Ο νόμος του Poisson

Ο νόμος του Poisson:

Aποτελεί από μαθηματική άποψη την θεμελιώδη εξίσωση του ηλεκτροστατικού πεδίου. Από αυτήν την εξίσωση, όταν είναι γνωστή η κατανομή των φορτίων, μπορεί να υπολογιστεί το βαθμωτό δυναμικό ‘φ’ και επομένως η ένταση του ηλεκτρικού πεδίου. (Wikipedia)

Άκουγα αυτό το τραγούδι και σκεφτόμουν εσένα και μαζί σου όλους τους ανθρώπους που έρχονται και φεύγουν από τη ζωή μας. Άλλοι έρχονται για να κάτσουν πολύ, άλλοι για να κάτσουν μόνο λίγο. Ελάχιστα λίγο, τόσο που στο πέρασμα τους αφήνουν μόνο ένα μεγάλο σύννεφο σκόνης, που σε κάνει να βήχεις προσπαθώντας να αναπνεύσεις ξανά. Οι λεγόμενοι κομήτες, με τη νεφελώδη τους όψη, την «αλητεία και την τρέλα στα μυαλά».

Όλοι όμως οι «περαστικοί» έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Μπορούν να καθορίσουν το δυναμικό  και την ένταση  που θα ταρακουνήσει το ηλεκτρικό σου πεδίο και την εξίσωση της καθημερινότητας σου. Εγώ, εσύ, αυτή, αυτός. . . είμαστε φορτία, που μπαίνοντας σε διαφορετικά πεδία προκαλούμε μικρής ή μεγάλης έντασης ηλεκτρισμό.

Είναι στο χέρι σου ποιους θα επιλέξεις να αφήσεις να επηρεάσουν την «εξίσωση» σου, είτε για λίγο είτε για πολύ, αλλά δεν είναι στο χέρι σου ποιοι από αυτούς θα θελήσουν να μείνουν. Και το μόνο που θα αξίζει στο τέλος, είναι οι στιγμές με αυτούς που κατάφεραν να προκαλέσουν την μεγαλύτερη ένταση στο μυαλό ή στην καρδιά σου. Αυτοί που σε έκαναν να γελάς και όχι να κλαις, αυτοί που σε τρέλαναν από κ@υλα και όχι από τις κυκλοθυμικές τους τάσεις, αυτοί που κατάφεραν να σε κοιτάνε στα μάτια και να σου πουν την αλήθεια αντί να 'παίζουν' με υπονοούμενα και να κοιτάνε χαμηλά, αυτοί που έφυγαν σαν "κύριοι & μικρές κυρίες" και όχι σαν φαντάσματα. . .

Ο νόμος του Poisson (Πουασόν) μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις.

Ένας νόμος που με μια παράφραση, έτσι ξαφνικά, γίνεται … Poison. (Πόιζον)

Σχέσεις τοξικές, που η ένταση και το δυναμικό γίνεται δηλητήριο και σου καταστρέφει το μυαλό, σου τσαλακώνει τα αισθήματα και σε κάνει ανίκανο να δεις γύρω σου, να νιώσεις, να σκεφτείς, να καταλάβεις.

Να ζεις για να μαθαίνεις από τα «φορτία» που επηρέασαν αρνητικά τη ζωή σου..

Και να ζεις για να ελπίζεις ότι εκεί έξω υπάρχουν δίπλα σου ή κάπου εκεί κοντά σου, τα «φορτία» που μπορούν να τρελάνουν ανέλπιστα το ηλεκτρικό σου πεδίο με την ύπαρξη τους.

"D r e a m e r s ..... Until we won't have to choose between life & fiction.. there are two very.. very different things"

Το χρυσόψαρο

Το δωμάτιο είχε γεμίσει μαγικούς καπνούς αστερόσκονης. Δεν έβλεπα μπροστά μου. Είχα λιποθυμήσει μάλλον και το τελευταίο που θυμάμαι ήταν ότι της ζήτησα να έρθει.. Την παρακάλεσα να βιαστεί..

Και εκεί που προσπαθούσα να συνέλθω από τη θολούρα της ατμόσφαιρας, ένιωσα το άγγιγμα του ραβδιού της στην πλάτη μου. Μου χαμογέλασε… Με ένα χαμόγελο γεμάτο κατανόηση, ξάφνιασμα και περιέργεια να ακούσει τι την ήθελα μέσα στην νύχτα.

Εγώ: «Θέλω να με κάνεις ψάρι»..
Αυτή: «Ψάρι ; ; ; ! ! !» Γέλασε τόσο δυνατά… «Μα αλήθεια με έφερες ως εδώ μέσα στη νύχτα για να σε κάνω ψάρι?»
Εγώ: «Ναι, ψάρι θέλω…»
Αυτή: «Και γιατί ψάρι;  Τόσα ζώα υπάρχουν και εσύ διαλέγεις το ψάρι; Το ψάρι είναι ευαίσθητο στις θερμοκρασίες.. Στην αλλαγή περιβάλλοντος.. Ένα ψάρι του γλυκού νερού για παράδειγμα δε μπορεί να ζήσει σε αλμυρό και το αντίθετο. Λίγο αν αλλάξεις τη σύσταση του νερού, το ψάρι δεν επιβιώνει……..

(παύση…)

Περίμενε ότι θα φοβηθώ και θα τη διακόψω αλλά εγώ επέμενα..

Εγώ: «Σου είπα. Ψάρι θέλω να με κάνεις και μάλιστα χρυσόψαρο, ΤΩΡΑ, ΤΩΡΑ, ΤΩΡΑΑΑΑ». Της φώναζα νευριασμένη και της τραβούσα το φουσκωτό πανέμορφο γαλάζιο της φόρεμα, έτσι όπως ήμουν ξαπλωμένη στο πάτωμα μπροστά της..
Αυτή: « Μα καλή μου, τα ψάρια και ειδικά τα χρυσόψαρα έχουν μνήμη που κρατάει μόλις 3’’, άντε να θυμάσαι το πολύ για 7’’ αλλά και αυτό με πολύ κόπο…»
Εγώ: «Κάνε με χρυσόψαρο αλλιώς δε θα σου ξαναμιλήσω ΠΟΤΕ»..
Αυτή: «Αυτή είναι λοιπόν η τελική σου επιθυμία;»
Εγώ: «ΝΑΙ»

. . . . .

Η καλή μου νεράιδα, η νεράιδα του παραμυθιού μου, μου χαμογέλασε καθώς με άφηνε από τη χούφτα της μέσα σε μια πανέμορφη γυάλα γεμάτη δροσερό νερό και ψεύτικα χαλίκια, σεντούκια & θαλάσσιους φοίνικες για να διακοσμούν το νέο μου «σπίτι».

Μου είπε πριν φύγει ότι «με αγαπάει πολύ»… Το επανέλαβε μάλιστα αρκετές φορές για να με πείσει. «Σ’ αγαπώ πολύ, πολύ, πολύυυυυυ……. γλυκιά μου Φούσκα!»

Μάλλον ήθελε να μη το ξεχάσω ΠΟΤΕ…

Αλλά εγώ είμαι ένα χρυσόψαρο πλέον.
Και τα χρυσόψαρα ξεχνάνε.
Ξεχνάνε για να μη θυμούνται όσα οι άνθρωποι θυμούνται και πονάνε..

«Είμαι η Φούσκα και ήμουν κάποτε άνθρωπος και εγώ σαν όλους εσάς..»

Κοίταξα γύρω μου και δε μου θύμιζε κάτι αυτή η γυάλα.. Έβγαλα λίγες μπουρμπουλήθρες από το στόμα μου απορημένη και μετά θυμήθηκα πως…

«Είμαι η Φούσκα και ήμουν κάποτε άνθρωπος και εγώ σαν όλους εσάς..»

The man thinks 
    The horse thinks 
        The sheep thinks
            The cow thinks
                The dog thinks

The fish doesn't think
    The fish is mute, expressionless
        The fish doesn't think because the fish knows everything
            The fish knows everything

____

Σ τ ι γ μ έ ς

Οι στιγμές δίπλα σε «ωραίους» ανθρώπους κάνουν τη ζωή μας διαφορετική..

Ένας καφές με την παιδική σου φίλη που κάποτε ήσασταν αχώριστες αλλά κάτι τα φοιτητικά χρόνια που σας βρήκαν σε άλλες πόλεις, κάτι η καθημερινότητα που σε «ρουφάει» και χάνεις το χώρο και το χρόνο… είχατε χρόνια να ειδωθείτε..

Μια στιγμή με έναν άνθρωπο που κάποτε αγάπησες και σήμερα είδες τυχαία στο δρόμο..  Ο «Άκης» που για τα μάτια του, όταν ήσουν 23, έκλαιγες, αν και εσύ τον χώρισες (!) γιατί αυτός ήθελε τα σαββατόβραδα να τα περνάτε αγκαλιά ενώ εσύ ήθελες να παρτάρεις ξέφρενα για να μη σου μείνουν απωθημένα..

Το χαμόγελο του διπλανού σου, άγνωστου-γνωστού σου, που συναντιέστε κάθε πρωί στη στάση του μετρό όμως δε μιλήσατε ποτέ..

Η αγκαλιές που μοιράζεσαι με όσους αγαπάς..

Οι σκέψεις που κάνεις για την κοπέλα που σου αρέσει και της αρέσεις και εσύ βεβαίως-βεβαίως, και γουστάρεστε τρελά γιατί όταν κοιτιέστε «το λένε» τα μάτια σας, αλλά ποτέ δε θα της το πεις και δε θα στο πει, γιατί μπορεί να είστε σε «άλλη φάση» και κανείς δεν παίρνει το ρίσκο..

Οι στιγμές που σε «ηλεκτρίζουν» γλυκά, είναι οι στιγμές που αξίζουν ρε..

Οι στιγμές που σε «πετάνε» για δευτερόλεπτα στο κενό και «χάνεσαι»..

Οι στιγμές που ακούς για χιλιοστή φορά ένα τραγούδι και σκέφτεσαι αυτόν που θες αλλά δεν έχεις..

Οι στιγμές που νιώθεις ελεύθερος, τιτανοτεράστιος και ωραίος..

Μπορεί μετά το γλυκό ηλεκτροσόκ να πέσεις ανάσκελα αναίσθητη από το «χτύπημα».

Μπορεί μετά το bungee jumping η προσγείωση να είναι ανώμαλη και να «φας» τα μούτρα σου..

Μπορεί ενώ τραγουδάς δυνατά την νέα αγαπημένη κομματάρα σου, να σου φωνάξει η μάνα σου ότι δεν έπλυνες τα πιάτα και να σε επαναφέρει άγαρμπα στην πραγματικότητα..

ΟΚ

Δεν πειράζει οΡέεε !

Οι όμορφες στιγμές μετράνε.. Αυτές που πιτσιλίζουν με χρώματα την καθημερινότητα σου.

Έχεις σίγουρα τα χρώματα, τόλμησε να «ζωγραφίσεις» τη ζωή σου!                      

You made me feel like the one, I don’t know where we are going now. So take a look at me now…

Μυστικά. . .

Όλοι έχουμε τουλάχιστον από ένα. Καλά κρυμμένο μέσα μας, τόσο, που τις περισσότερες φορές ξεχνάμε και εμείς οι ίδιοι την ύπαρξη του. Για άλλους είναι ασήμαντα, για άλλους σημαντικά, άλλοι βασανίζονται χρόνια στη θύμηση τους, άλλοι πάλι νομίζουν πως τα διαγράφουν, έτσι εύκολα και απλά..

Το κοινό που έχουν όλα όμως μεταξύ τους, ανεξαρτήτως σημαντικότητας, είναι το γεγονός ότι τα κουβαλάμε για πάντα μαζί μας. Μπαίνουν στο «βαλιτσάκι» της ζωής μας, κάτω από ξεχασμένες παλιές φωτογραφίες, αδειανά μπουκαλάκια από άρωμα, cd και κασέτες με τραγούδια από τις δεκαετίες που  ήμασταν έφηβοι, νεανικά ρούχα, μαγιό που μυρίζουν ακόμα θάλασσα και ας έχουν περάσει τόσα χρόνια..

Πόσες φορές δε ρίσκαρε κάποιος από όλους εμάς, να ‘φωνάξει’ ένα έστω από τα μυστικά του και να τινάξει τα π ά ν τ α στον αέρα, για ένα τ ί π ο τ α..

Σαν τα κύματα είναι τα μυστικά. Σφραγισμένα μέσα μας, καταπιεσμένα, που κάποιες φορές ‘ξεσπάνε΄ και θέλουν στο ξέβρασμα τους να ‘καταστρέψουν’ τα πάντα. Μα ύστερα, πάλι ηρεμούν και νομίζουμε πως ξεχνιούνται..

Υπάρχουν & πάντα θα υπάρχουν. Θα τα ξέρω ‘εγώ’, θα τα ξέρεις & ‘εσύ’, γιατί ‘ήμασταν’ μαζί σε αυτό το μικρό ή μεγάλο μυστικό, μα κανένας γύρω ‘μας’ δε θα το ξέρει. Θα ζούμε ‘καλά’ μέσα στην ήρεμη και όμορφη καθημερινότητα μας, μέχρι να γεράσουμε και να πάψουμε να θυμόμαστε το ‘μυστικό μας’..

Θα έχουμε μείνει όμως μέχρι το τέλος, να αναρωτιόμαστε, τι θα γινόταν ΑΝ μοιραζόμασταν το μυστικό μας, ΑΝ είχαμε το θάρρος να κυνηγήσουμε τις πιο απαιτητικές μας επιθυμίες, ΑΝ είχαμε προσπαθήσει να νικήσουμε τα ακατόρθωτα, ΑΝ ακολουθούσαμε τα πιο κρυφά μας όνειρα..

“Words can be like knives, they can cut you open.. And the silence surrounds you and haunts you..”

Καλό σας απόγευμα!

Αίθουσα αναμονής

Περίμενα.. Το ραντεβού στις 6.30, είχα φτάσει μισή ώρα νωρίτερα. Μετά από μερικές σβούρες κατάφερα να βολέψω τον πισινό μου στην άβολη πολυθρόνα της αίθουσας αναμονής. Παραδίπλα μου, δύο παραφουσκωμένες γυναίκες είχαν πιάσει τη συζήτηση και κάπου – κάπου η μια έκανε ένα διάλειμμα, ξεφυσούσε, χάιδευε την κοιλιά της, χαμογελούσε πονηρά, σα να ψιθύριζε κάτι μέσα από τα δόντια της και επανερχόταν στη συζήτηση με τη διπλανή της.

Αυτό που τις είχε φέρει ως εδώ, από τον έρωτα ξεκίνησε. Αυτός έφταιγε για όλα. Αυτός ήταν αιτία που η κοιλιά τους είχε γεμίσει ραγάδες, τα πόδια τους ξεχείλιζαν πρησμένα έξω από τα χαλαρά-δεμένα τους αθλητικά, και τα βυζιά τους θα μπορούσαν κάλλιστα να μοστράρουν σε πρωτοσέλιδα τσοντο-περιοδικών..

Αυτός ο έρωτας είναι που μπορεί να δημιουργήσει μια καινούργια ζωή, να γεμίσει ευτυχία μια σχέση, να ολοκληρώσει μια αγάπη, να σου δώσει κίνητρο να συνεχίσεις όταν φοβάσαι το ‘μετά’.

Αυτός είναι ο έρωτας που γεμίζει δάκρια τα μάτια σου, σκίζει την καρδιά σου στα δύο, ασχημαίνει το πρόσωπο σου, σε κάνει νευρικό, γκρινιάρη, περίεργο, δύστροπο, απλά και μόνο γιατί… «ο άλλος δε σε αγαπούσε όσο εσύ». Ναι, αυτός είναι που μπορεί να ‘δημιουργήσει’ στο πέρασμα του μα και να ‘καταστρέψει’.

Της είχες πει πως θα είσαι σε όλα δίπλα της, πως είναι η πρώτη σου προτεραιότητα, πως την αγαπάς όσο τίποτα, πως είναι ότι πιο όμορφο είχες στη ζωή σου. Που εξαφανίστηκες όταν αυτή σε είχε ανάγκη δίπλα της; Όταν ξενυχτούσε περιμένοντας ένα τηλέφωνο σου; Όταν αρνιόταν τα πάντα απλά και μόνο για να είναι μαζί σου; Όταν σου στεκόταν για να πολεμήσετε τα μεγαλύτερα φαντάσματα του κακού παραμυθιού σου;

Να μου πεις, είχες έναν εγωισμό να διαφυλάξεις, έναν ξεφτιλισμένο δήθεν ανδρικό εγωισμό.. Ικανό να την πληγώνει κάθε ώρα που εσύ δεν εμφανιζόσουν.. Που περνούσες καλά στις παλιές σου καλές συνήθειες, στην ελευθερία σου και την αναρχίλα που το υπερεκτιμημένο γόητρο σου διέθετε..

Αυτή σε περίμενε, ώρες ατελείωτες, ώρες που δεν έλεγαν να περάσουν, στη δουλειά, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο.. Ώρες που οι τοίχοι των δωματίων, έμοιαζαν να την αγκαλιάζουν τρομακτικά τόσο που φοβόταν πολύ, φώναζε και σε ζητούσε, αλλά εσύ δεν ήσουν, πάλι, εκεί.

Σε περίμενε ημέρες, έκανε υπομονή, περίμενε… και περίμενε… Ώσπου δεν άντεξε άλλο να περιμένει, γιατί κάποιος της είπε ότι την ξέχασες. Ότι δεν άντεχες άλλο δίπλα της, ότι ήθελες χρόνο να σκεφτείς γιατί είχες χάσει την ηρεμία σου, ότι ήθελες περισσότερο να περνάς μόνο καλά και για τα δύσκολα ποιος χοΥέστηκε βρε αδερφέ.

Το ήξερε, ήξερε μέσα της καλά πως δε θα γυρνούσες, πως αν δε σε έψαχνε πάλι αυτή, εσύ δε θα ξαναγυρνούσες.. Δε σε έψαξε, όσο και αν σε ζητούσε. Απλά την άκουσα να λέει μπαίνοντας μέσα, πόσο πολύ σε αγαπούσε...

Έρωτες. Σας γουστάρω και σας αντιπαθώ τόσο πολύ……

Nothing's gonna hurt you baby

Γυναίκες !

Ξανθές, καστανές, κοκκινομάλλες, ψηλές, κοντές, ξερακιανές και στρουμπουλές..

Γυναίκες δυναμικές, γυναίκες ντροπαλές, γυναίκες επιθετικές, γυναίκες ναζιάρες..

Όλες έχουν τον τρόπο τους να παίρνουν αυτό που θέλουν, να διεκδικούν, να κερδίζουν και να παραδέχονται πως χάνουν..

Άλλες σκέφτονται χίλια πράγματα το δευτερόλεπτο, άλλες πάλι δε σκέφτονται ποτέ και τίποτα, just blank!

Σέξι, γοητευτικές, σαγηνευτικές, ευαίσθητες, νευρικές, κουτές, επιπόλαιες… όλα αυτά εμείς!

Εμείς, που έχουμε άπειρα ρούχα και κάθε πρωί στέκουμε με τις ώρες, σαν τις άπορες, μπροστά από την ανοιχτή ντουλάπα, απελπισμένες και ανήμπορες να βρούμε τον ιδανικό συνδυασμό που θα κρύβει τις ατέλειες μας αλλά παράλληλα θα τονίζει τα ‘τέλεια’ σημεία μας!

Εμείς, που 5 μέρες πριν την περίοδο, 5 μετά και 5 κατά την διάρκεια, έχουμε νεύρα που ‘βαράνε’ κόκκινο της φωτιάς (!) και είμαστε «άστα να πάνε, μην αγγίζετε!». Σύνολο 15 ημέρες τον μήνα, δαγκώνουμε από τα νεύρα και τις υπόλοιπες 15 προετοιμαζόμαστε για τις "δύσκολες ημέρες" του μήνα!!!

Εμείς, που εκεί που κάνουμε συζήτηση για το προσφυγικό μπορούμε να σε ρωτήσουμε τι φαγητό να μαγειρέψουμε σήμερα και πως θα βγει ο λεκές από κρασί στο καινούργιο μας φουστάνι!

Α, και αν έχεις ακούσει για τη νέα δίαιτα της λαχανόσουπας! Ναι, όλα αυτά κολλάνε συνειρμικά σε μια σοβαρή συζήτηση, γιατί το πνεύμα μας ποτέ δεν ησυχάζει, ποτέ δεν επαναπαύεται και ποτέ δεν κάνει λάθος!

Εμείς, που ξέρουμε καλαααααα ότι «αυτή» η «άλλη» που σε πήρε τηλέφωνο στο κινητό τισς προάλλες το απόγευμα να σου πουλήσει το νέο πρόγραμμα γνωστής καρτοκινητής, έψαχνε πρόφαση για να ακούσει τη φωνή σου και κλείσατε ραντεβού στα τυφλά γιατί ερωτεύτηκες την αισθησιακή φωνή της!

Εμείς, που σας βλέπουμε ΠΟΥ κοιτάζετε όταν μας βγάζετε για καφέ/φαγητό/ποτό και επίσης πέρα από το βλέμμα σας, διαβάζουμε με ακρίβεια το φλιτζάνι, τα χαρτιά, το κρασοπότηρο και κάθε λογής αντικείμενο που μπορεί να ελλοχεύει τον κίνδυνο ασυγχώρητης απιστίας!

Οκ κορίτσια, έτσι είμαστε κατά βάθος όλες, γκρινιάρες, φαντασιόπληκτες, νευρικές μα πάνω από όλα στιλάτες, ελεύθερες ή μη και ωραίες!

Εμείς που τη μια στιγμή θέλουμε καφέ στη θάλασσα, την άλλη βόλτα στο βουνό και μόλις πατήσουμε το πόδι μας στα κατσικοχώρια , με γόβα που δε φοριέται ούτε σε πασαρέλα, ξεκινάμε τον κυκεώνα της γκρίνιας και τον δωδεκάλογο της μουρμούρας στο άμοιρο boyfriend που μας συνοδεύει και είχε την τύχη/ατυχία να επιλέξει αυτός το μέρος!

Εμείς που παχαίνουμε με τον κοπανιστό αέρα και βρισκόμαστε 365 ημέρες το χρόνο σε αυστηρή δίαιτα/διατροφή και ιδρώνουμε ατελείωτες ώρες στα γυμναστήρια για να βγούμε το καλοκαίρι στις παραλίες.

Εμείς που σαβουριάζουμε σουβλάκια, πίτσες και junkίλες βυθισμένες στον καναπέ μας και ακούνητες σαν σκουριασμένο θωρηκτό Kirov αλλά παράλληλα γκρινιάζουμε ότι δε χωράμε στα ρούχα μας και ρουφιόμαστε κάθε μέρα μπροστά στον καθρέφτη θέτοντας ουτοπικούς στόχους να χάσουμε τα περιττά «πατσάκια»!

Είμαστε πολυσύνθετες αλλά και τόσο απλές! Γκρινιάρες αλλά και τόσο χαβαλετζούδες! 

Μπορούμε να σας νευριάσουμε αλλά σίγουρα τα καταφέρνουμε αρκετά καλά να σας χαλαρώσουμε όταν εσείς το θέλετε! Εντάξει, όταν το θέλουμε ΚΑΙ εμείς! Δηλαδή .. για την ακρίβεια όταν το θέλουμε ΜΟΝΟ εμείς.

Γιατί, δε δεχόμαστε κανείς να μας πει, τι να κάνουμε, πώς να το κάνουμε και αν αυτό που κάναμε ήταν λάθος. Είμαστε "τέλειες" σε όλα και κάθε υπαινιγμός σας για κάποιο συμπεριφορικό παράπτωμα μας είναι αιτία τσακωμού, χωρισμού και αψιμαχίας!

Είμαστε γυναίκες βρε αγόρια και είναι τόσο απλό να μας καταλάβετε, αν συζητήσετε μαζί μας και αν δεχτείτε το έντονο ταπεραμέντο μας!

Χρόνια μας πολλά λοιπόν, να μας χαίρεστε, να μας σέβεστε και να μας εκτιμάτε, γιατί ούτε εσείς μπορείτε κατά βάθος χωρίς εμάς, ούτε εμείς όμως θα μπορούσαμε χωρίς εσάς ! ! ! !

Αυτοί

Κάθονται δίπλα σου, πλάι σου, πίσω σου. Στο μετρό, στο σινεμά, στην ουρά του σούπερ μάρκετ, στο γραφείο..

Είναι αυτοί που θα στριμωχτούν για να κάτσεις δίπλα τους, θα σου δώσουν εύκολα τη σειρά τους, θα σου πουν ‘καλημέρα’ κάθε πρωί στο γραφείο, με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, όταν εσύ θα βλασφημείς για τα dead lines στη δουλειά, που είναι υπεύθυνα για τους μαύρους κύκλους σου κάτω από τα μάτια..

Αυτοί οι άνθρωποι που σου χαμογελούν πλατιά, που τα μάτια τους δακρύζουν από χαρά όταν κουβεντιάζετε, αυτοί που θα σου προσφέρουν χωρίς δεύτερη σκέψη το φαγητό τους, αυτοί που ξεκαρδίζονται από τα γέλια στο μαγαζί και τους κοιτάνε οι τριγύρω, αυτοί που όταν τους ρωτάς αν είναι καλά σου λένε με χαμόγελο « όλα καλά!»…

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που κλαίνε τα βράδια όταν κανείς δεν τους ακούει, γιατί δεν αντέχουν τις συνθήκες που ζουν, αυτοί είναι που δαγκώνονται όταν θέλουν να φωνάξουν πως πνίγονται στην θλιβερή καθημερινότητα τους, αυτοί που πίσω από το πλατύ και λαμπερό χαμόγελο τους κρύβουν καλά τις δυσκολίες που περνούν.

Αυτοί οι άνθρωποι αγαπούν πιο αληθινά, πιο βαθιά και πιο ουσιαστικά. Γιατί δίνουν όλο τους το ‘είναι’ σε απλά καθημερινά και ανούσια πράγματα, χαίρονται να προσφέρουν στον οποιονδήποτε, όσα δεν τους προσέφερε ποτέ κανείς, με την ελπίδα πως ίσως κάποτε, από κάποιον, πραγματικά αγαπηθούν.

Η αγκαλιά τους καίει, το χαμόγελο τους σε γεμίζει, το βλέμμα τους σε διαπερνάει,  τα λόγια τους σε συνεπαίρνουν και οι ώρες μαζί τους περνούν τόσο γρήγορα.. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι τα τυπάκια που όλοι γουστάρουμε στην παρέα μας, που φαίνονται να μην ‘σκάνε’ για τίποτα, που είναι πάντα cool και μέσα σε όλα, φαγητό, καφέ, ποτό, ξενύχτια, all day stand by.

Κάποτε είχα την τύχη να γνωρίσω έναν τέτοιο άνθρωπο.. Σήμερα είναι ο καλύτερος μου φίλος. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι σου δίνουν μια γεύση από την εμπειρία τους: Να ζεις παίρνοντας χαρά μέσα από τη χαρά των άλλων, όταν στη δική σου ζωή κανείς δεν έδωσε χαρά και αγάπη. Αυτοί οι φίλοι σπανίζουν και αξίζουν.. Και είναι τόσοι πολλοί ανάμεσα μας……..

P e o p l e