Λογο-diarrοι-α !

Μόνος στο σπίτι.. Ο ήχος της καφετιέρας που κάνει σα καζανάκι που στάζει ακούγεται μέσα στην ησυχία..

Το κουδούνι της εξώπορτας χτυπάει και εσύ ανοίγεις χωρίς να ρωτήσεις..

Και μπαίνει μέσα η άνοιξη, με τα αρώματα των λουλουδιών, τις μέλισσες, τις κάμπιες που σου προκαλούν αλλεργία, τις μαργαρίτες, που τις μαδάς για να δεις αν όντως «σε αγαπάει ή.. δε σε αγαπάει» και μια ζέστη που σε βρίσκει απροετοίμαστο, έτσι όπως στέκεις τυλιγμένος στα χειμωνιάτικα πουλόβερ σου..

Χαζεύεις στην τηλεόραση, και παίζει την αγαπημένη σου παλιά σειρά, εκείνη που έβλεπες όταν ακόμα η φαντασία σου δεν οργίαζε τόσο για να καταλάβεις την υπόθεση.. Και όπως κάνεις το κλασσικό zapping πέφτεις πάνω σε γνώριμες εικόνες, φωτογραφίες, καρέ από ταινίες και οι πρωταγωνιστές μοιάζουν τόσο με εσένα..

Πόσο αλλάζεις από χρόνο σε χρόνο και πόσο ίδιος μένεις, ακόμα και αν δεν είσαι πια στο ίδιο σπίτι, στο ίδιο μέρος, με τις ίδιες συνήθειες και με τους ίδιους ανθρώπους.

Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα οι κάμπιες, για να σου θυμίζουν τις καθιερωμένες σου εποχιακές αλλεργίες!

Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα οι μπόχες από τα καυσαέρια των αυτοκινήτων σε συνδυασμό με το ανύπαρκτο άρωμα της παπαρούνας για να θυμάσαι πως ήρθε η άνοιξη και πλησιάζει το καλοκαίρι.. Και πως θα πρέπει πάλι να προσπαθήσεις πολύ για να στριμωχτείς στο περσινό σου μαγιό, ή πιο εύκολα αν δεν τα καταφέρεις να αγοράσεις καινούργιο..

Και ευτυχώς που ο σκληρός σου δίσκος στο υποτυπώδες μυαλό σου, έχει καταγράψει όλα όσα δεν πρέπει να ξεχνάς, όσα μοτίβα και αν αλλάξεις..  Και συνδυάζει αρώματα με εικόνες, γεύσεις με στιγμές, μέρη με καταστάσεις και γεγονότα με εμπειρίες..

Έτσι και εγώ..

Θα συνεχίσω να χαζεύω τις ίδιες φωτογραφίες, μέχρι ο χρόνος να τις ξεφτίσει τελείως το χρώμα τους και να μη φαίνονται τα πρόσωπα που αγαπάω. ( πόσο αστείο, αν σκεφτείς ότι ξεγελάω το χρόνο, αφού όλες οι φωτογραφίες πλέον είναι σε ψηφιακή μορφή και δεν ξεθωριάζουν με τίποτα!)

Θα συνεχίσω να τρώω παγωτό μέσα στο καταχείμωνο και σοκολάτα με ντάλα καλοκαίρι..  ( αψηφώντας τις απειλητικές θερμίδες που με ωθούν στον υπερκαταναλωτισμό και στην αγορά νέου μαγιό! )

Θα στραβώνω τη μουσούδα μου κάθε που θα μυρίζω καυσαέρια με άρωμα από λουλούδια και λίγο πατσουλί από τη μεσήλικη κυρία που μόλις έκατσε δίπλα μου στο μετρό και άδειασε όλο το άρωμα πάνω της για να κρύψει τη μπόχα της ναφθαλίνης, από τα ρούχα της!...

Και σίγουρα θα συνεχίσω να κάνω ασυνάρτητες σκέψεις όπου και αν βρίσκομαι..

Λατρεύω όταν οι πεταλούδες στο κεφάλι μου πετάνε από την οικονομική κρίση και την ανεργία, στο άρωμα του φρέσκου γαλλικού καφέ και από εκεί ταξιδεύουν σε εσένα και στο τι μπορεί να κάνουν οι πεταλούδες του δικού σου ξεροκέφαλου τώρα που είσαι μακριά μου..

Λατρεύω τη λογοδιάρροια και το απίστευτο χάχανο χωρίς λόγο.. Λένε πως το γέλιο είναι μεταδοτικό και κάνει κοιλιακούς! Γελάω πολύ για να σας κολλήσω όλους με την «ασθένεια» που λέγεται «ανεξήγητη τρέλα» και κυρίως γιατί χτίζω από τώρα σώμα για το καλοκαίρι.. !  

Γέλα και εσύ μαζί μου και δείξε μου τα άσχημα δόντια σου!

Δεν πειράζει γλυκούληηη αν φοράς ακόμα σιδεράκια! 

( Vaggos ) 

Μικρό μου πόνυ !

Δεν έχω συνηθίσει να μου παίρνουν τα πράγματα μου..

Από μικρό τα ήθελα όλα δικά μου.
*Θυμήσου πόσα δώρα σου, γίνονταν δικά μου, αφού πρώτα σε έπειθα με το καταπληκτικό θεατρινίστικο ταλέντο μου ότι «υπάρχει μαγεία και τα αντικείμενα μπορούν πολύ εύκολα να εξαφανιστούν αν δεν τους ταιριάζει ο ιδιοκτήτης τους!»

Δεν ήθελα να σου δανείζω τα ρούχα μου, να σου χαρίζω τα αυτοκόλλητα μου στην εποχή της τρελής μόδας με τις “ανταλλαγές συλλογών” ούτε να αφήνω τα καινούργια μου παιχνίδια στα “απρόσεχτα” σου χέρια!
*Γι’ αυτό μετά από χρόνια όταν εσύ θα καθαρίζεις την πάπια από τον υπερήλικο άντρα σου, εγώ θα χω γίνει μια μπάνικη τζατζόγρια, θα πουλάω τα παιχνίδια μου ως αντίκες και θα είμαι μια …πλούσια και επιχειρηματική γιαγιά!

Μεγαλώνοντας, συνεχίζω να διεκδικώ τον τίτλο του πιο “στρίτζα” πλάσματος που δύσκολα θα σου δανείσει κάτι από την ντουλάπα του και αν τελικά το κάνω, θα έχω πρώτα εγκαταστήσει σύστημα εντοπισμού στο δικό ΜΟΥ πράγμα, ώστε να μην το χάσω για κανένα ανεξήγητο λόγο!

…Είναι ο φόβος της “απώλειας” κάτι δικού σου , χωρίς την επιλογή σου…

Δύσκολα συμβιβάζομαι με την ιδέα να μοιράζομαι κάτι που θεωρώ πως ανήκει εξ' ολοκλήρου σε εμένα. Κι όμως, πολλές ήταν οι φορές που αναγκάστηκα να μοιραστώ ή να συμβιβαστώ με καταστάσεις και γεγονότα από.. φόβο..

Το πιο άσχημο με το να θεωρείς κάτι δικό σου, είναι να χάνεις ώωωωρες ατελείωτες ψάχνοντας το ΠΑΝΤΟΥ, όταν αυτό, σου κρύβεται!
* Έτσι και εγώ είχα ξεχάσει να διαβάσω την υποσημείωση με ψηλά γράμματα, κάτω-κάτω στους όρους του παιχνιδιού, που λέει: «Ψάξε- ψάξε, όσο και αν προσπαθείς, εμένα σύντομα δεν θα με βρεις»

ΣΕ ΨΑΧΝΩ ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΨΑΧΝΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΑΛΙ ΠΙΣΩ ΣΕ Ε-Μ-Ε-Ν-Α!

Μου είναι δύσκολο να προσπαθώ να διαβάσω όταν το μυαλό μου πετάει σε εσένα!
Εντάξει, αφορμή ψάχνω, άσε με να μπω λίγο στο ρόλο!

Και μου είναι δύσκολο να θέλω να σου φωνάξω για κάποιο λόγο- παράλογο, αλλά να ξέρω ότι για ένα διάστημα θα μιλάω εγώ στον τοίχο μου και ο τοίχος σε κανέναν !

Μου φαίνεται αδιανόητο που δεν θα βασανίζονται τα αυτιά μου, για το προσεχές διάστημα, από τον ακατάπαυστο ήχο του σταθερού και του κινητού που χτυπούσε κάθε 5 λεπτά και πάντα ζητούσαν εσένα, σιχαμερή ΜΟΥΧΡΙΤΣΑ!

Ακόμα πιο δύσκολο όμως, είναι να αντισταθώ στα πράγματα που κρύβεις εσύ στην ντουλάπα σου και τώρα ήρθε η ώρα να τα δοκιμάσω ΟΛΑ ξανά και ξανά μέχρι να καταλήξω σε πιο μπλουζάκι ταιριάζει με την διάθεση μου! Έτσι είναι αυτά! Ας μην με άφηνες μόνη, με μια ντουλάπα γεμάτη «απροστάτευτα» ρούχα!

Και επιτέλους, βρήκα την κατάλληλη ευκαιρία να μην δοκιμάζω τις αποτυχημένες προσπάθειες από την «κουζίνα της μαμάς» , λέγοντας εύκολα, πως μου έχει κλείσει το στομάχι από τον καημό που με άφησες μόνη σαν το λεμόνι!

Αλλά, από την άλλη, μπορώ να πνίγω τον καημό μου σε σοκολατόπιτες γεμάτες θερμίδες και κρέπες παραφουσκωμένες με μπισκότα, με την δικαιολογία ότι προσπαθώ να αποποιηθώ της κατάστασης «άαααλα- έμεινα πάλι μπουκάλα»! ! ! !

Σίγουρα αυτό που νιώθω για εσένα δεν είναι μόνο απλή σκέτη ή με «μια κοφτή κουταλιά ζάχαρη» ΑΓΑΠΗ!

Είναι ΕΡΩΤΑΣ, ΜΟΥΡΛΑ, ΤΡΕΛΑ, ΑΔΥΝΑΜΙΑ και πολλές ΠΡΕΖΕΣ από ΝΕΥΡΑ που ΔΕΝ μπορώ να σε κάνω ότι θέλω!!! Να σε δέσω χειροπόδαρα, να σε μεταμορφώσω σε λιλιπούτιο ρεβίθι και να σε βάλω στην τσέπη μου για να σε προσέχω και να σε έχω ΠΑΝΤΑ και ΠΑΝΤΟΥ μαζί μου, για να μη μου πάθεις τίποτα!!!

Και είναι όλα αυτά και πολλά παραπάνω...και γι’ αυτό...για πάρτη σου, γουστάρω τώρα βραδιάτικο να το φωνάξω σε όλον τον κόσμο, και σε όποιον αρέσει!!!!
ΈΤΣΙ είναι, σε όποιον αρέσουμε , για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε monsieur’s και matmazels!

ΣΑΓΑΠΩ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ ΜΟΥ ΜΑΝΑΡΙ! 

Όλα για έναν λόγο

Γιατί να πρέπει να περιμένω το επόμενο μετρό, όταν έχω ήδη αργήσει;

Γιατί να ξεχάσω το κασκόλ μου σπίτι και να χρειαστεί να ξαναγυρίσω;

Γιατί να μην έχω τα κότσια να παρατήσω αυτά που πρέπει να κάνω , γι αυτά που ονειρεύομαι να μπορούσα να κάνω;

Γιατί ενώ ξέρω πως πίσω μου είναι μόνο η σκιά μου, να τρέχω γρήγορα..και πιο γρήγορα.. ακόμα πιο γρήγορα για να της ξεφύγω;

Γιατί να στριμώχνομαι ανάμεσα σε μια ντουζίνα άπλυτους βρωμιάρηδες , το καλοκαίρι στο λεωφορείο ,για να έρθω να σε βρω;

Γιατί σφίγγω τα δόντια μου να μην κλάψω όταν μια φωνή ουρλιάζει στα αυτιά μου και ο φυλακισμένος που κρύβεται μέσα μου βαράει με μίσος τα σίδερα του μυαλού μου προσπαθώντας να αποδράσει;

Γιατί επιμένω να φοράω συνέχεια το ίδιο ρούχο όταν έχω άλλα ολοκαίνουργια που περιμένουν να λερωθούν από ένα gin-cola, ένα τρελό βράδυ , με τους φίλους μου, για ποτό;

Γιατί να θυμάμαι τους τρόπους μου, όταν πρέπει να σε φωνάξω «μαλάκα» μήπως καταλάβεις πόσο μαλάκας είσαι;

….

Γιατί να μην έχω αυτά που θέλω και ξέρω ότι μπορώ να έχω;

...Ρώτησε ο παλιάτσος καθώς ξέβαφε τη μούρη του από τις μπογιές..

Άφησε τη σκιά του να τον περιμένει λίγα μέτρα πιο πίσω, πέταξε το ψεύτικο χαμόγελο, άφησε τις «βρύσες» από τα κουρασμένα μάτια του, ανοιχτές, πήρε μια βαθιά ανάσα και φώναξε δυνατά, βάζοντας όλη του τη δύναμη.. Τόσο δυνατά που τον άκουσε ο «μαλάκας» και γέλασε μαζί του…

ΟΛΑ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΛΟΓΟ…

ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΟΛΑ !

Κατάσταση Αποτελεσμάτων Χρήσεως!!!

Έχω κάνει τα τελευταία ψώνια για το 2012 , έχω γεμίσει τα χέρια μου με τσάντες και αφού έχω περπατήσει ολόκληρη την Αθήνα, μετά από ατελείωτες ώρες , κάθομαι για λίγο σε ένα παγκάκι στο κέντρο της πλατείας στο Πανεπιστήμιο και ξεφυσάω σαν παραζαλωμένο μουλάρι..

Και έτσι όπως βολεύομαι καλύτερα , μαζί με μια σταγόνα βροχής που σκάει στη μύτη μου, μου έρχεται και η απορία.. Έχω κλείσει τα λογιστικά βιβλία για φέτος;

Προσπαθώ αγχωμένη να θυμηθώ τι έκανα και τι δεν έκανα φέτος.. Τι να σημειώσω στο τεφτέρι μου , βρε παιδί μου, για να προσέχω να κάνω ή να ΜΗΝ κάνω ξανά..

Χμμμ.. Γνώρισα και παραγνώρισα άτομα που με έκαναν να δω την καθημερινότητα μου διαφορετική. Δηλαδή…

.. 1.       Ας είναι καλά οι φίλοι! Γιατί χάρη σε αυτούς είχα τη φαϊνή ιδέα να ξαναγίνω φοιτήτρια και Τι φοιτήτρια.. Εντρυφίζω μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο στην έννοια του «τουρισμού» και του σωστού «Τουρίστα». Διότι.. αν δεν γίνεις ένα με τον τουρίστα και αν δεν βιώσεις την εμπειρία της «τουριστικής περιόδου» του, πως θα καταλάβεις καλύτερα τις απαιτήσεις του.. «πελάτη» ;!;!;!

2.       Απέδειξα στον εαυτό μου πως το νόμισμα έχει δύο πλευρές. Όπως και ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου. Γι’ αυτό , από αύριο , όταν θα χαρίζετε πλέον το χρόνο σας σε γνωστούς , παρέες ή σχέσεις , πάντα να κοιτάτε τι λέει η ετικέτα στην πλάτη τους!  Όπως λένε και οι μαμάδες, πριν πλύνεις ένα ρούχο, δες πρώτα αν πλένεται αυστηρά στο χέρι!
Κάπως έτσι είναι και οι άνθρωποι. «Δες πρώτα, μήπως μπαίνουν τα αισθήματα τους στο πλύσιμο άνω των 40^Ο C !!!! »

3.       Έμαθα να κυνηγάω ακόμα περισσότερο κάτι που θέλω, όταν αυτό τρέχει πιο γρήγορα από εμένα!
Τρέξε , τρέξε, που θα μου πας… κάποια στιγμή θα σε πιάσω!

4.       Μου χάρισαν, ένα τεράστιο δώρο, που με έκανε να δω τον κόσμο με άλλα.. «μάτια» . Είδα ότι είναι ΕΥΤΥΧΙΑ να ξυπνάς το πρωί και να μη βλέπεις τα πράγματα μέσα από ένα ζευγάρι «γυαλιά»  . Βλέπεις πιο καθαρά τη δυστυχία που υπάρχει γύρω σου και λες πιο εύκολα «Ευχαριστώ» για όσα σου προσφέρονται.  Εγώ, χρωστάω βέβαια το πρώτο μεγάλο «ευχαριστώ» στον Κ.Κ. που του εμπιστεύτηκα κάτι πολύτιμο, δικό μου και .. το πρόσεξε .. σαν τα μάτια του !

5.       Έμαθα τι θέλω να γίνω  όσο περνάει ο καιρός, αφού δεν σκοπεύω να μεγαλώσω ποτέ. Μου αρέσει το ηλίθιο παιδί που κρύβω μέσα μου και δεν λέει να μεγαλώσει!
Θα γίνω λοιπόν, εξερευνήτρια του αγνώστου, (κάτι σαν την Dora την εξερευνήτρια!)  με βάρκα την ελπίδα, αυτοκίνητο το χαμόγελο και αεροπλάνο,  το όνειρο μου !

6.       Δεν θυμάμαι αν έχω πετάξει κάτι παλιές κακές αναμνήσεις που κράταγα ως τώρα στο συρτάρι. Να θυμηθώ να τις κάψω ΟΛΕΣ στο τζάκι,  μόλις πάω σπίτι!

7.       Λένε πως για να σου μπει καλά το καινούργιο έτος, πρέπει να φοράς το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς, ένα κόκκινο εσώρουχο. Εντάξει, πήρα ένα ολοκαίνουργιο, θα το τιμήσω δεόντως  ! Λες να έφταιγε τα τελευταία χρόνια που προτιμούσα φανατικά το μαύρο;! Μια δοκιμή θα με πείσει!!!! …… ΕΣΑΣ;;;;!!!!!!!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2013 ,
ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!!! 

Η τύχη μου ... η εξερευνήτρια !

Είναι σαν να ψάχνεις ψύλλους στα άχυρα.

Κάτι σαν τα αποφάγια που ψάχνουν οι άστεγοι, χώνοντας τα χέρια τους μέσα στα βρωμερά σκουπίδια.

Είναι ένα από τα πολλά αστέρια, όταν χαζεύεις ώρες ατελείωτες τον ουρανό, κάνοντας μια ευχή, για να πέσει ένα από αυτά και… να ξανακάνεις μια ευχή με την…. ευχή να σου βγει αληθινή η επιθυμία!

Είναι σαν το παιχνίδι μνήμης  που σου ανοίγονται ταυτόχρονα, πολλά κουτάκια με εικόνες και πριν καν προλάβεις να το καταλάβεις, τα καταπίνει όλα η «ύπουλη» οθόνη του υπολογιστή/κινητού σου και εσύ προσπαθείς μάταια να θυμηθείς την ακριβή τους θέση για να «κερδίσεις 1000points» και να πας στο επόμενο level του παιχνιδιού.

Είναι η βιασύνη σου να προλάβεις το λεωφορείο, όταν φτάνεις σχεδόν στη στάση, το βλέπεις να σταματάει βιαστικά και να αδειάζει, πιστεύεις πως «είσαι κοντά» αλλά τελικά … ήσουν μακριά και δεν το πρόλαβες. Οι πόρτες κλείνουν απότομα, ενώ είσαι σχεδόν «εκεί», και ο οδηγός ξεκινάει νευριασμένος για την επόμενη στάση που σίγουρα και σε εκείνη θα αφήσει κάποιον απέξω να «κλαίει» για την τύχη του την «καθυστερημένη».

-          -     -     -     -

Οι ψύλλοι δεν πιάνονται στα άχυρα.

Οι άστεγοι και οι ρακοσυλλέκτες, δεν βρίσκουν παρά πεταμένες μπανανόφλουδες που έχουν μυρωδιά από αποτσίγαρα και εμετικά χαρτιά από αποφάγια.

Συνήθως, ένα αστέρι πέφτει τη στιγμή που τραβάς τα μάτια σου από τον ουρανό, σίγουρος πως τελικά δεν ήταν αυτή η νύχτα με τις «αστεροπτώσεις» !!

Και συνήθως, ενώ στα πρώτα level ενός παιχνιδιού μνήμης, κοκορεύεσαι για την «καταπληκτική» σου μνήμη που τα θυμάται όλα , μετά από λίγο , χτυπάς τα πόδια σου, εκνευρισμένα , κάτω, ή ακόμα χειρότερα μοιράζεις ευχές άγριου «συνουσιασμού» (!) επειδή η μνήμη σου η… «ξελογιάστρα» σε πρόδωσε και έχασες την τελευταία στιγμή !

Επίσης, μια παροιμία λέει « των Φρονίμων τα παιδιά , πριν πεινάσουν μαγειρεύουν». Επομένως, αν θες να μπεις στο λεωφορείο που μόλις σου κούνησε μνησίκακα, ο οδηγός το μαντίλι,  γιατί δεν ξεκινούσες 2-3 λεπτά νωρίτερα?

Ίσως να μην είσαι του Φρονίμου το παιδί. Ούτε και εγώ είμαι… Δεν τον ξέρω ΚΑΝ τον .. «Κύριο!!!». Πάντα αργώ να ξεκινήσω από το σπίτι μου, γιατί τη στιγμή που κλειδώνω την πόρτα, πάντα θυμάμαι πως ξέχασα να πάρω κάτι μαζί μου «για την λιγούρα»..

Δεν έχω βάλει ακόμα όμως μυαλό. Γιατί είμαι θερμή υποστηρίκτρια του κινήματος « Κάθε εμπόδιο για καλό». Και αν η τύχη μου η «πεινασμένη» , μου θυμώσει που δεν την τάισα και την ανάγκασα να φύγει βιαστικά από το σπίτι χωρίς το κολατσιό της και μου φέρει τα πάνω – κάτω???!

Επιπλέον, θέλω ΠΟΛΥ μια φορά που δεν θα έχω τίποτα να κάνω, να πάω να ψάξω για ένα ψήλο που παίζει κρυφτό μέσα στα άχυρα. Για να τον βρω και να στον φέρω και να σου αποδείξω πως ΜΠΟΡΩ και τα ΚΑΤΑΦΕΡΑ. «Φτούυυ ξελευθερία!»

Πάντα κοιτάω τον ουρανό, μέχρι να με πιάσει αυχενικό, γιατί θέλω πολύ να κάνω μια ευχή και να ΕΛΠΙΖΩ στο ανόητο παραμύθι ότι θα βγει αληθινή.

Ακόμα, πιστεύω πως κάπου μεταξύ της σάπιας μπανανόφλουδας και της μυρωδιάς από μουχλιασμένη κάλτσα άπλυτης πατούσας παπουτσιού 50χρονου παχύσαρκου τραπεζίτη, ένας άστεγος μπορεί να βρει μέσα στα σκουπίδια , πεταμένο «κατά λάθος» , το φαγητό κάποιου χορτασμένου υπερτροφικού και ασύδοτου περαστικού.

Χάνεται εύκολα ένα λεωφορείο ή ένα αστέρι που πέφτει στιγμιαία.

Βρίσκεις δύσκολα φαγητό στα σκουπίδια, ή έναν ψήλο, πιο ατίθασο από την «Μιλάγκρος η Ατίθαση» , μέσα στα άχυρα.

Οι ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΓΑΠΕΣ, οι ΔΥΝΑΤΟΙ ΕΡΩΤΕΣ, οι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΦΙΛΟΙ, βρίσκονται δύσκολα.. και χάνονται εύκολα…

Δεν ξέρω πόσες ευχές μου στα αστέρια , θα βγουν αληθινές, δεν ξέρω αν αύριο θα αργήσω πάλι και θα χάσω το λεωφορείο μου.

Θέλω όμως να το παίξω λίγο εναλλακτικό τυπάκι, να βάλω ένα σακίδιο στην πλάτη, να γίνω λίγο «Νi-ovi η εξερευνήτρια» και να ψάξω για τα παραπάνω και για ότι μπορεί κάποιος να βρει μόνο όταν ελπίζει, περιμένει , θέλει και.. ψάχνει !

« I don’t know where you are but I keep on looking for you, everywhere I go.

I saw you in the future…. »

Ασσόδυο !

(…) Ρούφηξε άλλη μια γουλιά από τον κρύο γαλακτερό καφέ του , άφησε αργά το ποτήρι στο τραπέζι, στο ίδιο σημείο ακριβώς, τύλιξε το χαρτάκι δύο φορές, γέλασε πονηρά και μου είπε : «Λοιπόν, όποιος από τους δυο μας χάσει σε αυτόν τον γύρο, χάνει το στοίχημα και κάνει ότι γράφω στο χαρτάκι».
«Πολύ σίγουρος δεν είσαι, πως θα κερδίσεις;»
«Σε αφήνω να το διαπιστώσεις πως μπορώ.. Και πως μπορείς και εσύ να χάσεις! Ρίξε τα ζάρια.. αργείς»

.. Αυτό που μου έκανε λέγεται αυθυποβολή ; Ή υπέρμετρη αισιοδοξία ;

Με ασσόδυο ή διπλές μπαίνεις και ξαναπαίζεις… Με οποιαδήποτε άλλη ζαριά , περιμένεις υπομονετικά again and again τη σειρά σου..

(…) Δεν μπήκα ποτέ.. Ουσιαστικά σε άφησα να παίζεις μόνος σου, σε ένα παιχνίδι για ΔΥΟ.

Εσύ προδιέγραψες από την αρχή το τέλος και εγώ δεν έκανα τίποτα για να το αλλάξω, ή δεν τα κατάφερα. Κάποιες φορές πιστεύω ότι τα ζάρια στο τάβλι είναι πειραγμένα! Ή πιο απλά.. δεν με συμπαθούν τόσο ώστε να συνωμοτήσουν με την τύχη μου.. ή μπορεί η τύχη μου να πηγαίνει κόντρα στη δική σου τύχη υποστηρίζοντας το γνωστό σε όλους και μη εξαιρετέο ρητό «Όποιος κερδίζει στο τάβλι χάνει στην αγάπη». ΟΚ. Το γνωστό ρητό μιλάει συγκεκριμένα για τα «χαρτιά». Αλλά ΤΙ πειράζει αν εγώ αντί για τα χαρτιά βάλω στη θέση τους το τάβλι;;; Όλα εξάλλου τυχερά παιχνίδια είναι… για εμένα!

Καταλήγω τελικά, ότι σε άφησα να κερδίσεις,  γιατί κατά βάθος, είμαι περίεργη και ήθελα να δω τι έγραφε το χαρτάκι. Επίσης, σίγουρα το περιεχόμενο του θα ήταν μια ΠΡΟΚΛΗΣΗ και μπορώ να πω πως μου αρέσουν αρκετά οι προκλήσεις! Δεν ήθελα να σου χαλάσω το χατίρι λοιπόν!

« Βάλε σε τάξη , εκτός από το ακατάστατο δωμάτιο σου, τη ΖΩΗ ΣΟΥ !»

 ΠΡΟΚΛΗΣΗ.. Ήξερες πως θα χάσω, επηρέασες το υποσυνείδητο μου, τακίμιασες με την τύχη μου και περιμένεις ακόμα χαζογελώντας να γίνω «νοικοκυρούλα χαρωπή»!

Να αρχίσω από ΠΟΥ; Να αλλάξω ΤΙ; Και όλα αυτά.. ΓΙΑΤΙ; ; ;

Και ο πύργος της Πίζας στραβός χτίστηκε. Και ο μάστορας δεν τον γκρέμισε για να τον ξαναχτίσει. Προσχεδιασμένο μέλλον; Μακροχρόνιο business plan; ! ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ! Ο Ταχυδρόμος θα χτυπήσει 3 φορές. Εγώ θα γελάσω τέσσερις.

Μου ζητάς να γκρεμίσω ότι κουράστηκα τόσα χρόνια να «χτίσω;»
Μου λες καταφανώς να μαζέψω τα «μπογαλάκια μου και να πάω σε άλλη παραλία;»

Μου φωνάζεις να ξυπνήσω πριν να είναι πολύ αργά ..
Γιατί δίπλα μου σκάνε ατομικές βόμβες και κρατάω τα αυτιά μου κλειστά, τραγουδώντας το « Οld MacDonald had a farm» και πλέοντας σε πελάγη «κωμικό- τραγωδίας»!

Βάζω σε τάξη το δωμάτιο μου , παίρνω το μεγάλο μου πανάρχαιο σημειωματάριο, σκίζω με ειρωνικό χαμόγελο κάτι παρα- μουτζουρωμένες σελίδες και αρχίζω να γράφω τακτικά- καθαρά και .. παστρικά τις ιδέες μου .. just for a different tomorrow !

Blue Peppers !

Καθημερινή βράδυ .. Περπατούσαμε κάπου στο Σύνταγμα και ενώ εσύ επέμενες να μου μιλάς για το πώς κάνεις καλά ένα «άρρωστο pc» δίνοντας του το «φαρμακάκι» του (κατά κόσμον antivirus) και μετά για το πώς συνδέεις τη μητρική που έχει πάνω της, της Θεομήτορος τα υπάρχοντα.. εγώ κρατούσα τα αυτιά μου κλειστά γιατί ήταν η πείνα που με καλούσε να της "κλείσω το στόμα".

-«Δεν πάμε να φάμε κάτι 'πρόχειρο' έξω ,μιας και η μαγειρική δεν είναι στα forte της μητέρας μου και δεν θέλω να τη βγάλω πάλι με σάντουιτς ;!» , σου πρότεινα.

(. . . )

Και κάπως έτσι βρέθηκα βολεμένη στον άνετο καναπέ ενός Ινδικού wanna be εστιατορίου να ζαλίζομαι από τις μυρωδιές των φαγητών  που με προκαλούσαν να τα δοκιμάσω ΟΛΑ!

Στο πίσω τραπέζι καθόντουσαν 2 ζευγάρια πραγματικών Ινδών! Για να το προτιμούν και οι «ντόπιοι».. κάτι παραπάνω θα ξέρουν. Δεν ξέρω πως κατάλαβα ότι ήταν Ινδοί. Από τον αέρα που εξέπεμπαν ίσως. Είναι αυτή η αύρα που κάνει πάντα τη διαφορά ! Και το μελαμψό χρώμα όμως ήταν σήμα κατατεθέν, όπως επίσης και αυτή η χαρακτηριστική «μη κομφορμιστική  γαλλική» μυτούλα της senioritas με τα κατάμαυρα μακριά μαλλιά. 

Η Ινδική κουζίνα έχει την τάση να χρησιμοποιεί πολλά μπαχαρικά. ΚΑΥΤΕΡΑ μπαχάρια που σε κάνουν να δακρύζεις, να ξεροκαταπίνεις ζητώντας απεγνωσμένα κρασί ή έστω λίγο νερό και να χάνεις όλες σου τις γευστικές αισθήσεις..

Πόσο ΑΝΟΣΤΟ θα φαινόταν το φαγητό στους Ινδούς αν δεν είχε όλα αυτά τα μπαχάρια τουρλού; 

Πως θα φαινόταν σε εμάς τους Ελληνάρες μια σούπα χωρίς το βασικότερο; Το αλάτι;

Πως θα υπήρχε το μαύρο αν δεν υπήρχε το άσπρο; 

Και πως θα υπήρχε η Λογική αν δεν υπήρχε και το Παράλογο;

Τι είναι πιο ωραίο; Να τρως ένα άγευστο «πιάτο» ή να δοκιμάζεις «καυτερά- πικάντικα» φαγητά που θα σε κάνουν να ξινίζεις την γλυκιά σου μουτσούνα, και να «δακρύζεις» από την διαφορετική εμπειρία;! 

Είναι καλύτερη μια ρηχή κλασική και ήρεμη ζωή  χωρίς εντάσεις ή μια ζωή με έντονες στιγμές που σε κάνουν να δακρύζεις και θα έχεις να θυμάσαι λίγο πριν σου χτυπήσει την εγκεφαλική πόρτα το…  Alzheimer ;! 

Βάλε μπόλικο αλάτι στη «σούπα» σου για αρχή... Για να πεις πως νοστίμισες κάποιες καθημερινές απλές στιγμές.. Ακόμα και αν στραβώνει η μουσούδα σου, το πολύ- πολύ να σε πουν κάποιοι «αστείο και ανώριμο» !

Βάλε και extra πιπέρι, τόσο που να σε κάνει να «θρηνείς» το άψογο μακιγιάζ σου και να φαίνεσαι σα ξεβαμμένη μαύρη Ντάλια ..

Καλύτερα να είναι άσπρες ή μαύρες οι μέρες σου και να τραβάς τις καταστάσεις στα άκρα, παρά να ζεις σε ένα μονότονο γκρι μοτίβο, χωρίς ποικιλία, ένταση, πάθος και «φτηνό ρομάντζο» βεβαίως βεβαίως!

«…. Δεσποινίς?! Ακυρώστε την σούπα με τις κόκκινες πιπεριές και τα μπιζέλια..

Θέλω μια σούπα με αυτές τις «μπλε» πιπεριές και το extra chilli που τρελαίνουν τις αισθήσεις και σε οδηγούν σε υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ για να «σβήσει την κάψα» .. το οποίο με τη σειρά του σε οδηγεί στο χαμένο στρουμφο-χωριό με τους 7 νάνους και την κοκκινοσκουφίτσα που έφαγε το μήλο και έγινε βάτραχος .. και περιμένει καρτερικά τον πρίγκιπα της να τη φιλήσει για να την κάνει βασίλισσα και να ζήσουν στον κρυστάλλινο πύργο τους …» 

Να ζούμε όχι απλά καλά.. Να ζούμε όλοι μας ΚΑΛΥΤΕΡΑ!