Svarttrost°

 

Πατήστε το play, και ελάτε μαζί μου στον 2ο όροφο εκείνου του εμπορικού για ένα λεπτό..

Συχνά σκεφτόμαστε περισσότερα απ’ όσα τολμάμε να κάνουμε.

Εγώ, για παράδειγμα.

Σκέφτομαι πως είμαι πουλί που πετά ψηλά.

Στην πραγματικότητα, μοιάζω με νεογέννητο κοτσύφι που κάνει ένα άλμα πίστης και σωριάζεται.

Στη δική μου περίπτωση, δεν υπήρξαν ποτέ φτερά πάνω από τα δικά μου.

Κανείς να με μάθει πώς να πέφτω χωρίς να φοβάμαι το έδαφος.

Κανείς να με κρατήσει, ακόμη κι αν ήμουν το πιο αδέξιο πουλί της φωλιάς. 

Σκέφτομαι πως είμαι ελεύθερη.

Κι όμως, έχω υψώσει κάγκελα τόσο ψηλά που δεν τα βλέπω πια.

Ζω μέσα σε μια γυάλα και τη λέω κόσμο.

Ζητάω αγάπη μα έμαθα να επιβιώνω με ψίχουλα.

Σκέφτομαι πως γελάω δυνατά.

Αθώα. Ξέγνοιαστα.

Όπως το παιδί που υπήρξα μόνο για πολύ λίγο.

Στην πραγματικότητα, υπάρχουν μέρες που η αδικία δεν φωνάζει, απλώς κάθεται στο στήθος και μου βαραίνει την αναπνοή. 

Καθώς περπατούσα στον δεύτερο όροφο ενός εμπορικού κέντρου, άκουσα μια μελωδία.

Γλυκιά. Καθαρή. Μελαγχολική.

Ένας άντρας 97 χρονών έπαιζε πιάνο με τα μάτια κλειστά.

Τα βλέφαρά του βαριά από τον χρόνο.

Τα δάχτυλά του δύσκαμπτα.

Κι όμως, οι νότες έβγαιναν σωστές. Πεισματικά σωστές.

Μου είπε, με βαριά νορβηγικά, σχεδόν ψιθυριστά, σα να μην ήθελε κανείς να κλέψει το μυστικό του, πως είναι ευτυχισμένος.

Έμεινε μόνος από επιλογή, αλλά θυμάται ακόμη να παίζει πιάνο. 

Και τότε κατάλαβα πως..

Η μνήμη του εαυτού σου είναι δύναμη.

Ίσως το να σιχαίνομαι τη σιωπή μου να είναι η αρχή.

Ίσως η φωνή δεν έρχεται με κραυγή αλλά με απόφαση.

Καμία φυλακή δεν κρατά για πάντα, όταν το πουλί μέσα της θυμάται πως έχει φτερά.

Εσείς, πόσα από όσα σκέφτεστε τολμάτε να κάνετε;