπηθεί πολύ, μα δεν τα κατάφερε.

"Φιλιά στις μουτΣούνες σας μπΕίμπς"

Όνειρα γλυκά. 

Όνειρα μου παντοτινά.

香港

 

Να σταματήσει επιτέλους αυτό το αστείο με την κρυφή παρακολούθηση από το VPN στο Χονγκ Κονγκ! 

Να σταματήσει η ανωνυμία και το κρυφτό!

Αγαπητέ ανώνυμε αναγνώστη.. 

Αγαπητέ περιηγητή αυτού το ιστολογίου!

Εσύ που προτιμάς την ανώνυμη περιήγηση για να μη σε δω να κοκκινίζεις και να ροζμποΜπονίζεις στα γλυκά σου μάγουλα! 

Άλλαξε τοποθεσία σύνδεσης! Συνδέσου από ένα Μπαλί βρε αδερφέ, που μου θυμίζει καλοκαίρι! 

Η αν έχεις το θάρρος, κοίταξε με στα μάτια και συνδέσου από την ΙΡ του σπιτιού σου.. 

Πες μου πως με σκέφτεσαι τα βράδια όταν κοιμάσαι! 

《Και δε μιλάω, δε μιλάω

ένα μόνο σου ζητάω

ό, τι έχεις να μου πεις

Πες το μ’ ένα φιλί

κάνε με να σ’ αγαπήσω

πες το μ’ ένα φιλί ιιιι ιιιι》 όπως λέει και η Καιτούλα η Γαρμπή! 

Ξέρω ήδη ποιος είσαι και τι κάνεις.. τέΛος! 

CooCoo mon cheri!

Mon cheri°

Όσοι με ξέρετε, θα έχετε ήδη πατήσει play στο τραγούδι ακριβώς απο επάνω. 

Όσοι ακόμη με γνωρίζετε..

Θα μπορούσε να με περιγράφει καλύτερα ένα τραγούδι?

Θα Μπορούσε. 

Αλλά αυτό είναι το current mood μου.

Υπάρχεις μόνο εσύ, δύο φίλοι και η μουσική που την καρδιά μου ξέρουν.

Θα μείνω πάντα παιδί σαν το παλιό το κρασί, στα χρόνια ταξιδεύω.. 

Κοίταξε με.

Γελάω. 

Είναι όμορφο που μπήκες έστω και για τόσο λίγο στην τροχιά μου. 

Εγώ που αλλάζω μορφή κι από στιγμή σε στιγμή θα χαθώ.. 

Από προσώπου της γης, στη κόψη μιας αστραπής, μια μέρα θα εξαφανιστώ.. 

Bon voyage. 

Coco mon cheri! 

Airport _ 9 years later

 

Στεκόμουν να χαζεύω, ανάμεσα σε δεκάδες ανθρώπους που με προσπερνούσαν.

Κάποιοι έτρεχαν βιαστικά προς διάφορες κατευθύνσεις, σέρνοντας με το ένα χέρι μια παραφουσκωμένη βαλίτσα ενώ στο άλλο κρατούσαν τα εισιτήρια τους. Άλλοι, καλοντυμένοι και με μόνο μια χειραποσκευή, περπατούσαν αργά και αέρινα, υποδεικνύοντας ένα επαγγελματικό ταξίδι. Άλλοι έδιναν τις τελευταίες αγκαλιές, προσπαθώντας να συγκρατήσουν τα δάκρυα του αποχωρισμού, ενώ άλλοι έδιναν βιαστικά πεταχτά φιλιά και αντάλλασσαν λόγια για να σπάσουν τον πάγο του αποχαιρετισμού.

Κάπου εκεί, ανάμεσα τους, εγώ, σχεδόν ακίνητη, με κομμένη την ανάσα, περιμένω. Τα χέρια μου κρέμονται βαριά, η καρδιά μου βαραίνει, έτοιμη να γλιστρήσει και να πέσει.

Ένιωθα μια πίεση στο κεφάλι μου. Ένα βουητό μέσα στα αυτιά μου. 

Δεν περίμενα τον Τάσο πια. 

Δεν περίμενα κανέναν αυτή τη φορά.

Έμαθα με τα χρόνια να μην περιμένω, να μην προσδοκώ.

Απλώς να προχωράω χωρίς να πρέπει να κοιτάω πίσω μου. 

"Μη κοιτάξεις πίσω" έλεγε πάντα η φωνή μέσα μου, αυστηρά. 

Και εγώ φοβισμένα προσπαθούσα να μη κοιτάω πίσω. 

Λες και αν κοιτούσα κάποιος μεγάλος θα με μάλωνε.

Airport

Αéroport

Flughafen

Αeroporto 

Aeropuerto

Аэропорт 

Flygplats

Αεροδρόμιο

Lufthavn

Paliparan

Oro uostas 

Летище

Repülőtér 

हवाई अड्डे 

مطار

Τόσες & άλλες τόσες γλώσσες..

Πόσοι & άλλοι πόσοι προορισμοί…

Αεροπλάνα, βαλίτσες, άνθρωποι... όλα κινούνται.

Οι χώροι των αεροδρομίων μένουν πάντα εκεί, γεμίζουν και αδειάζουν από κόσμο που έρχεται και φεύγει.

Χώροι που ΜΟΙΑΖΟΥΝ γεμάτοι.. 

Φώτα, βιτρίνες, είδη δώρων, φαγητά, αναψυκτικά, περιοδικά & ατελείωτες σειρές από «αναπαυτικά παγκάκια» για τις ώρες τις αναμονής & για όσους βαριούνται να περιφέρονται όρθιοι… Χώροι τόσο ΚΕΝΟΙ…

Εγώ? Κενή δεν είμαι και εγώ? 

Ένα αεροδρόμιο έγινε η ψυχή μου. 

Κενή. Περνάνε από μέσα της οι σκέψεις, οι καταστάσεις, οι στιγμές και εγώ στέκω εκεί να τις κοιτάζω παθητικά. Αδιάφορα πλέον. 

Πως είναι να ερωτεύεσαι? 

Πως είναι να χαμογελάς από αγάπη? 

Πως είναι να κλίνεσαι μέσα σε ζεστές αγκαλιές τα βράδια? 

Δε ξέρω. 

Δε θυμάμαι.

Ξέχασα? 

Δε γνώρισα ποτέ?

Δε ξέρω.

Δε θυμάμαι.

Ξέχασα.

Δε γνώρισα ποτέ.

Ένιωσα ένα σκούντηγμα στο αριστερό μου μπράτσο.

Έ, στάσου, κύριε, θα πάρεις το χέρι μου μαζί σου..

Ένας περαστικός έτρεχε να προλάβει τη πτήση του. Βιαστικός. Γύρισε, φώναξε ένα "συγνώμη", προσπάθησα να γνέψω ότι ήταν οκ αλλά τα χέρια μου παρέμεναν βαριά. 

Αθήνα Όσλο. Πτήση Α3 756. Καθώς κατευθύνομαι μηχανικά προς την πύλη ακούω μια φωνή να μου ψιθυρίζει "Μη κοιτάξεις πίσω". 

Είναι βράδυ. Και τα τζάμια του αεροδρομίου μοιάζουν καθρέφτες. Τολμάω να κοιτάξω μέσα από τη τζαμαρία πίσω μου. Δε βλέπω τίποτα. Δεν υπάρχει τίποτα. Τρομάζω. Αλήθεια, γι αυτό η φωνή μου έλεγε να μη κοιτάξω πίσω μου? Για να μην αντικρίσω τη μοναξιά που με φοβίζει? 

Μπαίνω στο αεροπλάνο. Δίπλα μου, μπροστά μου, πίσω μου, όλοι μου είναι ξένοι. Καμία γνώριμη φυσιογνωμία. 

Κανείς να μου θυμίζει εσένα. Την αγάπη σου, τη μορφή σου, το άρωμα σου, το άγγιγμα σου. Το γέλιο σου, την ενέργεια σου, την ηρεμία σου, την αγκαλιά σου. 

Πάνε 9 χρόνια. Εννέα χρόνια πέρασαν για να μπορέσω να πω το όνομά σου. Να νιώσω την ύπαρξη της απουσίας σου και τη μοναξιά που άφησες πίσω σου. 

Άραγε μπορώ να ελπίζω πως μια ημέρα θα συναντήσω τον άνθρωπο που θα καταφέρω να μοιραστώ μαζί του ένα μέρος της ζωής μου? Θα μπορέσω να γελάσω ξανά με την ψυχή μου? Θα μπορέσω να ερωτευτώ? Να αγαπήσω? Να αγαπηθώ? 

Είμαι πολύ μεγάλη για να πιστεύω σε παραμύθια? Πολύ μεγάλη για να ελπίζω και να ονειρεύομαι? 

Ναι.. και.. ναι. 

Είμαι πολύ μεγάλη, το ξέρω. Μα αφήστε με να ζω σε αυτό το όνειρο και να ελπίζω. Είναι ότι μου απέμεινε. 

Και στη σκέψη πως θα σε ξανασυναντήσω ακόμη χαμογελάω. Ακόμη χαμογελώ...

                                   🙃

Α galinha °

(As always πΣυχούΛες μου, βάλτε το τραγούδι να συνοδεύσει την ανάγνωση...)

 Ήμουν ένα κοτόπουλο.

Χρειαζόμουν λίγες μόνο ημέρες πριν βγω στον έξω κόσμο, όταν κάποιος έσπασε βίαια το αυγό μου. Το σπίτι μου.

Έψαχνα τη μαμά μου.

Ένιωθα πως κάτι πήγαινε στραβά.

Δεν τη γνώρισα ποτέ. Έβλεπα τα άλλα κοτόπουλα να κουρνιάζουν κάτω από τη φτερούγα της μαμάς τους.

Μου έλειπε.

Ζήλευα τη ζεστασιά που φαίνονταν να νιώθουν.

Ύστερα, ένα πρωί, ήρθαν κάτι γιγάντια χέρια και άρχισαν να με χαϊδεύουν βίαια. Προσπαθούσαν να με πιάσουν. Ήμουν μικρό και πάντα κατάφερνα να εγκλωβιστώ σε μια χούφτα χεριών.

Μου πέταγαν αποφάγια.

Μεγάλωσα. Ώσπου μια ημέρα, τα χέρια που κάποτε με εγκλώβιζαν, δεν κατάφεραν να με ξαναπιάσουν. 

Φτερούγιζα με όλη μου τη δύναμη. Θυμωμένα. Απεγνωσμένα. Προσπαθούσα να ξεφύγω. Θαρρώ τους τρόμαξα λιγάκι γιατί με άφησαν ήσυχο. 

Δεν με πείραξαν ποτέ ξανά.

Όμως η καρδιά μου χτυπάει ακόμα δυνατά, σαν τρελή και πάει να σπάσει κάθε φορά που βλέπω αυτά τα τεράστια χέρια να πλησιάζουν.

Άραγε θα βρουν ξανά τον τρόπο να με πιάσουν; Να με εγκλωβίσουν; Να με πνίξουν;

Έψαχνα να ρωτήσω κάποιον από τους φίλους μου μα χάθηκαν όλοι.

Μήπως ξέρει κανείς τι απέγιναν;

Με ακούει κανείς; 

. . .

______________________________________________

* Η αφήγηση της ιστορίας του κοτόπουλου μπορεί να αντιπροσωπεύσει την εμπειρία ενός ανθρώπου που έχει περάσει από δυσάρεστες και τραυματικές καταστάσεις. 

Το κείμενο είναι μία απλή μεταφορά για την ανθρώπινη έκθεση σε μια αρνητική εμπειρία και της επίσημης ανάκτησης της δύναμης και της αυτοπεποίθησης.