Cheers στα love crash που δεν έχουν πρόσωπο ή φύλο.
Cheers στο body language που υπερνικάει όλες τις γλώσσες και τα σύνορα.
Αν είχα αργήσει λίγα δευτερόλεπτα η πόρτα του ασανσέρ θα είχε κλείσει.
Αν δεν πατούσα το κουμπί ξανά βιαστικά θα ήμασταν δύο άγνωστα στίγματα στο σύμπαν.
Κρατάω τη θετική σου αύρα, τη συζήτηση που ανταλλάξαμε, τη βοήθεια σου και το χαμόγελο σου!
Και εκεί που προσπαθούσα να συγκεντρωθώ για να πω πως δουλεύω, χαμογελώντας στην ανάμνηση σου, μέσα σε μια τυχαία playlist που έπαιζε στα αυτιά μου, άκουσα αυτό.
Έρχονται μόνο κάτι εφιάλτες που και που. Προσπαθούν να μου θυμίσουν πως υπήρξες.
Πάνε τόσα χρόνια Πί.
Σε ξέχασα.
Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ βέβαια, είναι η πικρίλα που κάθεται στο λαρύγγι μου μαζί με έναν κόμπο, μπαστακωμένο, εκεί, κάθε που συλλογίζομαι πως με κορόιδεψες.
Και τότε ξες τι λέω στον καημένο εαυτό μου Πί; Τον παρηγορώ, πως τάχα, να, μια μέρα, το σύμπαν θα σε φέρει πάλι εμπρός μου. Σε άλλη θέση αυτή τη φορά. Του θύματος και όχι του θύτη.
Μα όχι, Πί. Τι λέω. Αυτό δεν γίνεται.
Είμαι πια τόσα χρόνια και τόσα χιλιόμετρα μακριά. Που ακόμη και αν απεγνωσμένα ήθελα να σε δω κάπου ξανά, αυτό ξέρω πως δε θα συμβεί. Ποτέ ξανά.
Σε ξέχασα Πί.
Μα μη πιστέψεις πως ξέχασα το άρωμα σου.
Τη φωνή σου.
Το χαμόγελο σου.
Ψέματα λέω στον εαυτό μου για να μη πονάει άλλο πια.
Back to February of 2013. During a H1N1 epidemic in Greece, I was sending applications for my first permanent job. After having sent lots of CV's and while I was burning down with fever for more than a week, in bad condition, my phone rung. "We have called you for an interview regarding the position of assistant accountant". I said yes & I went to the interview with the CFO. It lasted more than I expected. Paracet had started fading, my fever was getting higher, I was feeling dizzy but I stayed there trying to be professional for my very first time..
I got the job.. I stepped from an assistant to an independent accountant; and became the "Watson" to my "Sherlock" supervisor.
For me Mr. N., was the one who trusted me, who believed in me. He guided me. He showed me the first steps in accounting & taxation. He taughed me to develop my critical thinking, my persistence, and my patience. We worked together as a team, we built from zero, the accounting department for a group of mass media companies which had changed management after a default and we created a professional relationship based in honesty, integrity and mutual respect.
For me Mr. N. became more than a manager. He became my Leader.
By the end of 2015, while Greece was facing capital controls which affected the employment conditions for all the mass media companies, I took the chance to send my CV to PwC, with a dream and a goal to dedicate my professional life for the #1 international accounting firm. I succeeded and passed all the interviews.
When I was in the difficult position to announce to Mr. N. that I had to quit, he smiled saying "I was prepared that this day would come, even if I will miss you, you have to step forward Niovi, we will not loose each other". I remember how much I cried that I had to left my "father" of Finance, my Leader, my Mentor, my Guide.
He is till now, the most special person to my professional life; even if he is thousand of kilometers far away, even if we keep long periods of time not exchanging news, whenever we talk, he always reminds me how Proud he is for me, how he Believes in me and how he Supports me.
Thank you Mr. N.
I was keeping that post for a long time.
I will always deeply appreciate the knowledge you instilled to me and on the top of everything for teaching me how to find the fighter within.
》Κάποτε, για μια αγάπη, μπήκα σε ένα αμφιθέατρο, μαζί με αγνώστους και έδωσα τα επίσης άγνωστα σε εμένα, "δίκτυα". Εγώ στη σχολή οργάνωσης & αυτός στη σχολή πληροφορικής.. Ανταλλάξαμε κόλλες, έγραψα πάνω στη δική του, το όνομα "Νίνα", είπα πως ξέχασα το πάσο μου και έφυγα βιαστικά.
Πάνε 15 χρόνια από τότε. Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια. Όλα σαν εχθές. Και όλα τόσο μακρινά. Μοιάζουν να έγιναν ανώριμα και βιαστικά. Δύο σημεία πλέον σε απόσταση πάνω από 3,5 χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, να περιστρεφόμαστε σε κύκλους που δεν ειναι ομόκεντροι πια.
Έμειναν τα τραγούδια να θυμίζουν αναμνήσεις, που ούτε τολμάμε να αγγίξουμε ξανά.
Τραγούδια σαν αυτό, που το πρωτοακούσαμε μαζί ένα βράδυ στα Εξάρχεια και ψάχναμε καιρό για να το βρούμε, τότε που δεν υπήρχαν τα Shazam και οι εύκολες αναζητήσεις. Τότε που όλα μοιάζανε πιο δύσκολα και τα κάναμε και εμείς ακόμα πιο δύσκολα.
Θυμάμαι τα πάντα. Αμέτρητες στιγμές, αρώματα, μυρωδιές, αισθήσεις, αισθήματα, εικόνες, φωτογραφίες, φωνές... Ζάλη, ποτά, ξενύχτια, πρωινά, πάρτυ, Χριστούγεννα, καλοκαίρια, θάλασσα, αλάτι, ήλιος, χιόνια, κρύο, αγκαλιά, και όλα, όλα να γυρνάνε, γρήγορα, πιο γρήγορα, ακόμα πιο γρήγορα, τρελά, σα το ρυθμό αυτού του τραγουδιού, γλυκόπικρου, νοσταλγικού.
Και κάπου μέσα στη παραζάλη του νιάτου, σκοτείνιασαν όλα, ξαφνικά, γιατί ναι, στο ξαναείπα, ήταν ολα ανώριμα και βιαστικά.
Δεν έφυγες ποτέ απο την καρδιά μου. Έμεινες πάντα εκεί μαζί με τις στραπατσαρισμένες και άτσαλα πεταμένες αναμνήσεις σου. Να φέρνεις δάκρυα στα μάτια μου, όπως τώρα, δάκρυα πικρίας που ζήσαμε χωριστά μα και χαράς που είσαι καλά.
Ήθελα να είμαι σημαντική για εσένα. Ήθελα να υπάρχεις στη ζωή μου, έστω και αν είσαι μακριά. Μα αυτό δεν γίνεται. Όχι, πότε ξανά.
Τι δύσκολο να ξέρω πως δε θα σε συναντήσω , πως δε θα σε δω, πως δε θα σε αγκαλιάσω, δε θα γελάσω δίπλα σου. Όχι, ποτέ ξανά.
Ένα μόνο είναι σίγουρο παντοτινά. Ξέρω πια πως σε αγάπησα και θα σ'αγαπώ, όσο θυμάμαι, αληθινά. 《
Δεν γαμάει η/ο ωραία/ος, γαμάει η/ο θαρραλέα/ος versión collectión autumn-winter 2023!
Εσύ, Εσύ που κρύβεσαι πίσω από την ανωνυμία.
Εσύ, που κρύβεσαι πίσω από την περιέργεια.
Εσύ, που κοιμάσαι και ξυπνάς με τη σκέψη μου, που θες να μάθεις νέα μου, just for the records βρε αδερφή/έ, αλλά δε θες να σου πέσει το τουπέ και να στείλεις.
Εσύ που ρωτάς δεξιά και αριστερά για αυτήν την, πως την λένε μωρέ, την ξανθιά, ή μήπως ήταν μελαχρινή, αυτή την κοντή που κάνατε παρέα κάποτε και χάθηκε στα ξένα μια νυχτιά.
Εσύ που κοιμάσαι ήσυχη/ος τα βράδια, πως τάχα είναι ολα καλά, πως δε με σκέφτηκες ούτε λίγο.
Ξέρεις κάτι; Γιαυτό ανήκεις στο παρελθόν. Γιατί δεν είχες, δεν έχεις και δεν θα έχεις ποτέ τα @ρχίδια φίλη/ε μου, να πάρεις το γαμωκινητό σου και να στείλεις ένα απλό "τι κάνεις, είσαι καλά;"
Γιατί η εμφάνιση που έχεις μπορεί να τραβήξει τις/τους χαζές/ούς αλλά δε θα κερδίσει τα δυσκολάκια τυπάκια σαν την εξοχότητα μου.
Γιατί στο είχα πει και κάπου εκεί το 2016..2017..πως δε γαμάει ο ωραίος, αλλά ο θαρραλέος! Και κυριολεκτικά και μεταφορικά!
Τι να τα κάνεις τα τουπέ, όταν κρύβεσαι και στοκάρεις, όταν ρωτάς φίλες/ους δήθεν αδιάφορα, μα δεν έχεις το θάρρος να μου πεις πως με σκέφτηκες?
Έτσι, για χάρη του χρόνου που υπήρξαμε φίλες/οι βρε παιδί.
Γιατί φοβάσαι να παραδεχτείς πως υπήρξα και εγώ για εσένανε κάπως, έστω τόσο δα, λίγο, σημαντική.
Να περνάς καλά φίλη/ε μου, εκεί καλά κρυμμένη/ος πίσω από την ταπεινή ανωνυμία σου. Προτιμώ να έχω στη ζωή μου τυπάκια τολμηρά, θαρραλέα και φανερά.
Σήμερα πήραμε το λεωφορείο μαζί. Καθισμένοι αντικριστά.
Σαν να μη γνωριστήκαμε ποτέ σε αυτό το σύμπαν. Σα να ήσουν ανάμνηση θολή, από ένα όνειρο μια βραδιάς μακρινής.
Χθες βράδυ σε είδα στον ύπνο μου. Είχα έρθει στην Αθήνα και σε συνάντησα τυχαία στο κέντρο. Ήσουν βιαστικός, όπως πάντα από όσο σε θυμάμαι. Όμως αυτή τη φορά έμεινες. Με αγκάλιασες. Σε ρώτησα αν με σκέφτεσαι όπως εγώ και μου είπες πως ναι, κάποιες φορές περνάω από το μυαλό σου μα δεν έχει κανένα νόημα να συμβαίνει αυτό.
Αγκαλιαστήκαμε και ένιωσα την ψυχή μου λίγο πιο ελαφριά από ότι έως σήμερα.
Σε αγαπάω καλέ μου. Ακόμα. Ακόμα και αν δεν υπάρχεις πουθενά στη πραγματική ζωή μου, μπορείς να ζεις ακόμα στη σκέψη μου. Και εκεί θα ζεις, για πάντα.
Πάτησες το κουμπί για την επόμενη στάση. Μέχρι που κατέβηκες, τα λεπτά μοιάζαν με αιώνες. Και ύστερα, χάθηκες μέσα στο πλήθος του κόσμου.
