"Mind the Gap"

Ήταν περίπου 11 το βράδυ και περπατούσα προς τον Ευαγγελισμό να πάρω το μετρό. Από μακριά διέκρινα ένα ζευγάρι που έβγαζε φωτογραφίες.. Ή τουλάχιστον προσπαθούσε.

Πλησίαζα και κατάλαβα ότι ήταν χρήστες ναρκωτικών. Δεν πρέπει να ήταν μεγαλύτεροι από 30-35 χρονών. Ίσως να υπερβάλλω.

Ο ένας έβγαζε φωτογραφία τον άλλον, με θέα ένα τοίχο να στηρίζει τα μισερά σώματα τους. Ήταν τελείως αποστεωμένοι, τόσο που μου φάνταζε αδιανόητο το πώς κατάφερναν να σταθούν στα πόδια τους.
Προχώρησα βιαστικά αφήνοντας τους να συνεχίζουν να παλεύουν με ένα κινητό στο χέρι να τραβήξουν μαζί, αγκαλιά μια φωτογραφία.

Λίγο μετά, περιμένοντας το μετρό να έρθει, πέρασαν από μπροστά μου, χέρι –χέρι μέχρι που έκατσαν αγκαλιά μαζί, κάτω να περιμένουν το τρένο που θα τους έπαιρνε, και αυτούς και τα «βάσανά τους»

Μου έκανε εντύπωση που τους είδα αγκαλιασμένους. Δεν της άφηνε στιγμή το χέρι. Τελευταία όλο και πιο συχνά παρατηρώ ζευγάρια χρήστες να φαίνονται τόσο αγαπημένοι παρά τα υπόλοιπα κλασικά ζευγαράκια που κυκλοφορούν συνέχεια ανάμεσα μας.

Ήταν αυτή που του έδωσε το εισιτήριο για το «όνειρο» ή αυτός που της χάρισε λίγη από την «αστερόσκονη» που έκρυβε στην τσέπη του με την υπόσχεση ότι θα την πήγαινε σε διαφορετικά μέρη;

Εξέπεμπαν μια ηρεμία τρομακτική. Με βλέμματα κενά και μάτια που κοιτούσαν κάτω λες και ντρέπονταν επειδή αυτοί ήταν οι «τυχεροί» επιβάτες με προορισμό το «άγνωστο» , έμεναν αγκαλιασμένοι να περιμένουν υπομονετικά.

Δεν ξέρω τι περίμεναν. Αφού «ένα τρένο ποτέ δεν γυρνάει πίσω».

Ίσως να την κρατούσε σφιχτά επειδή ένιωθε συνυπεύθυνος για την κατάσταση της. Ίσως δεν μπορούσε πια κανείς τους να κάνει κάτι για να σταματήσουν να πονάνε.
Σίγουρα πονάγανε. Φαινόταν στο σώμα τους, στα χέρια τους, στο πρόσωπο τους.
Αλλά κανείς τους δεν επέλεξε να αφήσει τον άλλον, μόνο του στον πόνο.

Σωστές ή λάθος οι επιλογές και οι συγκυρίες που τους οδήγησαν στην χρήση, είτε τις πήραν μαζί είτε  οι δρόμοι τους συναντήθηκαν τυχαία σε μια ματαιόδοξη κατάσταση, συνέχιζαν να είναι μαζί. Μοιράζονταν τα ίδια συναισθήματα και περίμεναν ΜΑΖΙ το ΙΔΙΟ «ΤΡΕΝΟ» που θα τους πήγαινε στον δικό τους «παράδεισο».

Με τρόμαξε η ιδέα των όσων θα επακολουθούσαν , στην κατάσταση που τους είδα.
Φαντάζομαι όμως, πως δεν θα άφηνε πλέον ο ένας τον άλλον.
 …

Τελικά μήπως η αγάπη υπάρχει εκεί που ξέρει κανείς το τέλος?
Μήπως κρύβεται εκεί που ΜΑΖΙ περιμένετε το «τρένο» για να σας μεταφέρει σε έναν «ξεχωριστό-δικό σας» κόσμο;

Μήπως η «καλή ζωή» , οι high-class συνήθειες, τα ακριβά sport και η διασκέδαση είναι απλά γαρνιτούρες που θες να χρησιμοποιείς για να ευχαριστείς την εκάστοτε σχέση σου, στο όνομα της «αγάπης»??? Μήπως ξεχνάς το βασικό? Ότι.. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΒΕΒΑΙΟ ΑΥΡΙΟ???

Τουλάχιστον, κανείς τους, ΔΕΝ κορόιδεψε τον άλλον. Ξέρουν και οι δύο τους την κατάσταση που βρίσκονται και το τι θα έρθει .. μετά.
Ενώ στον δικό μας κόσμο, ο ένας δίνει στον άλλο, όρκους «αιώνιας» αγάπης που τους αναιρεί εύκολα, την επόμενη μέρα, πιστεύοντας πως έχει ακόμα να ζήσει πολλά και διαφορετικά που τον περιμένουν, στην ζωή του.

Ψέματα, παραμύθια και υποσχέσεις για κάτι που ΘΑΑΑ κάνεις με την σχέση σου, για ένα «αύριο» που περιμένετε «δήθεν» μαζί.
Ενώ αυτοί, ζουν μαζί ένα παραμύθι και ξέρουν πλέον την αλήθεια έχοντας αφήσει κατά μέρους τους ανόητους εγωισμούς. Ζουν το τώρα γιατί δεν υπάρχει γι αυτούς το αύριο.

                   “ so if you care try to analyze the situation…                                                       
                              do it well.. Just break the spell
                                             
                                     Why don’t you do it right?

             I don’t want another fight.. I’m not creating’ my flow with my ego         

             I’m taking off my hood and I’m venturing deeply in the wood

                              you know, “man”…                     

                             Never come back to me”

Ιστορίες Βαγονιού !

…Άλλα 5 λεπτά ακόμα και θα κατέβω επιτέλους στη στάση μου. Θα περπατήσω κάμποσα βήματα, που πάντα τα μετράω μηχανικά όταν δεν έχω τι να κάνω αλλά ποτέ δεν συγκρατώ πόσα είναι, και επιτέλους θα μπω στο σπίτι μου…

.. Πόσο θόρυβο κάνει το μετρό. Ειδικά το μετρό με τα βαγόνια. Και κάποιες φορές μένεις μόνος σου σε ένα κενό βαγόνι, όταν στο άλλο στριμώχνονται σα σαρδέλες. Μεταξύ μας, υπάρχουν φορές που προτιμώ το πακέτο «βαγόνι- κονσέρβα- σαρδέλα» γιατί παρατηρώ τον κόσμο και φτιάχνω διάφορα σενάρια για τους «καθιστούς γείτονες της τετράδας» έτσι που περνάει πιο γρήγορα η ώρα…

Άκουγα Parov Stelar και κουνούσα νευρικά το πόδι μου στο ρυθμό του «shine» όταν κατά λάθος χτύπησα με το άκρο μου,την κοπέλα που ήρθε να κάτσει απέναντι μου.

Ξεκίνησα το σκανάρισμα από χαμηλά.
Παρατήρηση Νο.1: Λευκή στο δέρμα, πιο λευκή και από εμένα!!!  (κάποιοι φίλοι μου τελικά άδικα με φωνάζουν «γαλατάκι»!)
Παρατήρηση Νο.2: Φορούσε κατάλευκα ρούχα και ίσως αυτό ήταν που μου τράβηξε το ενδιαφέρον να αρχίσω να την εξετάζω καλύτερα.
*Τελικά τα όχι και πολύ γεμάτα βαγόνια, δεν είναι κάποιες φορές, όσο βαρετά φαίνονται!

Μεταξύ Πανόρμου και Κατεχάκη, το  πόρισμα είχε ήδη βγει.
Νέα, κοντά στα 30, καθόταν με τα χέρια σταυρωμένα πάνω στην τεράστια τσάντα της, τα πόδια της ακουμπούσαν το ένα παράλληλα στο άλλο λες και ήταν στυμμένη σα πορσελάνινη κούκλα, ήταν ελάχιστα βαμμένη με ένα βάψιμο πολύ κλασικό που θύμιζε δεκαετία του 90 και την μεγάλωνε αρκετά, όπως και το μαλλί ήταν απλά χτενισμένο και πιασμένο με ένα τρόπο που μου θύμιζε αυτόν που με χτένιζε κάποτε η μαμά μου για να πάω σχολείο .. (εποχή δημοτικού)
 Έβγαζε μια ηρεμία στο πρόσωπο της και είχε ένα πλατύ χαμόγελο που την φώτιζε.
Δεν ήταν ερωτευμένη ήμουν σχεδόν σίγουρη γι αυτό. Δεν ξέρω πως το κατάλαβα αλλά αυτό μου έβγαζε!

Στην Κατεχάκη, μάλλον το κινητό της έπιασε (*έβλεπα από ώρα που προσπαθούσε να καλέσει αλλά μάταια…)
 Δεν φορούσα και τα δύο ακουστικά και έτσι «έτυχε» να ακούσω τη μονομερή συνομιλία.
«Έλα μαμά!!! Ναι , σε μισή ώρα να είστε στο σταθμό με το μπαμπά. Ήταν τέλεια η πρώτη μέρα στο γραφείο. Όχι μαμά, μην ανησυχείς, ναι δεν έδωσα θάρρος σε κανέναν… Ξέρω, ναι, ναιιι μανούλα μου είχα το νου μου.. εντάξει σε φιλώ. Σε μισή ώρα θα είμαι εκεί να τα πούμε από κοντά…»

«? ? ? ?»
Έτσι εξηγούνται τα ανεξήγητα κλασικά ρούχα που φορούσε. Σε ένα dress code αρκετά ξεπερασμένο και ασυνήθιστο για αυτά που συχνά έβλεπα γύρω μου.
Εντάξει, δε λέω, και εγώ αν ποτέ πρέπει να ντυθώ «καλά» για μια δουλειά ίσως φανώ περίεργη για κάποιους, αλλά ήταν ένας αέρας ρομαντισμού και αγαθότητας που εξέπεμπε που μου έκανε εντύπωση και με έβαλε σε σκέψεις..
Μετά ήταν και αυτό που άκουσα, που απάντησε στη μαμά της «ναι δεν έδωσα θάρρος σε κανέναν»..

Τέλος πάντων, οι συνειρμοί ήταν πολλοί για να απασχολήσουν το μυαλό μου μέχρι να κατέβω.
Μια κοπέλα αρκετά «έξω από τα νερά» της σύγχρονης εποχής. Που στα 30 της περίπου (όπως την χρονολόγησα εγώ!) ήταν ευτυχής με την καινούργια της δουλειά, ένιωθε βολικά στα ρούχα που έμοιαζαν μιας άλλης εποχής και εξέπεμπε μια ιδιαίτερη ομορφιά ακόμα και αν ήταν αλλόκοτα λυτά βαμμένη!

Ο λόγος που την έκανε επίκεντρο της σκέψης μου, δεν ήταν το κακόβουλο κουτσομπολιό.
Αλλά η γλυκιά εντύπωση που μου άφησε!! Υπάρχουν ακόμα αθώες κοπέλες που διανύουν την τρίτη δεκαετία της ζωής τους… Που βρίσκουν την ασφάλεια και τη ζεστασιά στην αγκαλιά των γονιών τους και που ακόμα και με ένα πιο ιδιαίτερο τρόπο εμφάνισης, μπορούν με το χαμόγελο τους να σου φτιάξουν τη διάθεση , μεταφέροντας σου την εσωτερική τους ψυχική ηρεμία.

.. Κατέβηκα πολύ βιαστικά από το μετρό, γιατί στα πολύ βραδινά δρομολόγια, ο οδηγός δεν περιμένει «εσένα τον καθυστερημένο ονειροπόλο» να κατέβεις από το βαγόνι..

Τελικά, ό,τι χρώμα και αν έχεις, ό,τι ρούχα και αν φοράς, όπως και αν είσαι βαμμένος…
ένα χαμόγελο αληθινό αρκεί για να σου αλλάξει κάποια στερεότυπα……!

ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ

* written by Billouk

Έχοντας κλείσει ένα κυκλο συζητήσεων με τελευταίο κρίκο της αλύσιδας εσένα την ίδια,μου γεννήθηκε η απορία..τι είναι μια ερωτική σχέση?!έψαξα,ρώτησα...και έμαθα!Είμαι επιτέλους εδώ,για ν’ απαντήσω κάθε ερωτημά σου όσο πιο επιστημονικά γίνεται.Όχι δεν αυτοχαρακτηρίζομαι επιστήμονας αλλά οι πηγές μου είναι πιστοποιημένες στο έπακρον!Λοιπόν,ερωτική σχέση ορίζεται μία ρομαντική ή σεξουαλική σχέση με κάποιον/α ή ένας ενθουσιασμός,μια συμπάθεια για κάτι!Συγγενείς λέξεις...σχέση,ίντριγκα,ειδύλλιο...amour!
ΣΧΕΣΗ....Πολλές φορές στη ζωή σου έχεις σίγουρα αναρωτηθεί τι σχέση έχεις τελικά με κάποιον.Η απάντησή σου εξαρτάται.....και απ΄τους δύο.Αγάπη,ενθουσιασμός,πάθος,εκτίμηση,αφοσίωση,μανία είναι οι πιθανές απαντήσεις!Το μόνιμο πρόβλημα της σχέσης είναι ότι ποτέ και οι δυο δεν θα νιώσουν το ίδιο συναίσθημα με αποτέλεσμα το μονοπάτι να οδηγεί σε διχάλα!Βλέπεις και μόνη οτι πριν ακόμα αρχίσεις,έχεις το 50%...και που είσαι ακόμα!η λέξη «σχέση»δεν ερμηνεύεται αποκλειστικά ως ερωτική γι αυτό γίνεται ο διαχωρισμός μεταξύ « ερωτικής σχέσης» και «σχέσης» .Πρόκειται για λέξεις συνώνυμες αλλά όχι ταυτόσημες...δεν ξέρω αν με εστερνίζεσαι αλλά αν αυτός ο διαχωρισμός δεν είναι ευδιάκριτος στο μυαλό σου...έχασες το τόπι!!
100%-50%-50% = 0 ΑΠΛΟ!!
ΙΝΤΡΙΓΚΑ....Κάπως ξενόφερτη δεν ακούγεται??intrico…λατινικά,με ακριβή ετυμολογία να μπλέκω,περιπλέκω,φέρνω σε δύσκολη θέση!Είναι αυτό που προσπαθούσα να σου εξηγήσω και ίσως πριν την επιστημονική μου ματιά να μην το έπραττα σωστά!Σε μία ερωτική σχέση σύνηθως προτιμούμε την δύσκολη οδό γιατί έτσι είναι η φύση μας.ΓΙΑ ΜΕΝΑ πολύ απλά είναι το μπέρδεμα!Ακούγεται λαϊκό αλλά ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ!Ξεκινάς μία κατάσταση,ήσυχα όμορφα...μέχρι την εμπλοκή!Τα πάντα αλλάζουν μέσα σου και είτε γυρνάς στην αρχική σου φάση είτε η συνέχεια ΣΕ ΚΑΤΑΠΙΝΕΙ διότι πότε το μπέρδεμα δεν έγινε ξεμπέρδεμα!Οπότε ποιο το αποτέλεσμα?
100%-50%-50%= 0 ΑΠΛΟ!
ΕΙΔΥΛΛΙΟ....Εδώ τα πράγματα είναι απλά!Μια διακαής σύνδεση δυο ανθρώπων,έντονη,χαρούμενη με άπλετο ρομαντισμό!Μήπως ξέχναμε κάτι?υπερβολικά όμορφο δεν φαίνεται??ΒΡΑΧΥΒΙΟ...ορίζει ο Mr.Wiki!!Η λέξη κλειδί πού έρχεται να ταράξει τα νερά..μαζί και σένα!Μια ερωτική σχέση με ημερομηνία λήξης...αυτό που άκουγες απο μικρή.. «κάθε παραμύθι έχει ένα όμορφο τέλος»..Ίσως γι αυτό στο μυαλό μας το ειδύλλιο φαντάζει κάτι ωραίο!Μία ερωτική σχέση που σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση και έχει ένα διαφορετικό τέλος απ’ αυτό που ‘χες συνηθίσει!τι θέλω να πω?!
100%-100%= 0 ΠΙΟ ΑΠΛΟ!!
ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ....
AMOUR….Ελληνηστί..έρωτας!δεν βρήκα ποτέ διαφορά μεταξύ του έρωτα και της ερωτικής σχέσης!Είμαστε όντα και κυνηγάμε το μεγαλύτερο συναίσθημα κι όσο αυτό μας πληγώνει...τόσο μας πορώνει!Θέλουμε να ερωτευτούμε με την ελπίδα οι παράπλευρες απώλειες να είναι ελάχιστες!Περιμένουμε το κάτι ξεχωριστό και έχουμε τη δίαθεση
ν’αφεθούμε σ’αυτό ακόμα κι αν στοιχήσει ακριβά..πάντα υπάρχει ο φόβος μέσα μας αλλά το λεξικό μας δεν το αναφέρει σαν συνώνυμο οπότε επαναπαυόμαστε και αναμένουμε.....
100%......
ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΞΕΡΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ....
ΑΠΛΑ ΔΟΚΙΜΑΣΕ ΚΑΙ ΕΣΥ...
Κ ΕΓΩ ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΟΔΩΘΕΙΣ....

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΣΕΝΑ !

*Especially by the voice of Billouk! 

To risk..or not to risk?!

Νόμιζα πως κάποια πράγματα και κάποιοι άνθρωποι αξίζουν πραγματικά.

Έτσι επένδυα σε αυτά. Η θεωρία της σχολής αποδείχτηκε στην πράξη.
« Κάθε επένδυση έχει το ρίσκο της. Επενδύσεις υψηλού κινδύνου είναι συχνά περισσότερο αποδοτικές»… Όμως ποτέ κανείς δεν αμφισβήτησε και τον κίνδυνο της απώλειας.

Χρόνια τώρα, μάζευα δύσκολα , κάθε «οικονομία» μου για να μπορώ να επενδύσω σε κάποια «αγαθά» που έπαιρναν διάφορες μορφές..
Μπαίνοντας κάθε μέρα όλο και πιο βαθιά στο «παιχνίδι» , μια μέρα ρίσκαρα ότι είχα και δεν είχα για ένα συγκεκριμένο «αγαθό».

Πίστευα πολύ σε αυτό. Κάθε λεπτό της ημέρας ήταν στο μυαλό μου.
«Κέρδισα» πολλά… Ήθελα κάποια στιγμή να γίνω «πλούσια».

Ώσπου όλα αυτά «έσκασαν». Τα πάντα ξεφούσκωσαν. Μου είπαν πως έχασα ότι είχα και δεν είχα.
Μου πήρε πολύ χρόνο να το συνειδητοποιήσω. Έλεγα πως δεν γίνεται ΕΓΩ να πέσω σε τέτοια παγίδα.
Έτσι, αποφάσισα να ξαναρισκάρω. Μάζεψα κάθε ύλη ζωτικής αξίας, της ζωής μου και επένδυσα ξανά, σε κάτι που είχε ήδη αποδειχτεί μία φορά, «φούσκα».
Ήμουν σίγουρη πως τώρα θα κέρδιζα και θα έπαιρνα πίσω όλα αυτά που μου είχαν στερήσει.


ΈΧΑΣΑ. ΠΑΛΙ. Όμως δεν το βάζω κάτω. Σίγουρα κάποια στιγμή θα ξαναπάρω ρίσκο. Μα ποτέ ξανά δεν θα επενδύσω στην ίδια , αποδεδειγμένα, «φούσκα».
Για μένα η αξία της πλέον αγγίζει τη θερμοκρασία της Ανταρκτικής το καταχείμωνο!
Αποφάσισα μάλιστα, να μη στενοχωρηθώ για όσα «χρήματα» έχασα, όχι μια αλλά δύο φορές.
Λέω αυτή τη φορά, να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου και να τεστάρω τις αντοχές μου!
Όχι όμως στο «χρηματιστήριο» αλλά σε πιο χαμηλού κινδύνου «κερδοφόρες επενδύσεις»..  

Ετερώνυμα.. μπλεξίματα!

                                 

Μέχρι σήμερα πίστευα πως τα ετερώνυμα έλκονται.
Ή τουλάχιστον έτσι με έμαθαν να πιστεύω από μικρή, στο μάθημα της φυσικής ξεκίνησαν όλα!
…Άρε Νεύτωνα εσύ και οι νόμοι σου περί παγκόσμιας έλξης!

-Εγώ τα βλέπω άσπρα. Εσύ τα βλέπεις μαύρα.
-Εγώ πίνω καφέ το πρωί, το μεσημέρι ακόμα και το βράδυ, εσύ μόνο φυσικούς χυμούς.
-Εμένα μου αρέσουν οι αισθηματικές ταινίες, εσύ τρελαίνεσαι με τα πιστολίδια και τα splatter.
-Εμένα μου αρέσει ο χειμώνας και οι εκδρομές στο βουνό, φορώντας πολλά κιλά από ζεστά ρούχα και «καπνίζοντας» από το κρύο.
-Εσένα η αδρεναλίνη σου βαράει κόκκινο μαζί με τους καύσωνες τα καλοκαίρια και περνάς το χρόνο σου ισορροπώντας σε μια σανίδα του σερφ που κουνιέται μόνο όταν φυσήξει ο αέρας!

ΤΈΛΕΙΑ. Μέχρι τώρα πίστευα πως ναι αυτή είναι η τέλεια σχέση. Πως αν βρεις το ακριβώς αντίθετο σου, συμπληρώνεσαι , ζεις τον απόλυτο έρωτα και ζείτε εσείς καλά και εμείς πολύ καλύτερα!!
Εξάλλου το λέει και ο Νεύτωνας!!!

Σύμφωνα λοιπόν με τον Ισαάκ αν διάλεγα την παραπάνω «ιδανική» εκδοχή θα είχα τα εξής καταπληκτικοτρομερά αποτελέσματα:
-Το χρώμα που θα βλέπαμε παρέα θα ήταν το γκρίζο! (αφού άσπρο εγώ, μαύρο εσύ, μας κάνει ΓΚΡΙ.) Χρώμα αρκετά μουντρούχλικο αλλά σιγά μωρέ, ένα χρώμα είναι , μπορούμε να το προσπεράσουμε και να κάνουμε τα στραβά μάτια μπροστά στο «πάθος».
-Το πρωινό μας θα ήταν ιδιαίτερα πλούσιο και η κουζίνα μας κάπως πιο πλήρης. Αφού εκτός από μια άχαρη καφετιέρα , τον πάγκο της κουζίνας θα στόλιζε και ένας πολύ χρήσιμος στίφτης! ( Για μένα πολύ άχρηστος αφού η συχνότητα που φτιάχνω φυσικούς χυμούς συμπίπτει με την συχνότητα που χιονίζει το κατακαλόκαιρο!)
-Επίσης σε πιθανή  συγκατοίκηση , το σπίτι θα είχε δυο τηλεοράσεις, για να μπορεί ο καθένας  να βλέπει ΧΩΡΙΣΤΑ τις ταινίες που του αρέσουν. Στοιχείο πολύ «λογικό» !
-Εγώ χειμώνα, εσύ καλοκαίρι??! Αυτό και αν είναι super. Μπορούμε όλο το χρόνο, 365 μέρες το χρόνο να κάνουμε διακοπές. Εγώ στις Άλπεις και εσύ στη Χαβάη!!!!

Πόσα στραβά να παραβλέψω ρε Νεύτωνα?? Που μας έβγαλες μια θεωρία, μας την δήλωσες για νόμο και από τότε κανείς δεν τολμάει να κρίνει τη λογική σου ως παράλογη με την απλή απαγωγή εις άτοπο???? (Αφού υπάρχει ένας τομέας, αυτός των αισθηματικών, που ο νόμος σου πέφτει στο κενό και υπάρχουν τόσες εξαιρέσεις στον κανόνα που πλέον αναιρούν την ισχύ του!)

Δεν μου αρέσει το γκρι χρώμα, ο φυσικός χυμός για πρωινό με ανακατεύει και μόνο στην ιδέα, θέλω να βλέπω αισθηματικές και άλλες ξενέρωτες ταινίες σε ΜΙΑ τηλεόραση, αγκαλιά με το αγόρι μου που δεν θα κοιμάται από την βαρεμάρα αλλά θα χαίρεται που είμαστε μαζί ακόμα και αν βλέπουμε την πιο σαχλή ταινία.. Α και επίσης θέλω να πηγαίνουμε διακοπές παρέα και όχι χωριστά!!!!!!

So, so, αγαπητέ Ισαάκ δεν ασχολούμαι ξανά με τις θεωρίες σου περί έλξης των ετερωνύμων.

Τα ομώνυμα έλκονται,  γιατί αυτά μπορούν να αντέξουν όταν θα σου πει bye-bye ο φίλος-έρωτας και θα μείνει να σε «κοιτάει» μόνο η αγάπη με ένα μάτσο ρυτίδες στο πρόσωπο, ρευματικά στα πόδια και  ένα τσαντάκι γεμάτο χαπάκια που θα «λαδώνουν τα σκουριασμένα γρανάζια σου» για να μπορείς να πηγαίνεις με το «ΠΙ» σου παραμάσχαλα , περίπατο ως την τουαλέτα!!!!

Φαντάζεσαι δηλαδή εγώ να είμαι καθισμένη στον καναπέ μου, μετά από 40 χρόνια , με αυτή την άχαρη καρό κουβέρτα στα πόδια, να παρακολουθώ σαπουνόπερες στην τηλεόραση και ο «ετερώνυμος» άντρας μου να τρέχει στις Μπαχάμες για να εκτονώσει την ασυγκράτητη πηγαία αδρεναλίνη του??!

                                                      ...Εγώ, μάλλον ΟΧΙ!...

Cigarette talk

Ένα ποτήρι κόκκινο κρασί..

Και ένα τσιγάρο.. 

Αγαπημένες σου συνήθειες. Όμως και τα δυο όσο και αν σου αρέσουν και τα απολαμβάνεις, κάποια στιγμή τελειώνουν. 

Και τελειώνουν ακόμα πιο γρήγορα όταν ένας από την παρέα δοκιμάσει από το ποτό σου.. Όταν ένας φίλος, σου κάνει τράκα μια τζούρα από το τελευταίο τσιγάρο που είχες στο πακέτο σου για απόψε το βράδυ.

Έτσι τελειώνει και η ζωή. Εύκολα. Γρήγορα. Σαν ένα ποτήρι από το αγαπημένο σου κρασί που δεν χορταίνεις να πίνεις. Σαν το τσιγάρο που καίγεται πριν προλάβεις να τραβήξεις μια τζούρα παραπάνω για να ζαλιστείς και να μη σκέφτεσαι.. 

Αξίζει να μοιράζεσαι το δικό σου τσιγάρο? 

 Μόνο αν αγαπάς και μισείς εξίσου τον άλλο και θες το καλό και το κακό του, μαζί. 

 Μόνο όταν ο άλλος είναι διατεθειμένος να σου «χαρίσει 2 λεπτά ζωής παραπάνω για να τα στερηθεί αυτός» και να απολαύσετε μαζί το ίδιο τσιγάρο που δεν ξεχωρίζει πρόσωπα. Θέλει απλά να «σκοτώσει», και σκοτώνει και τους δύο.

Αξίζει να μοιράζεσαι το κρασί σου?

Μόνο αν αξίζει τόσο ο άλλος ώστε να του χαρίσεις μια γουλιά από κάτι που σου χαρίζει απόλαυση. Μόνο όταν η δική σου στέρηση είναι και δική σου χαρά για ικανοποίηση του άλλου. Αυτό να δεις, πως λέγεται? Αμοιβαιότητα? Μπα.. Μεγαλοψυχία? Τσου..  Απλό klein mein? Μπορεί.. Ίσως και να είναι .. Ίσως πάλι, να είναι κάτι παραπάνω. 

Και η ζωή???

Αξίζει να μοιράζεσαι τη ζωή σου?

Μόνο αν τη μοιράζεσαι με τα κατάλληλα άτομα. Μόνο αν αγαπάς και σε αγαπάνε, ανιδιοτελώς. Μόνο αν δίνεις και σου επιστρέφουν τα διπλάσια , άδολα.  

Μόνο αν σέβεσαι και ξέρουν να σε σέβονται. Μόνο αν εκτιμάς και μπορούν να εκτιμήσουν τη διαφορετικότητα σου. Μόνο αν κάποιος είναι ικανός να διακρίνει πίσω από τα γυαλιά που φοράς, τα μάτια σου. Αν αυτός ο κάποιος ξέρει να διακρίνει τη χαρά σου από τη λύπη  , 

το πάθος από την απλή επιθυμία.. 

Μόνο αν κάποιος μπορεί να σε «κρατήσει από το χέρι για να περπατήσετε ο ένας δίπλα στον άλλον.» 

ΌΧΙ να περπατάει μπροστά σου. Στη ζωή σου δεν χρειάζεσαι «ηγέτες».

ΌΧΙ να περπατάει πίσω σου. Στη ζωή σου δεν χρειάζεσαι «οπαδούς και ακόλουθους».

Αξίζει να μοιράζεσαι τις στιγμές της ζωής σου με αυτόν που μπορεί να είναι «ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΣ» δίπλα σου. Με αυτόν που «θα σε προλάβει πριν πέσεις», με αυτόν που «θα σε βοηθήσει να ανέβεις πιο ψηλά από αυτόν» , με αυτόν που θα είναι ικανός να θυσιάσει ένα μικρό κομμάτι του για ΕΣΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ. 

Κάποιες φορές μοιραζόμαστε τα πάθη και τις «κακές συνήθειες» μας με κάποιους απλούς «τρακαδόρους». Από αυτούς που γυρνάνε από παρέα σε παρέα, από σχέση σε σχέση ψάχνοντας που θα βολευτούν καλύτερα. Και μόλις βολευτούν δεν λένε με τίποτα να ξεκουνήσουν. «Πίνουν από το ένα και μοναδικό ποτήρι κρασί που παρήγγειλες , καπνίζουν από το τελευταίο σου τσιγάρο…» και σου στερούν μικρές απολαύσεις. Ακόμα και αυτό τον αργό και «γλυκά βασανιστικό θάνατο» ενός τσιγάρου που θες να κρατήσεις μόνο για την πάρτη σου. 

Και δεν είναι μόνο εκεί που, ξετσίπωτα καλοπερνάνε εις βάρος σου. 

Μετά προχωράνε και «ριζώνουν» όλο και πιο πολύ στη ζωή σου. Σε κάνουν να νιώσεις οικεία μαζί τους και αφού σε έχουν σφιχτοδεμένο πάνω τους , σε κάνουν ότι θέλουν. 

Μήπως να μη αφήνω κανένα να δοκιμάζει από το κρασί μου λέγοντας του ως πρόφαση πως έχω «έρπη μεταλλαγμένο, που αν κολλήσει κάποιος θα γίνει κροκόδειλος με πόδια καμηλοπάρδαλης και ουρά ποντικιού?»

Μήπως η ατάκα «άντε σπάσε ρε μαλ*κα» είναι κατάλληλη για τους τρακαδώρους του τσιγάρου που ήδη βλέπουν ότι καπνίζω? 

…

Μήπως να αρχίσω να ασφαλίζω ένα-ένα τα καστράκια της ζωής μου και να «απαγχονίζω» όποιον τυχαίνει να περνάει ξυστά από τον ιδιωτικό μου χώρο, ακόμα και αν θέλει να μαζέψει απλές και ταπεινές μαργαρίτες ή  χαμέμηλα??? 

Δεν μου ακούγεται κακή ιδέα… Εκτός και αν κάποτε πάψω να περιτριγυρίζομαι από «ηγέτες ή οπαδούς» και βρω ένα «συνοδοιπόρο» στο ταξίδι μου…..! ! ! 

Δόση αστερόσκονης

Μία δόση, ένα βράδυ στο Λυκαβηττό , ένα πολύ ζεστό βράδυ στην καρδιά του καλοκαιριού.
Η Αθήνα κάτω από τα βράχια μοιάζει να βράζει, όμως εκεί πάνω ξέχασα για λίγο το βάσανο του καύσωνα. Ήταν η στιγμή που χάζευα πότε τα μικροσκοπικά φωτάκια από κτίρια και δρόμους που τρεμόπαιζαν , πότε τα αστέρια που έτυχε να κάνουν την εμφάνιση τους σε έναν παράξενα «καθαρό» ουρανό.
Φωνές από ζευγάρια, παρέες, τουρίστες που ξέμειναν ως αργά εκεί φτάνουν στα αυτιά μου και σκέφτομαι πως ζω την απόλυτη πολύ-πολιτισμικότητα  της Ελλάδας του 2012. Μια πολυεθνική εταιρία είμαστε. Με περιορισμένες ευθύνες.. ( Ο, Κόσμε.. Μας λυπάμαι..)

Αριστερά μου ένα ζευγάρι κάνει μαύρο και συζητάνε για αρκετή ώρα ο καθένας για τη ζωή του. Σε κάποια φάση ακούω την κοπέλα να δηλώνει στο αγόρι, « είμαι ερωτευμένη μαζί σου αλλά μη φας φρίκη με αυτό, δεν θα σου γίνω βάρος….» Μετά από λίγο , τελειώνουν το τσιγάρο τους, την αφήνει να σηκωθεί πρώτη, αυτή προχωράει μπροστά και φεύγουν.

Δεξιά μου, πιο μακριά, μια αντροπαρέα από κάφρους που κάνουν τηλεφωνικές φάρσες και αποκαλούν ανελέητα ο ένας τον άλλο «μαλάκα» με εκνευρίζουν απίστευτα. Σε λίγη ώρα προστίθεται στην παρέα τους και ένα ζευγάρι. Το αγόρι σέρνει κυριολεκτικά μια μεθυσμένη κοπέλα που καλά- καλά δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της. ΤΙ κάφρος.  Όμοιος τω ομοίω , δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι..

Αρκετά μέτρα πιο κάτω, ακούγονται οι γνωστοί αγγλο-αμερικάνοι τουρίστες που φωνάζουν επιδεικτικά μιλώντας αγγλικά , τρώγοντας (μάλλον κανένα σουβλάκι , όπως τους έκοψα) και πίνοντας μπύρες. Κάποιοι άλλοι γάλλοι παραδίπλα μου , σχολιάζουν τα μνημεία. ( Αν είναι δυνατόν, στις 4 το πρωί να ασχολείται ακόμα κάποιος με την κουλτούρα και τον πολιτισμό!)

Μια τετράδα αθίγγανων τραγουδάνε με ένα μπουζούκι της κακιάς ώρας. Ο τραγουδιάρης αρχηγός τους νομίζει πως κάνει το όνειρο του , να τραγουδήσει μπροστά σε κοινό, πραγματικότητα.

Και εγώ, παρατηρώ γύρω μου και είμαι μόνο εκείνη τη στιγμή χαρούμενη. Γιατί σε έχω εκεί να βασανίζεις το μυαλό μου….
«Φεύγεις. Σκάω απότομα πάλι στο έδαφος, σηκώνοντας ένα σύννεφο σκόνης γύρω μου όπως πέφτω από ψηλά…»

Θέλω τη δόση μου ξανά. Η Αθήνα συνεχίζει να βράζει και η ζέστη  με κάνει να «λιώνω» στον καναπέ μου αγκαλιά με το air-condition χωρίς να θέλω να κάνω το οτιδήποτε.

Θέλω τη δόση μου, σου λέω. Σε φωνάζω. Αργείς όπως πάντα και θυμώνω τόσο που χάνω λεπτά από κοντά σου. Έρχεσαι όμως επιτέλους.
Πολλές ώρες περνάνε, αλλά μοιάζουν να έχουν μπει στον συμπιεστή και φαίνονται τόσο λίγες.
Είναι η στιγμή που  χαζεύω. Τότε που έρχεσαι πάλι. Η αστερόσκονη πέφτει πάνω μου και δεν βλέπω τίποτα άλλο, δεν θέλω τίποτα άλλο – περιμένω να ακούσω κάτι καλό από σένα. Περιμένω… Περιμένω… Δεν ακούω τίποτα. Και πάλι πέφτω. Αυτή τη φορά το σύννεφο της σκόνης που σηκώνεται από την «σαβούρα» που τρώω και πέφτω, είναι πιο μεγάλο από πριν.

Και έρχεται η στιγμή που περπατάω ανάμεσα στον κόσμο. Γύρω μου υπάρχουν πολλά φώτα. Όλοι βλέπουν. Όλοι παρατηρούν. Μπορούν να δουν πως είμαι χαρούμενη σίγουρα.
Σε «κρατάω σφιχτά κοντά μου» μη μου φύγεις πάλι. Έχει και ζέστη, μπορεί αυτή να με βοηθήσει να κολλήσεις πάνω μου. Μάταια. Ύστερα από λίγο , το κλασσικό , η δόση τελειώνει και εγώ έχω σημάδια στέρησης.

…. Παίρνω συχνά τη δόση μου. Είναι αυτή η διάφανη αστερόσκονη που ψεκάζει η μορφή σου πάνω από το κεφάλι μου και με κάνει να μη μπορώ να σκεφτώ τίποτα παρά μόνο εσένα. Τρελαίνομαι. Θέλω να τρέξω , να ξεφύγω, αλλά.. άδικα. Το μόνο που καταφέρνω κάθε φορά είναι να χαίρομαι για λίγο, αφού πάρω τη δόση μου, το ναρκωτικό μου. Είναι οι απειροελάχιστες στιγμές που τίποτα δεν με στεναχωρεί. Και μετά, πάντα τα γνωστά συμπτώματα στέρησης. Κρύος ιδρώτας, αγωνία, πανικός, φόβος, άσχημες σκέψεις, απελπισία, απόγνωση, άγχος, μήπως με «εγκαταλείψεις». Μήπως με «πουλήσεις». Μη με «πονέσεις» όπως αγκιστρώνεσαι στα κύτταρα του μυαλού μου.

(…)

Αυτό γίνεται συνέχεια. Πότε κρύο πότε ζέστη. Πότε χαρά πότε αγωνία και αβεβαιότητα,
Αυτό συμβαίνει σε όλους σε αυτή τη ζωή?
Ή είναι ένα είδος τιμωρίας που έρχεται επειδή εσύ το επιλέγεις και παίζει μαζί σου σαδομαζοχιστικά παιχνίδια?
Σκωτσέζικο ντούζ.. Ηλεκτρισμός στα «αδρανή» κύτταρα μου.

Ένας φαύλος κύκλος. Μια ρουλέτα που δεν ξέρω αν θα σταματήσει στο νούμερο που πόνταρα. Ένας γκρουπιέρης που ξέρει πως θα χάσω αλλά με προτρέπει να δεχτώ το στοίχημα. Και εγώ δέχομαι. Δεν με νοιάζει που χάνω. «Η ελπίδα, λένε, πεθαίνει τελευταία.»
Τόσο ύπουλη φράση. Δίνεις έμφαση στην ελπίδα και αγνοείς τον θάνατο της.
Ξύπνα ηλίθιε, η ελπίδα πεθαίνει στο τέλος.
Εγώ περιμένω το επικήδειο της αλλά ακόμα παίζω ρουλέτα και προκαλώ την τύχη μου.

Θέλω πάλι τη δόση μου.

Λίγη αστερόσκονη για να νιώσω στιγμιαία πως είμαι «ο Βασιλιάς της Ζούγκλας».
και μετά «να πέσω πάλι στο έδαφος, προκαλώντας το συνηθισμένο πλέον σύννεφο από χώμα, που καθώς σηκώνεται μου προκαλεί βήχα και αηδία.»

Θέλω τη δόση μου… ΕΛΑ..