He is just not that into you

Όταν γνώρισα τον «Χ», αυτό που με τράβηξε σε εκείνον ήταν η αύρα του.. Συνδυασμός αλητείας και καλού παιδιού. Τι πιο γοητευτικό σε έναν άντρα.. Ύστερα ήταν τα μάτια του με αυτό το «παιχνιδιάρικο» βλέμμα και μετά το χαμόγελο του, με αυτό το «μυστήριο»..

Όταν θέλεις κάποιον, είσαι διατεθειμένος να δώσεις. Πολλές φορές αυτή η διάθεση σε κάνει να δίνεις χωρίς να συνειδητοποιείς ότι δεν παίρνεις πίσω τίποτα. Λένε βέβαια, όσοι μιλάνε για ανιδιοτέλεια, πως οι αληθινές ανθρώπινες σχέσεις δε χωράνε σε πρότυπα «πάρε-δώσε», κανείς όμως ποτέ δε μίλησε για το τι γίνεται όταν σε αυτές τις «επαφές» υπάρχει το μοτίβο της «ΚαΒάΤζας», του «Ό,τι-νανισμού» και της «αέναης κοσμάρας»..

Σε κάποια από τις ελάχιστες συζητήσεις που είχα την ευκαιρία να κάνω με τον «Χ», μου είχε πει πως «δυστυχώς, ή ευτυχώς δεν είχε κατάλοιπα από τις σχέσεις του παρελθόντος του». Τι καλάαα. Να και ένας μη κομπλεξικός που κοιτάει μπροστά και προχωράει.. Ήθελα να τον γνωρίσω, να τον «κατακτήσω», να τον έχω δικό μου και μόνο δικό μου..  Και έτσι, μπήκα στο τρυπάκι του «κυνηγητού».

Βέβαια στην πορεία κατάλαβα ότι σε αυτό το «κυνηγητό» αυτός έτρεχε μπροστά και εγώ τον κυνηγούσα.

«Στάσου, μη φεύγεις, μύγδαλα» του φώναζα, ως άλλη βοσκοπούλα.. Και αυτός, ως ένας μελαχρινός τουρίστας, έλεγε με λόγια μπερδεμένα « δε τρώω μύγΝταλα καρΝτιά μου, είμαι αλλεργικός»..

Σε απλή νεοελληνική μετάφραση, το γκομενάκι δεν ήθελε ότι ήθελα εγώ, όπως το ήθελα εγώ.. Ήθελε να μείνει μόνο του βρε αδερφέ, να περνάει καλάαα, αμαρτίες να κάνει ‘σου το ορκίζομαι’, να ζει ελεύθερο πουλί και όχι κορόιδο στο κλουβί..

Μα ποιος μίλησε για κορόιδα, κλουβιά, περιορισμούς και εγκλωβισμούς? Και τι το «υπερβολικό» θέλουμε όταν γουστάρουμε βρε αδερφέ κάτι?! Είναι υπερβόλα monsieur να θες να κοιμάσαι δίπλα σε αυτόν που προ ολίγου «ξεματιαζόσασταν»? Είναι πνιγηρό να χαζεύετε μαζί καμιά φορά, στην τηλεόραση? Είναι καταπιεστικό να επικοινωνείτε από ανθρώπινο ενδιαφέρον πέρα από το τετριμμένο τηλεφώνημα της κ@υλας «πες μου που είσαι και τι κάνεις τώρα, τέλλλος?»

Το λάθος που κάνουμε με αυτούς τους ανθρώπους είναι να μην διακρίνουμε εξ αρχής το χάσμα επιθυμίας, ικανότητας και διαθεσιμότητας, βεβαίως-βεβαίως! Και έτσι, καταλήγουμε να τρέχουμε από πίσω τους, μπλεγμένοι σε ερωτικά τρίγωνα & «πολύγωνα», να «σπινιάρουμε» μέσα σε φαύλους ζαλιστικούς κύκλους, να «παρακαλούμε» σαν καρα-καημένοι και να επαιτούμε ψίχουλα, λες και είμαστε οι «τελευταίοι» που θα μπορούσε κάποιος να κοιτάξει..

Όχι.. όχι.. Δεν είναι αυτοί οι άνθρωποι για εμάς, τους ξενέρωτους αισθηματίες! Αυτοί είναι οι άνθρωποι της μιας βραδιάς, για αυτούς που δε θέλουν εγκεφαλικές δεσμεύσεις, γιατί η συναισθηματική νοημοσύνη τους είναι τόσο περιορισμένη όσο και ο χρόνος ενός υπερ-επιτυχημένου businessman.

Φοβούνται οι άνθρωποι αυτοί τα δυνατά αισθήματα.. Τους δυναμικούς ανθρώπους.. Μα πιο πολύ, αυτοί οι άνθρωποι, φοβούνται τον εαυτό τους. Φοβούνται αυτά που κρύβουν μέσα τους, φοβούνται τα τραύματα τους και έχουν βολευτεί να ζουν με τα κατάλοιπα τους.  

Την τελευταία φορά που είδα τον «Χ», ήμουν πλέον σίγουρη πως ναι, δεν υπήρχε κάτι που θα μπορούσε να συντηρεί αυτό το είδος «σχέσης». Αυτός να ζει κλεισμένος σε μια κοσμάρα με ένα τεράστιο άθραυστο γυάλινο τοίχο γύρω-γύρω και εγώ έξω από αυτή, να πετάω κοτρόνες προσπαθώντας να σπάσω τη τζαμαρία του!

Όχι.. όχι.. Δεν είναι αυτοί οι άνθρωποι για εμάς, τους ξενέρωτους αισθηματίες! Εμείς είμαστε οι άνθρωποι της αγκαλιάς.. Αυτοί που μπορούν να γίνουν χαλί όπως αυτά που έδειχνε κάποτε ο Αλί στην εκπομπή της «Μοίρα-raki», αρκεί να το αξίζεις Re φίΛε, να αξίζεις το «είναι» μας, τη σκέψη, το μυαλό και το κορμί μας!

Για όλους τους «Χ» που μας έκαναν να συνειδητοποιήσουμε πόσο γεμάτοι είμαστε μέσα μας και να μην έχουμε ανάγκη από Ό,τι-νανιστικές, demi, αμετροεπείς και «δύσκολες» καταστάσεις, καθώς η ζωή και η δοτικότητα είναι απλά μαθηματικά μωρό μου.. 1+1=2!

Τα φιλιά μου στις στραβωμένες σας μουτσούνες…! 

Dear Diary

26 Φεβρουαρίου …

4.30 π.μ.: ... Και ενώ κοιμόντουσαν όπως κάθε Σάββατο βράδυ, μαζί αγκαλιά… Αυτός ξύπνησε, την κοίταξε για τελευταία φορά, την φίλησε στα ζεστά της μάγουλα, την σκέπασε με το βαρύ πάπλωμα που είχαν αγοράσει μαζί.. και σχεδόν αθόρυβα σηκώθηκε από το κρεβάτι, ντύθηκε, ετοίμασε την τσάντα του με τα πράγματα του και έφυγε..

4.45 π.μ.: Έκλεισε την πόρτα πίσω του, πήρε μια βαθιά ανάσα, από τον καθαρό πρωινό χειμωνιάτικο αέρα, ένιωσε τα πνευμόνια του να παγώνουν, έσφιξε τα δόντια του, μίκρυνε τα μάτια του στιγμιαία, σαν να προσπαθούσε να δει μακριά, ανέβηκε πάνω στην μεγάλων κυβικών μηχανή του και εξαφανίστηκε στον άδειο δρόμο..

8.50 π.μ.: Ξύπνησε τρομαγμένη από το όνειρο που έβλεπε ότι είχε πάθει κάτι κακό ο φίλος της. Σκέφτηκε πως  ήταν ένας απλός εφιάλτης, σηκώθηκε και τον έψαξε μέσα στο σπίτι.. Θα ήταν στην κουζίνα να τους ετοιμάσει πρωινό, όπως συνήθιζε τις Κυριακές που ξυπνούσαν μαζί.. Δ ε ν ή τ α ν… Θα έκανε μπάνιο τότε.. Έτρεξε στο μπάνιο να δει αν ήταν εκεί.. Δ ε ν ή τ α ν… Θα είχε βγει έξω, ίσως ετοίμαζε κάποια έκπληξη.. Σήμερα ήταν η επέτειος τους.. Τον πήρε τηλέφωνο να δει που βρίσκεται..

Δεν της απάντησε π ο τ έ..

Στην αρχή νόμιζε ότι είχε πάθει κάτι.. Ανησύχησε τόσο που τον έψαξε παντού. Της είπαν όλοι το ίδιο «Είναι καλά αλλά δεν θέλει να σε ξαναδεί…».

Έψαξε όλο της το σπίτι, να δει αν της είχε κρύψει κάποιο σημείωμα που να της εξηγεί τι συνέβαινε.. Μόνο κάτι ξεχασμένα παλιά post-it βρήκε κολλημένα στο ψυγείο που έγραφαν «Καλημέρα, σ’ αγαπώ».. Είχε αφήσει όλα του τα πράγματα σπίτι, στη θέση τους, δεν είχε πάρει τίποτα. Μόνο ένα πράγμα της είχε πάρει. Το χ α μ ό γ ε λ ο της..

Τι γίνεται όταν κάποιος στο πέρασμα του, σου κλέβει ότι πιο πολύτιμο έχεις? Τι γίνεται όταν σε βάζουν να τρέξεις σε ένα διάδρομο με μια ταχύτητα που εσύ δεν προλαβαίνεις? Όταν έχοντας μάθει να ζεις σε εύκρατο κλίμα, μετακομίζεις σε ένα τροπικό?

…

Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη της, συνειδητοποίησε πόσο την είχε «μεγαλώσει» αυτή η αλλαγή. Έβαλε λίγο ρουζ στα μάγουλα της, σούφρωσε τα χείλη και τα φρύδια της κάπως σκεπτική και μετά από λίγο έσκασε ένα πλατύ             χ α μ ό γ ε λ ο κοιτώντας τον εαυτό της.  

…

Έμαθε να ζει χωρίς αυτόν και αυτά που της είχε «κλέψει» άθελα της κάποτε, έμαθε να τρέχει πιο γρήγορα από ότι νόμιζε πως μπορούσε, έμαθε να αντέχει στη ζέστη και στους καύσωνες, ενώ ως τότε αγαπούσε μόνο τους χειμώνες και εν τέλει έμαθε να προσαρμόζεται στις αλλαγές, στις μεγάλες μα και στις πιο μικρές..

Έτσι είναι αγάπη μου! Τα μεγάλα όνειρα είναι για αυτούς που «κοιμούνται» πολύ, μα η ζωή σε θέλει ξύπνιο, να τρέχεις ολοένα και πιο γρήγορα για να την προλάβεις, να μαθαίνεις να χάνεις για να μπορείς να ξανακερδίσεις τα διπλά και για να προσαρμόζεσαι στις μεταβολές του περιβάλλοντος που σε κάνουν να μεγαλώνεις!

Κ α ψ ο ύ ρ α, my darling !

….Mild, medium, hot… Hot??? Απαπα… Καίει πολύ, θα καώ.. δεν είμαι εγώ για καυτερά….

Τι είναι αυτό που το λένε… καψούρα.. τι είναι αυτό.. τι είναι αυτό?

Επιθυμία, πόθος, έλξη, εμμονή, νεύρα, θυμός, ένταση, χαρά, ευτυχία, γέλιο, δάκρια, φωνές, τρέλα, αδράνεια…

Περπατάς, χορεύεις, τραγουδάς, κάθεσαι, σταματάς, ταξιδεύεις, ξαναξεκινάς.. Βρίσκεται μαζί σου.  

Είναι μαζί σου στη δουλειά.. Δίπλα σου στο αμάξι, όταν οδηγείς.. Πλάι σου όταν κοιμάσαι.. Στον καφέ, στο ποτό, στο τσιγάρο, μαζί με τους φίλους σου, μαζί και στις μοναξιές σου.

Σου κρύβεται όταν την ζητάς και εμφανίζεται μπροστά σου όταν έχεις νεύρα, για να σε θυμώσει ακόμα περισσότερο.

Η καψούρα είναι μια μύξη συναισθημάτων.
Ένα παζλ ασύνδετων κομματιών.
Είναι χρώματα μπερδεμένα αταίριαστα μεταξύ τους.
Φωνές ήσυχες και τρυφερές, που μιλάνε παράλληλα με στόματα που ουρλιάζουν και βγάζουν λέξεις που πονάνε στο άκουσμα τους.
Είναι η χημεία των σωμάτων που κάνει το σύμπαν να τρέμει μαζί με εσένα όταν τη νιώθεις.

Σου παίρνει τα μυαλά, σε ξεσηκώνει, σε αναστατώνει, σου προκαλεί ταραχή (σαν αυτό που τραγούδαγε και ο Λε.Πα ένα πράμα..)

Σε σηκώνει στον αέρα με τα στιβαρά της μπράτσα και σε προσγειώνει απότομα στο έδαφος για να φας τα πεντανόστιμα μούτρα σου..

Σε ηλεκτρίζει, σου κόβει την ανάσα, σε κάνει καρδιακό βρε παιδί μου, στα πρόθυρα εμφράγματος!

Ένας κόσμος γεμάτος από καψούρες, καλές και κακές που κάνουν τη ζωή μας πιο πιπεράτη...

Ήμουν στην ουρά ενός fast mood μεξικάνικου και δεν ήξερα τι να αποφασίσω.. Mild, medium ή μήπως hot salsa??
Και πάνω που προσπαθούσα να καταλάβω τι θα πει να είσαι καψούρης, διέκοψε τη σκέψη μου η κοπελιά πίσω από τη μπαρα..

«Τι σάλτσα να βάλω στο burrito σας κυρία??»

«Κεριά και λιβάνια… Βάλε τη hot και ας καώ! Τουλάχιστον θα την έχω δοκιμάσει!»

Κάπως έτσι είναι και η καψούρα αγάπη μου! Hot... 

Κάπως έτσι.. !

Για την αγάπη !

Ναι.. ναι.. Για αυτήν!

Γι’ αυτήν κολλάει το μυαλό και δε μπορεί να σκεφτεί τίποτα άλλο παρά μόνο εσένα..

Για αυτήν ξενυχτάμε τα βράδια..

Για αυτήν χορεύουμε σα ξεβιδωμένοι ακόμα και στις τουαλέτες της δουλειάς..

Για αυτήν κρυφογελάμε πονηρά μέσα στα βαγόνια του μετρό..

Για αυτήν πίνουμε τον Βόσπορο όταν μας πληγώνει..

Για αυτήν κοκκινίζουν από το κλάμα τα μάτια μας..

Για αυτήν ξενυχτάνε και οι φίλοι μας, όταν μας παρηγορούν..

Για αυτήν ταξιδεύουμε ως την άλλη άκρη της γης..

Για αυτήν ξενιτευόμαστε για να ξεχάσουμε τα πάντα..  

Για την ΑΓΑΠΗ!

«Θα είμαι έτοιμος ξανά .. για την αγάπη»

no place for no hero

Σάββατο πρωί και έχω αφήσει ανοιχτή τη μπαλκονόπορτα, να μπαίνει μέσα ο αέρας που μυρίζει φθινόπωρο και βάζει μέσα στο σπίτι σκόνη, λίγο νοσταλγία, αλλά και αυτή τη γλυκιά ανυπομονησία για όσα φέρνει ο χρόνος στο πέρασμα του που εσύ δε μπορείς να προβλέψεις, να αποτρέψεις ή να αλλάξεις..

Κινούμενοι όλοι μας, μεταξύ άσπρου και μαύρου, πηγαίνουμε ένα βήμα μπροστά, μπορεί και δύο βήματα πίσω, δεξιά, αριστερά, πίσω… και πάλι μπροστά…

Γινόμαστε «στρατιωτάκια» που υπακούνε σε εντολές, άβουλα όντα που αφηνόμαστε να μας κατευθύνουν.. άλλοτε πάλι γινόμαστε «αξιωματικοί» που «διατάζουμε», «εξουσιάζουμε» και καθορίζουμε τις κινήσεις των άλλων..

Κρυβόμαστε στον «πύργο» μας, όταν θέλουμε να κλειστούμε στον εαυτό μας, όταν  φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε καταστάσεις  και δεν αφήνουμε κανέναν να μας πλησιάσει.. Αλλά από την άλλη, καταρρίπτουμε το «οχυρό» μας όταν ρισκάρουμε να ζήσουμε στα άκρα και δεν υπολογίζουμε κανέναν ή τίποτα..

Κυνηγάμε «Βασιλιάδες» και «Βασίλισσες» προσπαθώντας να τους/τις κάνουμε «δικούς μας». Roi Mat. Και τότε το παιχνίδι τελειώνει.

Είμαστε πιόνια σε ένα σκάκι, γινόμαστε άλλοτε θύτες και άλλοτε θύματα, διώκουμε αλλά και καταδιωκόμαστε, πληγώνουμε και πληγωνόμαστε, δίνουμε αλλά και δινόμαστε. . . .

This ain't no place for no hero.

This ain't no place for no better man.

This ain't no place for no hero

To call “home”

Ο νόμος του Poisson

Ο νόμος του Poisson:

Aποτελεί από μαθηματική άποψη την θεμελιώδη εξίσωση του ηλεκτροστατικού πεδίου. Από αυτήν την εξίσωση, όταν είναι γνωστή η κατανομή των φορτίων, μπορεί να υπολογιστεί το βαθμωτό δυναμικό ‘φ’ και επομένως η ένταση του ηλεκτρικού πεδίου. (Wikipedia)

Άκουγα αυτό το τραγούδι και σκεφτόμουν εσένα και μαζί σου όλους τους ανθρώπους που έρχονται και φεύγουν από τη ζωή μας. Άλλοι έρχονται για να κάτσουν πολύ, άλλοι για να κάτσουν μόνο λίγο. Ελάχιστα λίγο, τόσο που στο πέρασμα τους αφήνουν μόνο ένα μεγάλο σύννεφο σκόνης, που σε κάνει να βήχεις προσπαθώντας να αναπνεύσεις ξανά. Οι λεγόμενοι κομήτες, με τη νεφελώδη τους όψη, την «αλητεία και την τρέλα στα μυαλά».

Όλοι όμως οι «περαστικοί» έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Μπορούν να καθορίσουν το δυναμικό  και την ένταση  που θα ταρακουνήσει το ηλεκτρικό σου πεδίο και την εξίσωση της καθημερινότητας σου. Εγώ, εσύ, αυτή, αυτός. . . είμαστε φορτία, που μπαίνοντας σε διαφορετικά πεδία προκαλούμε μικρής ή μεγάλης έντασης ηλεκτρισμό.

Είναι στο χέρι σου ποιους θα επιλέξεις να αφήσεις να επηρεάσουν την «εξίσωση» σου, είτε για λίγο είτε για πολύ, αλλά δεν είναι στο χέρι σου ποιοι από αυτούς θα θελήσουν να μείνουν. Και το μόνο που θα αξίζει στο τέλος, είναι οι στιγμές με αυτούς που κατάφεραν να προκαλέσουν την μεγαλύτερη ένταση στο μυαλό ή στην καρδιά σου. Αυτοί που σε έκαναν να γελάς και όχι να κλαις, αυτοί που σε τρέλαναν από κ@υλα και όχι από τις κυκλοθυμικές τους τάσεις, αυτοί που κατάφεραν να σε κοιτάνε στα μάτια και να σου πουν την αλήθεια αντί να 'παίζουν' με υπονοούμενα και να κοιτάνε χαμηλά, αυτοί που έφυγαν σαν "κύριοι & μικρές κυρίες" και όχι σαν φαντάσματα. . .

Ο νόμος του Poisson (Πουασόν) μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις.

Ένας νόμος που με μια παράφραση, έτσι ξαφνικά, γίνεται … Poison. (Πόιζον)

Σχέσεις τοξικές, που η ένταση και το δυναμικό γίνεται δηλητήριο και σου καταστρέφει το μυαλό, σου τσαλακώνει τα αισθήματα και σε κάνει ανίκανο να δεις γύρω σου, να νιώσεις, να σκεφτείς, να καταλάβεις.

Να ζεις για να μαθαίνεις από τα «φορτία» που επηρέασαν αρνητικά τη ζωή σου..

Και να ζεις για να ελπίζεις ότι εκεί έξω υπάρχουν δίπλα σου ή κάπου εκεί κοντά σου, τα «φορτία» που μπορούν να τρελάνουν ανέλπιστα το ηλεκτρικό σου πεδίο με την ύπαρξη τους.

"D r e a m e r s ..... Until we won't have to choose between life & fiction.. there are two very.. very different things"

Το χρυσόψαρο

Το δωμάτιο είχε γεμίσει μαγικούς καπνούς αστερόσκονης. Δεν έβλεπα μπροστά μου. Είχα λιποθυμήσει μάλλον και το τελευταίο που θυμάμαι ήταν ότι της ζήτησα να έρθει.. Την παρακάλεσα να βιαστεί..

Και εκεί που προσπαθούσα να συνέλθω από τη θολούρα της ατμόσφαιρας, ένιωσα το άγγιγμα του ραβδιού της στην πλάτη μου. Μου χαμογέλασε… Με ένα χαμόγελο γεμάτο κατανόηση, ξάφνιασμα και περιέργεια να ακούσει τι την ήθελα μέσα στην νύχτα.

Εγώ: «Θέλω να με κάνεις ψάρι»..
Αυτή: «Ψάρι ; ; ; ! ! !» Γέλασε τόσο δυνατά… «Μα αλήθεια με έφερες ως εδώ μέσα στη νύχτα για να σε κάνω ψάρι?»
Εγώ: «Ναι, ψάρι θέλω…»
Αυτή: «Και γιατί ψάρι;  Τόσα ζώα υπάρχουν και εσύ διαλέγεις το ψάρι; Το ψάρι είναι ευαίσθητο στις θερμοκρασίες.. Στην αλλαγή περιβάλλοντος.. Ένα ψάρι του γλυκού νερού για παράδειγμα δε μπορεί να ζήσει σε αλμυρό και το αντίθετο. Λίγο αν αλλάξεις τη σύσταση του νερού, το ψάρι δεν επιβιώνει……..

(παύση…)

Περίμενε ότι θα φοβηθώ και θα τη διακόψω αλλά εγώ επέμενα..

Εγώ: «Σου είπα. Ψάρι θέλω να με κάνεις και μάλιστα χρυσόψαρο, ΤΩΡΑ, ΤΩΡΑ, ΤΩΡΑΑΑΑ». Της φώναζα νευριασμένη και της τραβούσα το φουσκωτό πανέμορφο γαλάζιο της φόρεμα, έτσι όπως ήμουν ξαπλωμένη στο πάτωμα μπροστά της..
Αυτή: « Μα καλή μου, τα ψάρια και ειδικά τα χρυσόψαρα έχουν μνήμη που κρατάει μόλις 3’’, άντε να θυμάσαι το πολύ για 7’’ αλλά και αυτό με πολύ κόπο…»
Εγώ: «Κάνε με χρυσόψαρο αλλιώς δε θα σου ξαναμιλήσω ΠΟΤΕ»..
Αυτή: «Αυτή είναι λοιπόν η τελική σου επιθυμία;»
Εγώ: «ΝΑΙ»

. . . . .

Η καλή μου νεράιδα, η νεράιδα του παραμυθιού μου, μου χαμογέλασε καθώς με άφηνε από τη χούφτα της μέσα σε μια πανέμορφη γυάλα γεμάτη δροσερό νερό και ψεύτικα χαλίκια, σεντούκια & θαλάσσιους φοίνικες για να διακοσμούν το νέο μου «σπίτι».

Μου είπε πριν φύγει ότι «με αγαπάει πολύ»… Το επανέλαβε μάλιστα αρκετές φορές για να με πείσει. «Σ’ αγαπώ πολύ, πολύ, πολύυυυυυ……. γλυκιά μου Φούσκα!»

Μάλλον ήθελε να μη το ξεχάσω ΠΟΤΕ…

Αλλά εγώ είμαι ένα χρυσόψαρο πλέον.
Και τα χρυσόψαρα ξεχνάνε.
Ξεχνάνε για να μη θυμούνται όσα οι άνθρωποι θυμούνται και πονάνε..

«Είμαι η Φούσκα και ήμουν κάποτε άνθρωπος και εγώ σαν όλους εσάς..»

Κοίταξα γύρω μου και δε μου θύμιζε κάτι αυτή η γυάλα.. Έβγαλα λίγες μπουρμπουλήθρες από το στόμα μου απορημένη και μετά θυμήθηκα πως…

«Είμαι η Φούσκα και ήμουν κάποτε άνθρωπος και εγώ σαν όλους εσάς..»

The man thinks 
    The horse thinks 
        The sheep thinks
            The cow thinks
                The dog thinks

The fish doesn't think
    The fish is mute, expressionless
        The fish doesn't think because the fish knows everything
            The fish knows everything

____