Μυστικά. . .

Όλοι έχουμε τουλάχιστον από ένα. Καλά κρυμμένο μέσα μας, τόσο, που τις περισσότερες φορές ξεχνάμε και εμείς οι ίδιοι την ύπαρξη του. Για άλλους είναι ασήμαντα, για άλλους σημαντικά, άλλοι βασανίζονται χρόνια στη θύμηση τους, άλλοι πάλι νομίζουν πως τα διαγράφουν, έτσι εύκολα και απλά..

Το κοινό που έχουν όλα όμως μεταξύ τους, ανεξαρτήτως σημαντικότητας, είναι το γεγονός ότι τα κουβαλάμε για πάντα μαζί μας. Μπαίνουν στο «βαλιτσάκι» της ζωής μας, κάτω από ξεχασμένες παλιές φωτογραφίες, αδειανά μπουκαλάκια από άρωμα, cd και κασέτες με τραγούδια από τις δεκαετίες που  ήμασταν έφηβοι, νεανικά ρούχα, μαγιό που μυρίζουν ακόμα θάλασσα και ας έχουν περάσει τόσα χρόνια..

Πόσες φορές δε ρίσκαρε κάποιος από όλους εμάς, να ‘φωνάξει’ ένα έστω από τα μυστικά του και να τινάξει τα π ά ν τ α στον αέρα, για ένα τ ί π ο τ α..

Σαν τα κύματα είναι τα μυστικά. Σφραγισμένα μέσα μας, καταπιεσμένα, που κάποιες φορές ‘ξεσπάνε΄ και θέλουν στο ξέβρασμα τους να ‘καταστρέψουν’ τα πάντα. Μα ύστερα, πάλι ηρεμούν και νομίζουμε πως ξεχνιούνται..

Υπάρχουν & πάντα θα υπάρχουν. Θα τα ξέρω ‘εγώ’, θα τα ξέρεις & ‘εσύ’, γιατί ‘ήμασταν’ μαζί σε αυτό το μικρό ή μεγάλο μυστικό, μα κανένας γύρω ‘μας’ δε θα το ξέρει. Θα ζούμε ‘καλά’ μέσα στην ήρεμη και όμορφη καθημερινότητα μας, μέχρι να γεράσουμε και να πάψουμε να θυμόμαστε το ‘μυστικό μας’..

Θα έχουμε μείνει όμως μέχρι το τέλος, να αναρωτιόμαστε, τι θα γινόταν ΑΝ μοιραζόμασταν το μυστικό μας, ΑΝ είχαμε το θάρρος να κυνηγήσουμε τις πιο απαιτητικές μας επιθυμίες, ΑΝ είχαμε προσπαθήσει να νικήσουμε τα ακατόρθωτα, ΑΝ ακολουθούσαμε τα πιο κρυφά μας όνειρα..

“Words can be like knives, they can cut you open.. And the silence surrounds you and haunts you..”

Καλό σας απόγευμα!

Αίθουσα αναμονής

Περίμενα.. Το ραντεβού στις 6.30, είχα φτάσει μισή ώρα νωρίτερα. Μετά από μερικές σβούρες κατάφερα να βολέψω τον πισινό μου στην άβολη πολυθρόνα της αίθουσας αναμονής. Παραδίπλα μου, δύο παραφουσκωμένες γυναίκες είχαν πιάσει τη συζήτηση και κάπου – κάπου η μια έκανε ένα διάλειμμα, ξεφυσούσε, χάιδευε την κοιλιά της, χαμογελούσε πονηρά, σα να ψιθύριζε κάτι μέσα από τα δόντια της και επανερχόταν στη συζήτηση με τη διπλανή της.

Αυτό που τις είχε φέρει ως εδώ, από τον έρωτα ξεκίνησε. Αυτός έφταιγε για όλα. Αυτός ήταν αιτία που η κοιλιά τους είχε γεμίσει ραγάδες, τα πόδια τους ξεχείλιζαν πρησμένα έξω από τα χαλαρά-δεμένα τους αθλητικά, και τα βυζιά τους θα μπορούσαν κάλλιστα να μοστράρουν σε πρωτοσέλιδα τσοντο-περιοδικών..

Αυτός ο έρωτας είναι που μπορεί να δημιουργήσει μια καινούργια ζωή, να γεμίσει ευτυχία μια σχέση, να ολοκληρώσει μια αγάπη, να σου δώσει κίνητρο να συνεχίσεις όταν φοβάσαι το ‘μετά’.

Αυτός είναι ο έρωτας που γεμίζει δάκρια τα μάτια σου, σκίζει την καρδιά σου στα δύο, ασχημαίνει το πρόσωπο σου, σε κάνει νευρικό, γκρινιάρη, περίεργο, δύστροπο, απλά και μόνο γιατί… «ο άλλος δε σε αγαπούσε όσο εσύ». Ναι, αυτός είναι που μπορεί να ‘δημιουργήσει’ στο πέρασμα του μα και να ‘καταστρέψει’.

Της είχες πει πως θα είσαι σε όλα δίπλα της, πως είναι η πρώτη σου προτεραιότητα, πως την αγαπάς όσο τίποτα, πως είναι ότι πιο όμορφο είχες στη ζωή σου. Που εξαφανίστηκες όταν αυτή σε είχε ανάγκη δίπλα της; Όταν ξενυχτούσε περιμένοντας ένα τηλέφωνο σου; Όταν αρνιόταν τα πάντα απλά και μόνο για να είναι μαζί σου; Όταν σου στεκόταν για να πολεμήσετε τα μεγαλύτερα φαντάσματα του κακού παραμυθιού σου;

Να μου πεις, είχες έναν εγωισμό να διαφυλάξεις, έναν ξεφτιλισμένο δήθεν ανδρικό εγωισμό.. Ικανό να την πληγώνει κάθε ώρα που εσύ δεν εμφανιζόσουν.. Που περνούσες καλά στις παλιές σου καλές συνήθειες, στην ελευθερία σου και την αναρχίλα που το υπερεκτιμημένο γόητρο σου διέθετε..

Αυτή σε περίμενε, ώρες ατελείωτες, ώρες που δεν έλεγαν να περάσουν, στη δουλειά, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο.. Ώρες που οι τοίχοι των δωματίων, έμοιαζαν να την αγκαλιάζουν τρομακτικά τόσο που φοβόταν πολύ, φώναζε και σε ζητούσε, αλλά εσύ δεν ήσουν, πάλι, εκεί.

Σε περίμενε ημέρες, έκανε υπομονή, περίμενε… και περίμενε… Ώσπου δεν άντεξε άλλο να περιμένει, γιατί κάποιος της είπε ότι την ξέχασες. Ότι δεν άντεχες άλλο δίπλα της, ότι ήθελες χρόνο να σκεφτείς γιατί είχες χάσει την ηρεμία σου, ότι ήθελες περισσότερο να περνάς μόνο καλά και για τα δύσκολα ποιος χοΥέστηκε βρε αδερφέ.

Το ήξερε, ήξερε μέσα της καλά πως δε θα γυρνούσες, πως αν δε σε έψαχνε πάλι αυτή, εσύ δε θα ξαναγυρνούσες.. Δε σε έψαξε, όσο και αν σε ζητούσε. Απλά την άκουσα να λέει μπαίνοντας μέσα, πόσο πολύ σε αγαπούσε...

Έρωτες. Σας γουστάρω και σας αντιπαθώ τόσο πολύ……

Nothing's gonna hurt you baby

Γυναίκες !

Ξανθές, καστανές, κοκκινομάλλες, ψηλές, κοντές, ξερακιανές και στρουμπουλές..

Γυναίκες δυναμικές, γυναίκες ντροπαλές, γυναίκες επιθετικές, γυναίκες ναζιάρες..

Όλες έχουν τον τρόπο τους να παίρνουν αυτό που θέλουν, να διεκδικούν, να κερδίζουν και να παραδέχονται πως χάνουν..

Άλλες σκέφτονται χίλια πράγματα το δευτερόλεπτο, άλλες πάλι δε σκέφτονται ποτέ και τίποτα, just blank!

Σέξι, γοητευτικές, σαγηνευτικές, ευαίσθητες, νευρικές, κουτές, επιπόλαιες… όλα αυτά εμείς!

Εμείς, που έχουμε άπειρα ρούχα και κάθε πρωί στέκουμε με τις ώρες, σαν τις άπορες, μπροστά από την ανοιχτή ντουλάπα, απελπισμένες και ανήμπορες να βρούμε τον ιδανικό συνδυασμό που θα κρύβει τις ατέλειες μας αλλά παράλληλα θα τονίζει τα ‘τέλεια’ σημεία μας!

Εμείς, που 5 μέρες πριν την περίοδο, 5 μετά και 5 κατά την διάρκεια, έχουμε νεύρα που ‘βαράνε’ κόκκινο της φωτιάς (!) και είμαστε «άστα να πάνε, μην αγγίζετε!». Σύνολο 15 ημέρες τον μήνα, δαγκώνουμε από τα νεύρα και τις υπόλοιπες 15 προετοιμαζόμαστε για τις "δύσκολες ημέρες" του μήνα!!!

Εμείς, που εκεί που κάνουμε συζήτηση για το προσφυγικό μπορούμε να σε ρωτήσουμε τι φαγητό να μαγειρέψουμε σήμερα και πως θα βγει ο λεκές από κρασί στο καινούργιο μας φουστάνι!

Α, και αν έχεις ακούσει για τη νέα δίαιτα της λαχανόσουπας! Ναι, όλα αυτά κολλάνε συνειρμικά σε μια σοβαρή συζήτηση, γιατί το πνεύμα μας ποτέ δεν ησυχάζει, ποτέ δεν επαναπαύεται και ποτέ δεν κάνει λάθος!

Εμείς, που ξέρουμε καλαααααα ότι «αυτή» η «άλλη» που σε πήρε τηλέφωνο στο κινητό τισς προάλλες το απόγευμα να σου πουλήσει το νέο πρόγραμμα γνωστής καρτοκινητής, έψαχνε πρόφαση για να ακούσει τη φωνή σου και κλείσατε ραντεβού στα τυφλά γιατί ερωτεύτηκες την αισθησιακή φωνή της!

Εμείς, που σας βλέπουμε ΠΟΥ κοιτάζετε όταν μας βγάζετε για καφέ/φαγητό/ποτό και επίσης πέρα από το βλέμμα σας, διαβάζουμε με ακρίβεια το φλιτζάνι, τα χαρτιά, το κρασοπότηρο και κάθε λογής αντικείμενο που μπορεί να ελλοχεύει τον κίνδυνο ασυγχώρητης απιστίας!

Οκ κορίτσια, έτσι είμαστε κατά βάθος όλες, γκρινιάρες, φαντασιόπληκτες, νευρικές μα πάνω από όλα στιλάτες, ελεύθερες ή μη και ωραίες!

Εμείς που τη μια στιγμή θέλουμε καφέ στη θάλασσα, την άλλη βόλτα στο βουνό και μόλις πατήσουμε το πόδι μας στα κατσικοχώρια , με γόβα που δε φοριέται ούτε σε πασαρέλα, ξεκινάμε τον κυκεώνα της γκρίνιας και τον δωδεκάλογο της μουρμούρας στο άμοιρο boyfriend που μας συνοδεύει και είχε την τύχη/ατυχία να επιλέξει αυτός το μέρος!

Εμείς που παχαίνουμε με τον κοπανιστό αέρα και βρισκόμαστε 365 ημέρες το χρόνο σε αυστηρή δίαιτα/διατροφή και ιδρώνουμε ατελείωτες ώρες στα γυμναστήρια για να βγούμε το καλοκαίρι στις παραλίες.

Εμείς που σαβουριάζουμε σουβλάκια, πίτσες και junkίλες βυθισμένες στον καναπέ μας και ακούνητες σαν σκουριασμένο θωρηκτό Kirov αλλά παράλληλα γκρινιάζουμε ότι δε χωράμε στα ρούχα μας και ρουφιόμαστε κάθε μέρα μπροστά στον καθρέφτη θέτοντας ουτοπικούς στόχους να χάσουμε τα περιττά «πατσάκια»!

Είμαστε πολυσύνθετες αλλά και τόσο απλές! Γκρινιάρες αλλά και τόσο χαβαλετζούδες! 

Μπορούμε να σας νευριάσουμε αλλά σίγουρα τα καταφέρνουμε αρκετά καλά να σας χαλαρώσουμε όταν εσείς το θέλετε! Εντάξει, όταν το θέλουμε ΚΑΙ εμείς! Δηλαδή .. για την ακρίβεια όταν το θέλουμε ΜΟΝΟ εμείς.

Γιατί, δε δεχόμαστε κανείς να μας πει, τι να κάνουμε, πώς να το κάνουμε και αν αυτό που κάναμε ήταν λάθος. Είμαστε "τέλειες" σε όλα και κάθε υπαινιγμός σας για κάποιο συμπεριφορικό παράπτωμα μας είναι αιτία τσακωμού, χωρισμού και αψιμαχίας!

Είμαστε γυναίκες βρε αγόρια και είναι τόσο απλό να μας καταλάβετε, αν συζητήσετε μαζί μας και αν δεχτείτε το έντονο ταπεραμέντο μας!

Χρόνια μας πολλά λοιπόν, να μας χαίρεστε, να μας σέβεστε και να μας εκτιμάτε, γιατί ούτε εσείς μπορείτε κατά βάθος χωρίς εμάς, ούτε εμείς όμως θα μπορούσαμε χωρίς εσάς ! ! ! !

Αυτοί

Κάθονται δίπλα σου, πλάι σου, πίσω σου. Στο μετρό, στο σινεμά, στην ουρά του σούπερ μάρκετ, στο γραφείο..

Είναι αυτοί που θα στριμωχτούν για να κάτσεις δίπλα τους, θα σου δώσουν εύκολα τη σειρά τους, θα σου πουν ‘καλημέρα’ κάθε πρωί στο γραφείο, με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, όταν εσύ θα βλασφημείς για τα dead lines στη δουλειά, που είναι υπεύθυνα για τους μαύρους κύκλους σου κάτω από τα μάτια..

Αυτοί οι άνθρωποι που σου χαμογελούν πλατιά, που τα μάτια τους δακρύζουν από χαρά όταν κουβεντιάζετε, αυτοί που θα σου προσφέρουν χωρίς δεύτερη σκέψη το φαγητό τους, αυτοί που ξεκαρδίζονται από τα γέλια στο μαγαζί και τους κοιτάνε οι τριγύρω, αυτοί που όταν τους ρωτάς αν είναι καλά σου λένε με χαμόγελο « όλα καλά!»…

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που κλαίνε τα βράδια όταν κανείς δεν τους ακούει, γιατί δεν αντέχουν τις συνθήκες που ζουν, αυτοί είναι που δαγκώνονται όταν θέλουν να φωνάξουν πως πνίγονται στην θλιβερή καθημερινότητα τους, αυτοί που πίσω από το πλατύ και λαμπερό χαμόγελο τους κρύβουν καλά τις δυσκολίες που περνούν.

Αυτοί οι άνθρωποι αγαπούν πιο αληθινά, πιο βαθιά και πιο ουσιαστικά. Γιατί δίνουν όλο τους το ‘είναι’ σε απλά καθημερινά και ανούσια πράγματα, χαίρονται να προσφέρουν στον οποιονδήποτε, όσα δεν τους προσέφερε ποτέ κανείς, με την ελπίδα πως ίσως κάποτε, από κάποιον, πραγματικά αγαπηθούν.

Η αγκαλιά τους καίει, το χαμόγελο τους σε γεμίζει, το βλέμμα τους σε διαπερνάει,  τα λόγια τους σε συνεπαίρνουν και οι ώρες μαζί τους περνούν τόσο γρήγορα.. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι τα τυπάκια που όλοι γουστάρουμε στην παρέα μας, που φαίνονται να μην ‘σκάνε’ για τίποτα, που είναι πάντα cool και μέσα σε όλα, φαγητό, καφέ, ποτό, ξενύχτια, all day stand by.

Κάποτε είχα την τύχη να γνωρίσω έναν τέτοιο άνθρωπο.. Σήμερα είναι ο καλύτερος μου φίλος. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι σου δίνουν μια γεύση από την εμπειρία τους: Να ζεις παίρνοντας χαρά μέσα από τη χαρά των άλλων, όταν στη δική σου ζωή κανείς δεν έδωσε χαρά και αγάπη. Αυτοί οι φίλοι σπανίζουν και αξίζουν.. Και είναι τόσοι πολλοί ανάμεσα μας……..

P e o p l e 

Fat lies

«Συζητούσαμε αρκετή ώρα. Κάποια στιγμή, μιλώντας για αυτά που φοβόμαστε περισσότερο, μου μίλησε μόνη της. Ήθελε να ξέρω το μυστικό της. Ήθελε να τη βοηθήσω….»

…

Στέκομαι πάλι μπροστά στον παραμορφωτικό καθρέφτη. Τα ρούχα μου μοιάζουν στενά. Το στήθος μου, φαντάζει να ξεχειλίζει από το κολλητό μπλουζάκι που φοράω. ΑΣΦΥΞΊΑ. Αυτό νιώθω..

Λάτρης της τηγανιτής πατάτας, της πίτσας, του σουβλακιού και όλου του βασιλείου του junk food. Της σοκολάτας, του παγωτού, της κρέπας με γέμιση τριμμένο μπισκότο και μπανάνα. Και όλα αυτά τώρα;

Έγιναν πάλι έτσι ξαφνικά αριθμοί. 500.. 800.. 450.. 200 το πρωί + 400 πιο μετά.. 720 για μεσημέρι.. Αθροίσματα όταν τρως, αφαιρέσεις όταν γυμνάζεσαι.. Διαιρέτες ανάλογα με την ώρα που τρέχεις.. Και όλα με μονάδα μέτρησης : Θερμίδες.

Μικρόβιο είναι. Αν αρρωστήσεις μια φορά δε γίνεσαι ποτέ καλά. Νομίζεις πως φλερτάρεις με τα burger και τις junkίλες και τελικά καταλήγεις να πολεμάς ακόμα και τα μαρουλόφυλλα που δεν έχουν παρά ελάχιστες θερμίδες..

AnoReXia.. Νευρική, σπαστική και ύπουλη. Καλά κρυμμένη μέσα σου, νομίζεις εξαφανισμένη μέχρι τη στιγμή που θα σου κάνει «ΤΣΑ» την ώρα που στέκεις μπροστά από τον καθρέφτη. Και η επίσκεψη στη ζυγαριά γίνεται ξαφνικά σχέση πελατειακή και καθημερινή. Τα τάπερ της μαμάς, γεμάτα με φαγητό για τη δουλειά, σου φέρνουν ανακατωσούρα. Τα γλυκά μοιάζουν με βόμβες θερμίδων έτοιμες να εκραγούν αν τα δαγκώσεις. Τα νεύρα σου χτυπάνε κόκκινο, ξεσπάς σε όλα, σου φταίνε όλοι. 

Αν έξω κάνει κρύο, εσύ γιατί ζεσταίνεσαι;

Μια φορά άφησα το κύμα να με παρασύρει και παραλίγο να με πνίξει..

Δεύτερα φορά δε θέλω να το αφήσω, μα αν δεν τα καταφέρω; Συνήθως ξέρεις, είσαι μόνη σε όλο αυτό. Όπως και σε όλες τις δυσκολίες. Οι γύρω σου αργούν να καταλάβουν, δε θέλουν να πιστέψουν, αγνοούν.. Ή μπορεί να σου μιλούν και εσύ να μην ακούς..

Στέκομαι ακόμα μπροστά στον καθρέφτη και το μυαλό μου φωνάζει να φύγω μακριά, μα αυτό που με κρατάει είναι ένα ψεύτικο είδωλο…

…

«…Πήρε απόφαση να σπάσει όλους τους καθρέφτες με τους οποίους είχε γεμίσει το σπίτι όταν νόμιζε πως είχε γίνει πια καλά. ¨Λένε πως είναι γρουσουζιά να σπάς καθρέφτη!¨ Γελούσε καθώς μου το περιέγραφε. ¨Μαλακίες φιλενάδα!!! Δεν άφησα κανέναν. Θέλω να ζήσω ελεύθερη. Τα πάχη μου τα κάλλη μου δε λένε;¨…. Αυτοί που αγαπούν αληθινά δε κοιτούν καμπύλες, παραπανίσια κιλά και ‘ψωμάκια’.. Κοιτούν το μυαλό και την καρδιά σου που ακόμη και αν γεράσεις θα παραμείνουν όμορφα……………….»

That's fast becoming our minds.

Over fear and into freedom.

Ιt is but it is not

Αν λέγαμε όλοι μας αυτά ακριβώς που σκεφτόμαστε.. Αυτά που θέλουμε.. Αυτά που νιώθουμε.. Αυτά που φοβόμαστε.. Αυτά που μισούμε..

«Σταμάτησα να σου μιλάω και εξαφανίστηκα γιατί σε ήθελα και δεν με ‘έβλεπες’ καν. Δεν υπήρχα για εσένα. Παρά μόνο σαν φίλος.. Μα πως μπορούσαμε να είμαστε μόνο φίλοι;.. Δε γινόταν.. Χίλιες φορές να μη σε έβλεπα πότε ξανά. Ίσως έτσι κάποτε καταλάβαινες τι σήμαινες για εμένα..»

«Χωρίσαμε γιατί δε γούσταρα άλλο τη γκρίνια σου. Την αρρωστημένη ζήλια σου, τα σενάρια της φαντασίας σου και παράλληλα το πόσο αφόρητα γυναικάς ήσουν.. Επίσης δεν ξέρω αν υπήρξα και ποτέ ερωτευμένη μαζί σου..»

«Έφυγα από την παλιά μου δουλειά γιατί δεν άντεχα άλλο να δουλεύω σαν σκυλί χωρίς καθόλου προσωπική ζωή, να ακούω συνέχεια φωνές, να δέχομαι τα νεύρα και τις αγαμίες των άλλων και να ‘καπνίζω καταναγκαστικά’ 10 ώρες την ημέρα προσπαθώντας να συνυπάρξω με τόσους μαστούρηδες που έκαναν το γραφείο τεκέ..»

«Έφυγα από το σπίτι μου για να ζω στα 30 τ.μ. για να ηρεμήσω από τους καυγάδες σας. Οικογένεια είναι η ζέστη και η ευτυχία που νιώθεις όταν γυρνάς στο σπίτι σου. Όχι οι τσακωμοί, οι εγωισμοί και τα χρόνια πείσματα...»

 «Δεν σου απάντησα ποτέ. Ούτε στα μηνύματα ούτε στις κλήσεις σου, και ας σε ήθελα σαν τρελός. Μπορεί και να σε ήθελα μόνο από εγωισμό.. Δεν ήξερα τι ήθελα. Ή μάλλον ήξερα αλλά φοβόμουν να στο πω. Φοβόμουν πιο πολύ να στο δείξω. Ένιωθα ‘ανίκανος’ για να σε διεκδικήσω; ‘Δειλός’ για να σου πω ότι ήθελα να θες μόνο εμένα και κανέναν άλλο; Φοβόμουν πιο πολύ τον ίδιο μου τον εαυτό. Τα αισθήματα μου.. Αυτά που μπορεί να ξυπνούσαν μέσα μου όταν θα σε είχα δίπλα μου να κοιμάσαι στην αγκαλιά μου..»

   Σε θέλω ακόμα

     Σε μισώ

Σε αγαπάω

Δε θέλω να σε ξαναδώ μπροστά μου

 Δεν αντέχω μακριά σου

Δεν μου αρέσει η καθημερινότητα μου

 Θέλω να κυνηγήσω τα όνειρα μου

Φοβάμαι

Ανησυχώ

Αποστρέφομαι

Αρνούμαι

Πεισμώνω

Δεν είπες ποτέ την αλήθεια όπως είναι. Προτιμάς σχεδόν πάντα την λιγότερο ‘ανώδυνη’ επιλογή, χωρίς να υπολογίζεις πως η αλήθεια σου, θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία των γεγονότων..

Πόσο ακόμη θα φοβόμαστε να πούμε αυτά που νιώθουμε; Αυτά που θέλουμε να διεκδικήσουμε και αυτά από τα οποία θέλουμε να απεξαρτηθούμε μια για πάντα, χωρίς ενοχές;

Τις περισσότερες φορές οι καταστάσεις που ζούμε ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ.. αλλά ΚΑΙ αυτό που ΔΕΝ θέλουμα να δούμε.. αυτό που δεν μας λένε, αυτό που κρύβεται πίσω από τις λέξεις και αυτό που μένει πάντα στα υπονοούμενα.. ΙΤ ΙS, BUT IT IS NOT..

ΩΣ ΠΟΤΕ ?!

Αγαπάτε καταλλήλους

Τι  σημαίνει να είσαι προτεραιότητα κάποιου? Να σε βάζει πάνω από όλα? Ποια είναι αυτά τα «όλα»? και ποιος τα καθορίζει?!

Όπως λέει και ο «Μπάμπης» στο νεοελληνικό λεξικό του, προτεραιότητα είναι
 ‘η δυνατότητα που δίνεται σε κάποιον να προηγείται σε μια σειρά αναμονής’.

Κάτι οι τελευταίες ημέρες του μήνα, κάτι οι συντάξεις που μαζεύουν όλη τη γερουσία στο meeting point του γεμάτου με καρέκλες θαλάμου της τράπεζας, πήρα αριθμό προτεραιότητας για να εξυπηρετηθώ το 172.. Και το κοντέρ έγραφε μόλις 59… Ώρες κουτσομπολιού και παραπόνων για τους ηλικιωμένους, ώρες πληκτικές για κάποιον πιο νέο.. Είναι αυτές οι ώρες που μασάς σα κατσίκα την τσίχλα σου και αρχίζεις τις αμπελοφιλοσοφίες σου και τις εσωτερικές σου αναζητήσεις!

Προτεραιότητα στις ανθρώπινες φιλικές και ερωτικές σχέσεις είναι να είσαι ΕΣΥ και Μ.Ο.Ν.Ο εσύ πρώτος από όλους στο μυαλό των άλλων. ΕΣΥ και μετά από εσένα το ChaOs.. Μετά από εσένα το τίποτα, όπως έλεγε και ο Σάκης..  

Στην πραγματικότητα όμως, προτεραιότητα για τους περισσότερους είναι η «καβάτζα της τελευταίας στιγμής», αυτός που θα πάρεις όταν ξεμένεις το Σαββατόβραδο και ξέρεις πως θα σε ακολουθήσει, για να τα τσούξετε μέχρι πρωίας και να μπανίσετε γκομενάΚια.

Αυτοί οι δήθεν τύποι που σε έχουν δήθεν προτεραιότητα τους, θα σου πιπιλίσουν τα αυτιά ότι είναι «διαφορετικοί από τους άλλους», πως «σε νοιάζονται όσο τίποτα», πως « δε μπορούν χωρίς εσένα», πως «είσαι τα πάντα γι’ αυτούς».

Η πραγματικότητα είναι πως ΝΑΙ. Αυτοί οι τύποι με τις λάθος προτεραιότητες είναι όντως διαφορετικοί από τους ελάχιστους original που μπορεί ακόμη να κυκλοφορούν εκεί έξω και μάλιστα τους χαλάνε και την πιάτσα. Επίσης, ναι σε ‘νοιάζονται’ όσο αξίζει ένα ΤΙΠΟΤΑ. Και ακόμη, δεν μπορούν χωρίς ‘εσένα, εμένα, αυτήν, τον άλλο, την παράλλη…’ γιατί πολύ απλά δεν αντέχουν τη μοναξιά και ψάχνουν κάθε δυνατό τρόπο να γεμίσουν το χρόνο τους χρησιμοποιώντας εσένα και τους καλούς σου τρόπους.

Αν δεν υπήρξες εξ αρχής πρώτη προτεραιότητα για κάποιον, δε θα γίνεις ΠΟΤΕ. Όσο και αν το προσπαθήσεις, όσο και αν πιστεύεις πως κάποτε θα τα καταφέρεις, πάντα θα έρχεσαι δεύτερη/-ος. Θα ζεις εγκλωβισμένη και αγκιστρωμένη δίπλα στον άνθρωπο που για εσένα είναι πρώτη σου προτεραιότητα, ο κόσμος σου όλος, η πηγή της ενέργειας σου, η μόνιμη σκέψη σου το πρωί όταν ξυπνάς και το βράδυ όταν κοιμάσαι. Και αυτός ο «άλλος» που δε σε είχε ποτέ πρώτη του προτεραιότητα, πάντα θα βρίσκει τρόπους για να σε απογοητεύει, είτε γιατί θα προτιμάει να βγει με την παρέα του να κρεπαλιάσει παρά να σαλιαρίσει μαζί σου είτε γιατί θα βάζει τις επιλογές της ‘μαμάκας και του μπαμπάκα’ πάνω από τις κοινές σας επιλογές.

Πόσο δύσκολο είναι να ‘γυρίσεις την πλάτη’ σε κάποιον που αγαπάς (είτε αυτός είναι φίλος σου, είτε η σχέση σου) απλά και μόνο γιατί μπούχτισες να φτάνεις συνέχεια δεύτερη και καταϊδρωμένη; Πόση θάρρος θέλει να ξυπνήσεις από το παραμύθι σου και να δεις πως δεν είσαι η πριγκίπισσα του δικού σου πρίγκιπα;;;

Αν δεν υπήρξες εξ αρχής πρώτη προτεραιότητα του άλλου, ΦΥΓΕ όσο είναι νωρίς, γιατί κάπου εκεί έξω μπορεί ένας γλυκός και ‘ξυπόλυτος πρίγκιπας’ να ψάχνει και αυτός την πριγκίπισσα του και να θέλει να σε βάλει ΠΡΩΤΗ προτεραιότητα στη ζωή του. Να είσαι γι’ αυτόν, πρώτα ΕΣΥ και μετά όλοι οι άλλοι.. Να είναι ικανός να κυνηγήσει το άπιαστο για την πάρτη σου, να ξεχνάει τα άγχη και τα προβλήματα του όταν βρίσκεται δίπλα σου, να σε φιλάει κάθε φορά σαν εκείνη την πρώτη σας φορά και να σε κρατάει αγκαλιά σα να μην υπάρχει αύριο…

Δεν ήθελα άλλο να χάνω το χρόνο μου μέσα στην τράπεζα περιμένοντας υπομονετικά τη σειρά μου. Έδωσα την προτεραιότητα που είχε το νούμερο μου έναντι άλλων σε έναν αργόσχολο γλυκό παππούλη που ότι είχε μπει μέσα και έψαχνε να βρει κανένα γνωστό του, με ευχαρίστησε και εγώ βγήκα ανυπόμονα έξω για να συναντήσω τους ανθρώπους που θα με βάλουν εξ αρχής πρώτη τους προτεραιότητα και θα αξίζει να μείνουν στη ζωή μου..